Psychologie

Laatst vertelde een vriendin aan mij dat ik twijfelde of mijn vriend wel mijn type was.(de eerste dag toen ik hem leerde kennen zeg maar) Ik kwam volgens haar naar haar toe en vroeg of zij het wel mijn type vond. Zelf nu ik dit hoor vind ik dit best erg en in mijn beleving kan ik me daar niets meer van herrineren. Ook weet ik niet wat ik wel dacht.

Moet ik dit wel beschouwen als een echte twijfel die ik heb gehad? Naar mijn mening als ik het nog kon herrineren maar dat kan ik niet.

Laatst vroeg mijn man mij of ik nog iets wist over een bepaalde gebeurtenis(kan wel in details gaan treden maar dan wordt het zooolang verhaal). Ik wist het niet meer en probeerde met alle macht mijn gedachtes en gevoelens van toen naar boven te halen. Toen ik dat deed kwam ik met allemaal andere verhalen naar boven hoe ik dacht dat het was gegaan en hoe ik mij toen voelde. Dit bleek helemaal niet te kloppen met de werkelijkheid van toen. Mijn man wist gelukkig nog wel hoe alles was gegaan, want wij hadden die gebeurtenis samen mee gemaakt. Niets ernstigs trouwens..

Hoe kan het dat als we iets niet meer zeker weten en we het proberen weer naar boven te halen er altijd andere dingen uitkomen die helemaal niet zo waren?

Toegevoegd na 1 minuut:
Kortom, is het betrouwbaar om dit te doen?

Als je een antwoord krijgt van iemand met een lachwekkende avatar, kan je dat antwoord dan nog serieus nemen?
Is de avatar mede bepalend hoe je dat antwoord interpreteert of trekken we ons er niets van aan?

De één vindt voetbal leuk en de ander tennis. In veel families komen dezelfde sporten voor maar er zijn natuurlijk ook gezinnen met veel verschillende soorten sporten.
Is dit erfelijk bepaald ?

Daarnaast wat als iemand voetbal leuk vind en tennis leuk vind. Voetbal is zijn vader en opa ook helemaal gek van , zijn moeder juist van tennis. Heeft die dan in de mate van erfelijkheid bijvoorbeeld. 20% van zijn moeder gekregen en 30% van zijn vader waardoor hij voetbal net ietsje leuker vind?
Dit geldt natuurlijk ook voor andere factoren zoals openheid, open staan voor veranderingen enz..

40% van je gedrag open staan voor veranderingen krijg je door naar je genen van ouder op ouder.. . Jij bent iemand die niet staat te popelen om dingen te ondernemen maar je sluit het ook niet uit. Je moeder is een heel erg open iemand en wilt van alles proberen.
Heb je dan 10% van je moeder en 30% van je vader die wat minder is dan je moeder?

Iemand die mij kan aanvullen of verbeteren? ;-)

Vrijdag avond was er op National Geography een programma over een vrouw die voor drugssmokkel de gevangenis in ging. Ze had dit echter niet gedaan. Thuis had ze een echtgenoot zitten aan wie ze moest vertellen dat ze minstens 5 jaar voorwaardelijk had. Deze jaren heeft ze uit gezeten en heeft de meest vreselijke dingen mee gemaakt, in de gevangenis van Equador.

Na 5 jaar mogt ze uiteindelijk weg, verheugde zich er erg op maar thuis bleek alles anders. Zij en haar partner aan wie ze al die tijd veel steun had bleken uit elkaar te zijn gegroeid. Ze hadden beide geen familie meer en alles viel uit een.

Hoe is dit nu mogelijk? Ik begrijp dat je moet herstellen wanneer je uit de gevangenis komt maar je moet toch juist blij zijn dat alles er weer is? Dan blijf je toch juist vechten voor wat je samen heb doorgemaakt?

Of.. zijn mensen daadwerkelijk zo erg veranderd dat dit ze voor de rest van hun leven tekend.