Ouderschap & Opvoeding

mijn zoon van 8 huilt erg snel, als ik iets mijn stem verhef bij iets vragen denkt hij dat ik boos ben en huilt hij al, hij wil dan ook dat ik sorry zeg anders denkt hij dat ik nog boos ben, soms denk ik dat het emotionele chantage is, maar het is zo vervelend om je kind zo verdrietig te zien,
dat ik bijna niet durf om boos op hem te worden.
ook neemt hij alles erg letterlijk wat je zegt. Soms vraag ik
me af of hij niet iets mankeert, herkent iemand dit, en wat doe ik er tegen.

Mijn dochter van 11 vindt het leuk om allerlei bijzondere combi's uit haar kledingkast te trekken. Ze houdt niet van spijkerbroeken maar van lekker kleurrijke dingen. Ze ziet er altijd leuk en net wat anders uit dan alle andere meiden van 11. Een aantal meiden in haar klas pesten haar daar mee. Dat vindt ze niet leuk, soms wordt ze er verdrietig van.

Als ze het echt te bont maakt, stuur ik een klein beetje bij, maar verder vind ik het eigenlijk heel leuk dat ze zo'n eigen mening over kleren heeft, en lef genoeg om tegen de populaire mode-meisjes in te gaan. Is dat verstandig, of kan ik beter proberen haar richting 'gemiddeld' te stimuleren?

Ik vind alle baby's al op elkaar lijken, moet je nagaan met (eeneiige) tweelingbaby's.

Toch is later altijd voor iedereen duidelijk wie het eerst geboren was, en zo. Wie hoe heet.

Maar het lijkt me heel moeilijk het verschil te zien, en helemaal als ze net geboren zijn?

Hebben ze daar trucsjes voor, of letten ze op heel kleine verschillen als moedervlekken ofzo?
Hoe houden ze 2 kleine mensjes die al zo op elkaar lijken, uit elkaar??

Toegevoegd na 4 uur:
Ok, armbandjes. Maar hoe lang houden ze die dan om?
Of zien ouders daarna zelf wel het verschil?

Ik neem aan dat als je naar huis gaat, je die armbandjes af doet, en voor mij lijken ze dan nog heel erg op elkaar.

Die baby's gaan neem ik aan na hooguit een week naar huis, en dan zijn ze pas een week oud.