Psyche

Zou ik aan een burnout kunnen lijden? Ik merk een paar grote wijzigingen in mezelf op ten opzichte van een paar jaar geleden:

-Heb eigenlijk geen zin om ergens aan te beginnen, daar waar ik vroeger altijd heel actief was. Naar de cinema, een week-endje weg organiseren, het huis opruimen, een barbecue organiseren,... ik zie er enorm tegen op om er aan te beginnen. Eens dan toch begonnen (meestal onder druk van mijn vrouw) vind ik het toch best wel leuk.

-Vroeger had ik grootse plannen, ik zou de wereld rondfietsen, ik zou een eigen bedrijf beginnen en stinkend rijk worden, ik zou een boek schrijven, enz,... maar nu word ik al moe als ik er nog maar aan denk. Ik beleef eigenlijk aan heel weinig zaken nog plezier.

-Op het werk heb ik er steeds minder zin in. Vroeger wou ik de puntjes op de i maar nu interesseert het me allemaal niet zo veel meer. Ik klop mijn uren. Moet er bij vermelden dat het het laatste jaar veel drukker geworden is en ik in een veel complexere omgeving werk nu dan vroeger (ben IT-er).

-Ik ben voortdurend moe en het enige wat ik eigenlijk thuis wil doen, is in bed tv liggen kijken en slapen.

Loebner staat in mijn boek als onderzoeker naar antisociaal gedrag bij adolescenten. Hij stelt dat jongeren met antisociaal gedrag niet met autoriteit kunnen omgaan. Het omgaan met autoriteit is een van de zeven ontwikkelingstaken bij adolescenten naast het vormgeven aan veranderende relaties binnen het gezin.
Zorgdragen voor gezondheid en uiterlijk
Zinvol invullen van vrije tijd
vormgeven aan intimiteit en seksualiteit
participeren in onderwijs of werk
vriendschappen en sociale contacten onderhouden.

Toen ik op internet naar Loebner zocht vond ik een Amerikaanse industrieel bovendien activist voor vrije prostitutie, in elk geval het ontcriminaliseren ervan . Ik weet bijna zeker dat dit een andere Loebner moet zijn maar waar kan ik iets meer van hem vinden.

Toegevoegd na 9 minuten:
natuurlijk vast bedankt voor jullie reactie

In een literaire thriller las ik dat de kans op schizofrenie cumulatief is. Dus als een van je ouders het heeft, heb jij 6 procent kans (ik weet de percentages niet meer precies), als je zus/broer het heeft 9 procent, etc. Stel dan dat je broer en je moeder het hebben, is de kans bij jou 15 procent. Klopt dit?

Bij het lezen kwam ik deze psycholoog tegen. Harrop heeft een nieuwe visie op schizofrenie gecreert. Wat is nieuw aan deze visie van harrop?