Psychologie

Volgens een zekere Andrews wel: in het topvakblad Psychological Review beweert hij, dat een depressie een nuttig aanpassingsmechanisme kan zijn. ‘Als we de statistieken mogen geloven, dan krijgt bijna de helft van de bevolking ooit in het leven een psychische stoornis. Als evolutionair bioloog vind ik dat onwaarschijnlijk. Hoe kan de evolutie ons nu opgezadeld hebben met zo’n cruciaal orgaan als ons brein dat zo vaak slecht functioneert?’

Depressies zouden een kostbare reactie kunnen zijn op sociale dilemma’s. Het leven stelt mensen voor uiterst complexe uitdagingen, en soms hebben alle oplossingen ernstige nadelen. Een keuze maken vraagt dan om een goede analyse van de situatie. Andrews: ‘En dat is precies wat een depressie met ons doet.

De negatieve stemming brengt voordelen met zich mee. Andrews: ‘Het blijkt dat we in een positieve stemming weliswaar creatiever zijn, maar bij een negatieve stemming zijn we zorgvuldiger en maken we minder fouten. De depressieve stemming helpt ons de kosten van mogelijke oplossingen in kaart te brengen en daarmee de minst kostbare uitweg uit een dilemma te vinden.’

Wat is jullie mening en/of ervaring hiermee?

Toegevoegd na 23 minuten:
Het originele artikel:
http://www.volkskrant.nl/wetenschap/article1294542.ece/Depressie_kan_ook_verhelderend_werken

Je hoort vaak zeggen, het is de beste keuze uit me leven , dit is de beste optie voor mij etc.. Maar eigenlijk kan je dat rationeel gezien niet zeggen. Je kan niet alle mogelijkheden afgaan dus waarschijnlijk is het de beste keuze.

Als je keuzes gaat maken in relaties, vriendschappen etc.. kan je wel zeggen dat je de beste keuze hebt gemaakt omdat het subjectief is en alleen jij daar over kan oordelen en niemand dit kan meten.

Hoe weet men dan zeker dat ze de beste keuze hebben gemaakt in een levenspartner bijvoorbeeld.( er zijn namelijk zoveel mensen met wie je wat kan beginnen) Hier komt gevoel mee kijken en hoe weten we zo zeker dat ons gevoel klopt? En als het klopt.. hoe kan het dan dat het gevoel daarin hetzelfde blijft?

Nog beter gezegd.. of bestaat de BESTE keuze niet?

Wat de boer niet kent, vreet ie niet.
Angst voor de dood.
...

Ik heb altijd begrepen dat je een psychopaat kunt worden als er b.v. in de eerste levensjaren van een kind iets drastisch mis gaat met het hechtingsproces naar één of meerdere volwassenen toe. Daardoor zou je geen geweten ontwikkelen en niet leren wat goed en kwaad is.
Klopt dit? Heeft iedereen dan in principe evenveel kans om psychopatisch te worden? Kun je het ook op latere leeftijd nog worden? Is het te behandelen? En hoe herken je een psychopaat of kenmerken ervan?

Ik schijn naar de buitenwereld heel zelfverzekerd over te komen, terwijl ik toch ook behoorlijk wat onzekerheden heb en soms (bijna) in mijn broek schijt van angst in sommige situaties.
Is het zo dat ik me minder zelfverzekerd kan voelen dan dat ik overkom voor anderen?

Toegevoegd na 9 minuten:
Natuurlijk ook graag antwoord op de originele vraag:
Is zelfverzekerdheid iets wat een ander ziet of iets wat je zelf ervaart?