Wetenschap

Zonlicht bestaat uit ongepolariseerd licht, dat wil dus zeggen dat de lichtstralen alle mogelijke richtingen zijn gericht.
Als je nu een polarisator gebruikt die bijv. alleen horizontaal gepolariseerd doorlaat blijkt toch dat 50% van alle licht wordt doorgelaten.

Maar eenvoudige statistiek zou toch moeten uitwijzen dat alleen die zonstralen doorgelaten worden die horizontaal lopen. Maar als het licht alle richtingen heeft hoe kan het dan dat toch zoveel lichtstralen doorlaat en niet alleen de precies horizontale golven, die eerder iets van 0,003% bevat van het totale zonlicht, wat dus een erg zwak licht zou geven.
Toch gebeurt dat niet, hoe kan dat?

We zetten de radio stiller als hij te luid klinkt. Maar na een tijd lijkt de radio weer luider te klinken. Is dat omdat onze oren eraan gewend geraken? En waarom raken onze oren eraan gewend?

Globaal gezien bestaat de regenboog uit een zevental kleurenbundels die door elkaar lopen. Dat we toch een regenboog zien komt dan omdat de hoek van breking uiteenloopt van zo'n 40 tot 42 graden, waarbij in het midden dus alle kleuren aanwezig zijn en er dus geen regenboog te zien is.

Maar als we bijv. de groene kleurband nemen die is eigenlijk opgebouwd uit zowel groen als rood omdat rood 'verder' reikt dan groen en hem dus overlapt. Dat we toch de groene kleur zien en geen mengelmoes van groen en rood komt omdat de intensiteit van de groen op zijn eigen maximum hoek ook groter is dan de rode. Dat blijkt dan zo te zijn voor elke kleur, die dus eigenlijk een mengsel is van meerdere kleuren, maar die toch duidelijk onderscheiden als één kleur, door zijn intensiteit juist op die bandbreedte.

De vraag is nu, hoe het komt dat de intensiteit juist op zijn eigen band het hoogste is? Komt dat doordat de kleuren waarmee het gemengd is en die dus altijd een grotere hoek hebben en hem dus overlappen een groter verspreidingsgebied heeft dan de kleur eronder?