Psychologie

een kind valt, roept auw, kijkt wat sip naar zijn moeder en kijkt vervolgens naar zijn knie.
hij ziet dat het bloed en begint ineens keihard te huilen.

het deed eerst wel wat zeer, vandaar dat die wat sip/zielig naar zijn moeder keek maar pas nadat die het bloed zag begon die te huilen.

dit hele gebeuren van vallen totdat die het bloed zag duurde zo'n 5 a 6 seconde.
de pijn van de val voelde die dus al voordat die het bloed zag waardoor die voluit ging huilen.

dan huilt die dus niet zozeer vanwege de pijn maar vanwege het zien van het bloed, hoe komt day?

Ik vang iemand op die net is ontslagen van het leger des heil,daar was ie opgenomen. Ik heb nou een paar keer gehad dat ik alcohol uit zijn mond rook,en dat ie wat raar overkwam. Het duurt altijd een uur voor dat ie het toegeeft dan moet ik echt blijven zeuren,anders geeft ie het echt niet toe,en net voor die het altijd toe wilt geven begint ie altijd even wat kleine foutjes van mij op te noemen,bv dat ik wel eens wat vergeet,want ik ben nog al gaotische. Ik heb nog wel eens de neiging om te vragen of ie vandaag trek heeft,of soms weet ik het niet zeker of ik het nou goed ruik en dan vraag ik het ook of ie gedronken heeft,dan word ie woest en zegt door jou ga ik juist drinken,je verdenkt me altijd en vaak is dat ook zo.
Ik vertrouw hem ook niet nartuurlijk om dat ie al zo vaak gelogen heeft dus als ie nee zegt geloof ik dat nooit.
Wat kan ik het beste doen. Ik ben raddeloos ik wil helpen maar hij geeft me het gevoel of ik het erger maak.

Sommige mensen hebben altijd een woordje klaar. En dan geen lompe opmerkingen maar gevatte opmerkingen met vaak een knipoog en veel humor. Hoe wordt ik ad rem. Heeft er iemand leuke opmerkingen welke vaak van pas komen?

De laatste tijd valt het me op.. Ik handel niet vanuit mijn gevoel..

Bij alles wat ik doe denk ik na; Wat zouden ze ervan denken als ik nu 'dit en dat' zou zeggen. Zal ik het nu zeggen of misschien beter dalijk?
Hoe zal ik het zeggen? Zal het stom overkomen als ik nú 'dit en dat' vraag? Is het niet stom wanneer ik....Kom ik niet onbeleefd over als ik....
enzovoorts..
Ik voel me op zo'n moment best onzeker, terwijl ik eigenlijk niet zo over kom en het ook helemaal niet nodig is..

Over alles denk ik na, terwijl ik gewoon zou willen LEVEN, lekker doen wat er in je opkomt, zonder er echt bij na te denken HOE, WANNER en OF ik het wel zou doen.
Ik wil meer genieten, want heb nu niet het idee dat ik dat echt kan..

Als ik een hele goeie vriendin bel en vertel haar over een bepaald iets, dan gebeurd het heel vaak dat ze hetzelfde dacht/denkt...is dat toeval of zit daar een theorie achter?

Je hoort ook heel vaak, wilde ik ook net zeggen..of dat is ook toevallig...