Ik vraag me af hoe iemand die paranormaal is zeker weet dat wat hij ziet klopt?

Wat ben je op dit moment aan het doen? Ik vraag me af hoe iemand die paranormaal is zeker weet dat wat hij ziet klopt? Of deze precies de grens weet tussen, noem het fantasie en paranormale werkelijkheid?

Eerlijk gezegd, ik zou niet weten waar die grens m'n fantasie of werkelijkheid laat spreken. Ik weet dat ik veel dingen bij het rechte eind gehad heb. Maar ik wind er geen doekjes om dat ik echt niet zeker ben van alles wat ik zie, voel of hoor. En vraag me dus af hoe andere dat ervaren.

Weet jij het antwoord?

/2500

Omdat hij zo zeker is van zichzelf dat hij niet gelooft dat er iets fout kan zijn

Ik denk dat geen enkele paragnost altijd zeker is van wat hij of zij ziet. Ik heb altijd met veel interesse het programma 'Het zesde zintuig' gevolgd. Daaruit heb ik begrepen dat de meeste paragnosten slechts 'snippers' aan informatie ontvangen. Het is dan ook aan de paragnost om hier een interpretatie aan te geven. Sommige 'snippers' kunnen natuurlijk beter op hun plek vallen dan andere. Als er bijvoorbeeld iemand is vermist dan zou een paragnost een 'beeld' door kunnen krijgen van een bepaalde locatie. Het is dan maar net welk etiket de paragnost daar op plakt. Is het slachtoffer op de plek vermoord? Is het slachtoffer op die plek ontvoerd? Heeft het slachtoffer daar de daders ontmoet? Enzovoort Enzovoort. Het zal dus grotendeels afhankelijk zijn van de persoon.

Mijn ervaring is dat je paragnosten en paragnosten hebt. Helaas bestaan er, zo heb ik aan den lijve ondervonden, ook mensen die brutaal misbruik maken van de onkunde van degenen die niet zo goed thuis zijn in het paranormale wereldje. Een zogenaamde vriend van me, waar ik tijdelijk onderdak vond tijdens een persoonlijke crisis, zou weleens even kijken wat de kaarten me te zeggen hadden. Alleen ben ik niet zo handig met kaarten schudden, dus deed hij dat voor me. Vervolgens kon hij de kaarten, bleek achteraf, zo neerleggen dat er precies uitkwam wat hij wilde.... Had ik geweten dat je tarotkaarten ALTIJD zelf moet schudden, dan was me waarschijnlijk heel veel ellende bespaard gebleven. Toegevoegd na 20 minuten: Hiermee bedoel ik dus te zeggen, dat dit soort "paragnosten" zoals ik hierboven omschreven heb helemaal niks zien, maar het schudden van de kaarten slechts zo manipuleren dat er precies uitkomt wat ze graag willen.

Bij een antwoord loopt alles door elkaar heen. Immers ook iemand die paranormaal is, heeft een volkomen normaal leven en is een volkomen "normaal' persoon. Dus veel informatie, komt ook bij hun bewust en onbewust binnen. Daarbij komt natuurlijk de foute interpretatie van deze informatie en een deel fantasie. Dan zijn er nog onze hersenen, die zo links en rechts nog wat aanpassen tot totaal veranderen. Uit deze berg van informatie, moet een bruikbaar antwoord komen. Over een antwoord, moet niet over nagedacht worden, het moet er ineens uitfloppen, nog voor het denken begint. Indien er een vraag gesteld wordt, is er al een antwoord voor de vraag compleet gesteld is. Dit zijn meestal de meest bruikbare antwoorden en het meest zuivere. Echter soms loopt het totaal anders en komt de informatie binnen in stukjes woorden, losse woordjes, soms beelden en vooral veel gevoel. Het lijkt het meeste op een soort van code. Komt dit eenmaal op gang, dan volgt er vaak meer en meer en raakt de paranormaal persoon in een soort van lichte trance. Vrijwel alles wat er dan binnen komt aan informatie klopt. Compleet met visioenachtige beelden, met soms geluid en geuren. Vaak doorspekt met veel emotie.

Je stelt een vraag over "iemand die paranormaal is". Om die vraag te kunnen beantwoorden, moeten we eerst kijken wat je daarmee bedoelt. Als we even simplistisch kijken, kunnen we zeggen dat er mensen zijn die paranormaal zijn, en mensen die niet paranormaal zijn. Ook zijn er mensen die *geloven* dat ze paranormaal zijn, en mensen die niet geloven dat ze paranormaal zijn. Onderstaand plaatje geeft de vier hokjes aan die je zo kunt maken. (In werkelijkheid is het geen ja-nee-kwestie, en zou iemand dus behoorlijk paranormaal kunnen zijn, en slechts een klein beetje kunnen geloven in zijn gave.) Laten we nu de hokjes één voor één bekijken. Niet paranormaal, niet gelovend. Dit zijn "gewone" mensen die, in hun geval terecht, geloven dat ze niet paranormaal zijn. Jouw vraag gaat niet over deze mensen. Wel paranormaal, niet gelovend. Dit zijn paranormalen die (helaas) zelf niet in hun mogelijkheden geloven. Ze ontkennen hun gave. Ik neem aan dat jouw vraag daarom ook niet over deze groep gaat. Wel paranormaal, wel gelovend. Dit zijn paranormalen die zelf ook geloven dat ze paranormaal zijn. De "echten", zeg maar. Helaas is er, ondanks de overtuiging van veel mensen, nog nooit iemand aangetroffen die in deze categorie valt. Jouw vraag kan dus niet gaan over mensen die in deze groep vallen. Niet paranormaal, wel gelovend. Dit zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat ze iets kunnen, en dat soms ook uitdragen. Ik ga ervan uit dat jouw vraag over deze mensen gaat. De vraag is, hoe deze overtuigden "weten" of iets fantasie of werkelijkheid is. Ik denk dat hun weten een overtuiging is. Net als hun geloof dat ze paranormaal zijn. Op een gegeven moment wordt hun gevoel heel sterk. Dat kan uit henzelf komen, maar vaak ontstaat het uit een interactie tussen hen en de cliënt: de cliënt herkent iets, gaat mee, en versterkt zo het gevoel van de paranormale persoon. Die reactie van de cliënt zorgt ook voor een betere trefkans. Samen met het selectieve geheugen dat iedereen heeft, paranormaal of niet paranormaal, versterkt dit de overtuiging van de vermeend paranormale persoon. Zo te lezen ben jij erg realistisch: je ziet ook je missers. Velen zien die missers echter niet, of bagatelliseren ze. Zo groeit het geloof en het zelfvertrouwen - en daarmee ook de toekomstige trefkans. Terugkomend op je vraag: het is dus geen weten, het is een gevoel. Een zelfversterkend gevoel, om precies te zijn. Ook al voelt dat gevoel aan als "zeker weten", het blijft een gevoel.