Psychologie

Toegevoegd na 16 minuten:
Buiten het feit dat wij mensen ook dieren zijn.

Is het puur een denkwijze over een bepaalde situatie en daar naar leef.. Of kan het daadwerkelijk zijn dat je gewoon een einzelganger bent op aarde omdat je de mens gewoon niet begrijp of niet aanstaat.

Ligt eenzaamheid altijd bij jezelf of kan je daar ook anderen de schuld van geven?

Veel mensen horen liever geen wetenschappelijke standpunten. Ze vinden dat de wetenschap dingen vernietigt, of dood-analyseert.

Waarom?

Stel dat we tot in detail ontdekken hoe liefde en verliefdheid functioneren. Alle hormonen, alle elektrochemische reacties, alles - zou dat het gevoel van verliefdheid, de vlinders in de buik, vernietigen? Verdwijnen die mooie tintelingen daarvan? Volgens mij niet.

Ander voorbeeld. We weten precies wat water is, hoe de atomen aan elkaar zitten, wat de elektrische velden en de vanderwaalskrachten doen. Tegelijk blijft het water waarover ik roei een mooie, mysterieus aandoende vloeistof. Nu nog gesloten, straks in de lente en zomer open en vol leven, vol bubbeltjes en onverklaarde kolkjes, geurend. Altijd draagt het water mij, en soms geeft het mij zelfs het gevoel dat ik net bóven het water zweef in plaats van dat ik er doorheen roei.

Ik zie de wetenschappelijke verklaring als aanvulling. De schoonheid van de liefde, de mysteriositeit van het water  --  ze blijven bestaan, naast het wetenschappelijke beeld.

Het een sluit het ander niet uit.

Waarom is dat voor veel mensen zo anders? Kunnen zij maar één beeld tegelijk aan? Wordt daardoor het gevoelsmatige beeld automatisch vernietigd als ze een rationeel beeld tegenkomen? Zijn ze niet in staat *beide* te zien, tegelijk dan wel na elkaar?

Heel vaak kan je niet echt verwoorden waarom je van iemand houd, of je denkt eraan en je weet eigenlijk niet eens waarom. ( en dan bedoel ik niet in negatieve zin, want soms weetje het gewoon echt niet). Hoe kan dat?