Ouderschap & Opvoeding

Een pasgeboren baby op eigen kamer of bij ouders?
Wat zouden jullie aanraden...leg ik hem op zijn eigen kamer of tot een bepaalde leeftijd bij ons?

Mijn nichtje van bijna 2 vertikt het om haar kaken van elkaar te doen als de tandenborstel in zicht komt.
Alles is geprobeerd: electrische borstel met een muziekje, lekkere kindertandpasta, afleiden met favoriete speeltjes, liedje zingen, etc.
Ze vertikt het.
De kaken openwrikken eindigt vanzelfsprekend in een huilerige worsteling, ook niet bepaald pedagogisch verantwoord.
Verhaaltjes over de tandarts begrijpt ze nog niet echt.
Wie o wie heeft een gouden tip?

Mijn zoon is 2,5 jaar, de tijd voor een dreumes om nee te zeggen en overal tegenin te gaan.

En dat doet hij dan ook. Op zich vind ik dat geen probleem, hou wel van een beetje pit. Ik vind van mezelf dat ik geduldig en consequent ben. Als hij iets doet wat niet door de beugel kan benoem ik wat hij fout doet en hoe hij het beter anders kan doen. Als hij dan toch doorgaat zet ik hem op zijn strafplek.
De strafplek is op de eerste trede van de trap. De trap is op de gang en de deur naar de woonkamer doe ik op een kier.
Hij klimt niet de trap op en zo goed als altijd blijft hij ook gewoon zitten, wachten tot ik hem kom halen en wederom benoem wat hij fout heeft gedaan en hoe hij het beter kan/moet doen.
Na het praatje geven we een kus, knuffel en zeggen we: ik hou van jou.
In het begin had dit echt wel effect. Maar de laatste tijd vind hij het echt geen straf meer om op de trap te moeten zitten, hij vind het zelfs leuk. Gaat er af en toe vanuit zichzelf al zitten.

Wat moet ik doen?
Consequent door blijven gaan, een andere strafplek geven of iets anders????

de papegaai komt bijna in de pubertijd,
da's altijd zo'n fijne tijd hea :p
streekjes uithalen, niet luisteren...
maar hoe geef ik mijn grens duidelijk aan? want soms gaat ze echt te ver! en dat wil ik haar afleren..

Ik heb het kindje nu 4 keer gezien, maar de eerste 3 keer lag hij te slapen, en had zijn oogjes dicht.
Vandaag zag ik hem voor de eerste keer met de oogjes open, en ik werd helemaal zweverig.
Ik dacht eerst dat ik de liefdevolle gevoelens van de moeder voor het kindje voelde, wat me zweverig maakte, maar toen kwam ik tot de conclusie dat het dan de eerste 3 dagen ook al had moeten gebeuren, dus kwam ik tot de conclusie, dat het, het kijken in de oogjes van het kindje was.
Het was een mooie ervaring.
Maar hoe komt dit ?

Ik Ben zelf niet de moeder, de moeder is een vriendin.