Komt het wel eens voor dat ik mijn eigen gedachten niet geloof?

Ik weet zeker dat mijn gedachten altijd waar zijn?
Wat ik denk is altijd waar?
Ik twijfel nooit aan mijn eigen gedachten?
Om eraan te twijfelen is nog nooit in me opgekomen zelfs?
Kan ik eraan twijfelen dan?
Kun ik mijn gedachten wel in twijfel trekken dan?
Huh?
IK geloof niets en in de eerste plaats mijn eigen gedachten?

Welke optie hierboven is voor jou van toepassing?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Weet je dat het wetenschappelijk bewezen is dat de mens niet denkt. De mens vangt clusters energie op die overeenkomen met de conditioneringen, aannames, overtuigingen ect. De mens trekt dus dezelfde vibratie aan vanuit de kosmos(macro) in het systeem dat wij mens noemen(minikosmos) Vervolgens eigenen wij die gedachten ons toe en zeggen; "ik denk". Net zoals we het lichaam toe-eigenen en zeggen: "mijn lichaam". Toegevoegd op 08-05-2009 16:14:13 Waarom zou je iets wat continu komt en gaat geloven....we zouden toch gek worden als we, dat wat we gedachten noemen,serieus zouden nemen..:-)

Ik denk dat een filosoof zichzelf nooit gelooft.

Je moet niet zo naar jezelf luisteren...zelf weet je het heus wel beter (je eerste zelf...niet die tweede unruststoker)

Ik twijfel regelmatig aan mijn eigen gedachten. Soms wil ik er zelfs achter komen of mijn manier van denken wel 'klopt'. Dat is het moment dat ik een vraag stel.

Als je niet aan je gedachten twijfelt ben je niet helemaal gezond denk ik. Iemand die aan de macht komt en niet aan zijn gedachten twijfelt lijkt me erg gevaarlijk.

DAT je denkt is boven alle twijfel verheven. (Hoewel drank, pillen, en sommige mensen me ernstig doen twijfelen) WAT je denk is een gedachte. Die meer of minder met de waarheid overeen _kan_ komen. Als die al bestaat dan, waarheid. Wat wij denken zijn vaak ook weer interpretaties van de werkelijkheid, dus niet per definitie waar. Lastig probleem...

Ja. Allen van de mogelijkheden komen wel eens voor en twijfelen is menselijk. Van werkelijkheid tot gedachte. Zo niet, dan hoef je niet te geloven in iets, dan 'weet' je alles. Ik 'begrijp' veel, weet weinig en geloof nog minder. Hopelijk komt de wijsheid ooit tot me, maar tot die tijd zal ik twijfelen over mijn bestaan en het jouwe.

Ik geloof helemaal niets, dus ook mijn eigen gedachten niet. Mijn gedachten zijn per definitie subjectief vanuit menselijk perspectief van de werkelijkheid. Alles is relatief, dus ook mijn gedachten. Mijn waarneming is dus altijd die van een (wederzijdse) relatie tussen mijn hersenen en het waargenomen object. En aangezien elke relatie weer anders is, bestaat de waarheid niet op zichzelf.

Volgens mij geloof je per definitie je eigen gedachten. Anders denk je ze niet. Als je achteraf gaat twijfelen of hetgeen je hebt bedacht wel zo'n goede gedachte was ben je van gedachten veranderd en dat kan altijd voorkomen. Maar op het moment dat je een gedachte produceert geloof je dat per definitie ook.

Alleen domme mensen twijfelen nooit aan zichzelf. Gedachten zijn gebaseerd op weten. Dat weten is aan verandering onderhevig.

Dat weet ik niet, ik kan niet in jouw hoofd kijken

Wij hebben ook wel eens moeite met jouw gedachten, dus ik kan me goed voorstellen dat jij je eigen gedachten ook niet altijd geloofd :)

Zelfinspectie kan geen kwaad, ook niet wat je gedachten betreft. Zeker wanneer je merkt/voelt dat je gedachten met je op de loop gaan, is het denk ik heel gezond ze nader te onderzoeken.

Mijn gedachten komen altijd met verschillende oplossingen en als ik dan moet kiezen komen er vaak nog meer, dus ook twijfel. Soms is er maar een gedachte , dan is deze niet van mij, maar ik geloof er wel in als ik dan twijfel krijg ik later spijt.

ik twijfel heus aan mijzelf, maar je heb inderdaad dat monni mensje in je die het allemaal weet, als je later je hersens en verstand er nog eens over laat nadenken kom je er wel uit. hee weet ik wel zeker dat ik dat doe wat ik nu net zeg.? x