Psychologie

Te bescheiden of te arrogant. Over de extremen kan je enorm uitweiden, omdat je altijd wel mensen kent die zo zijn en waar je je wellicht aan stoort. Maar hoe omschrijf je iemand die een charmante, prettige, gepaste vorm van zelfverzekerdheid heeft?

Laatst was ik op een feestje waar iedereen een ballon moest opblazen tot die knapte. Ik durfde dat echt niet, hoe kan je dat (en andere dingen die je eigenlijk niet durft) toch doen?
Met andere woorden, hoe kan je een niet reeële ansgt overwinnen en zo'n opdracht toch doen?

Stiekem vind ik het wel spannend, als die griepuitbraak er zou komen en we moeten gaan hamsteren en hele dagen binnen zouden zitten.. Hoe kan dat eigenlijk, dat iets wat zo gevaarlijk is ons soms toch zo aantrekt?

En nee, het lijkt me niet leuk als er mensen doodgaan of wat dan ook, het is ook niet iets rationeels, ik begrijp echt wel dat het erg is..

Scientology, Hare Krsna, Christendom, Islam en noem maar nog ze maar nog gekker... hoe kan het dat een weldenkende volwassene denkt dat ie zich moet aansluiten bij een groep die denkbeeldige figuren aanbid?

Naar aanleiding van een eerdere vraag over stemmen in het hoofd:

Je leest wel eens dat iemand een misdrijf "moest" begaan, omdat hij stemmen hoorde die hem daartoe opdracht gaven.

Ik hoop dat dit niet respectloos klinkts, maar -
A
ls ik tegen zo'n persoon zou zeggen dat hij in de sloot moet springen, zou hij dat dan ook doen? Ik vermoed van niet. Ook als ik het honderd keer zou zeggen, zou hij het niet doen. Hij zou hooguit boos worden (terecht natuurlijk).

Maar als die stemmen een opdracht geven, gaat die persoon die opdracht ineens wel uitvoeren.

Vanwaar dit verschil?