Psyche

Soms ga ik door fases waarvan ik me afvraag of we dit een "paniekaanval" moeten noemen.

Ik begin dan alles te analyseren en dat veroorzaakt een kettingreactie van angstige gedachten.

Bijvoorbeeld, ik rij op de snelweg, het is druk. Dan denk ik: Stel dat die wagen die ik voorbijsteek, ook plots naar links gaat. Dan krijg ik een ongeval. Dan is de wagen kapot en beland ik in het ziekenhuis. Dan moet ik lang revalideren en kan ik niet gaan werken. Dan heb ik geen geld om een nieuwe wagen te kopen. Dan raak ik niet meer op mijn werk. Dan verlies ik mijn werk. Dan krijg ik geen uitkering omdat het mijn eigen schuld is dat ik mijn baan kwijt ben. Dan kan ik mijn gezin niet meer onderhouden. Dan kan mijn zoon niet studeren. Dan zal hij later aan een minimumloon in een fabriek moeten werken. Dan haalt hij niet alles uit het leven wat hij er uit verdient te kunnen halen.

Dan verstijf ik, lijkt het alsof ik zweef en het klamme zweet breekt me uit terwijl ik naar de wagen naast me gluur.

Is dit een paniekaanval? Hoe kan ik hier van af raken want het verontrust me toch wel. Ik heb geen enkele reden om bijvoorbeeld voor mijn baan te vrezen, ik werk in een niche markt in de IT sector en kan zo morgen weer een goedbetaalde baan vinden, maar toch krijg ik die paniekaanvallen, en altijd is het eindpunt de toekomst van mijn zoontje.

Ik heb dit jaar als opleiding commercieel medewerker gekozen, het is me al snel duidelijk geworden dat dit niet mijn ding is. Ik vind het werk niet leuk en nu krijg ik de volgende opdracht:
Het bellen van bedrijven om te vragen of ze onze diensten af willen nemen.

Ik staar al de heledag naar mijn beeldscherm en kan mezelf er werkelijk niet toe zetten. Toch wil ik het doen, uit respect voor me begeleider, voor me diploma en omdat het al niet zo best gaat met de zaak waar ik stage loop!
Hoe kan ik mezelf hiertoe zetten, want ik kan niet nog een dag naar mijn beeldscherm staren met dit gevoel in me maag. Ik ben er letterlijk ziek van, ik heb buikpijn, geen eetlust, etc.
Ik heb hetzelfde gevoel bij presentatie's en het doen van bijv. een sollicitatie. Hiertoe kan ik mezelf nog wel zetten, maar dit lukt me op een of andere manier niet.

Ik voel me eigenlijk constant moe en lusteloos, ik heb van alles geprobeerd: veel slapen, weinig slapen, energie drankjes, sporten ect. Maar ik blijf me moe voelen. Ik ben naar de huisarts gegaan en die constateerde ijzergebrek. Nu slik ik al een tijdje ijzer tabletten maar ik voel me nog altijd super moe. Verder dacht ik nog aan een depressie, aangezien ik al geruim twee jaar mij depressief voel. Maar ik denk dat het ook dat niet is. Ik ben ook pas 17 (bijna 18)..