Psychologie

Het lijkt mij persoonlijk zowel fysiek als mentaal een zware opgave om in een beperkte ruimte zonder daglicht te verblijven en een stressvolle en claustrofobische ervaring

Zoals de vraag al onthult, ik ben als de dood voor honden. Als ik in het park ben met wat vrienden en ik zie een losse hond aankomen (maakt niet uit hoe groot) dan ren ik alweer weg in de hoop dat de hond niet in mijn richting komt. Als ik op de stoep loop en ik zie een hond aankomen dan steek ik zonder twijfel over, ongeacht met wie ik loop. Ik hoop dat jullie mij tips kunnen geven wat ik hiertegen kan doen, in therapie wil ik liever. En verder kan ik jullie vermelden dat de tip "ga in de buurt van een rustige hond staan" totaal niet gaat werken, ik durf echt totaal niet in de buurt van een hond te zijn.

Toegevoegd na 10 minuten:
Oh ik bedoel in therapie wil ik liever niet.

Een vriendin van me heeft een hevige angst voor knallen (ballonnen, vuurwerk enz.). Met oud en nieuw voor de boeg natuurlijk niet fijn.
Ze heeft het mij verteld en we hebben afgesproken dat ik haar daar mee ga proberen te helpen.
Nou is mijn vraag, wat is een goede manier om haar te helpen?