Ouderschap & Opvoeding

Naar aanleiding van rondom tien was dit onderwerp aan de orde ,ik dacht is dit iets van deze tijd?Er zijn zoveel meiden en dus ook jongens die hier mee worstelen.Eten is voor een leek zo normaal.In Oorlogstijd vochten ze bij wijze van spreken om eten sinds wanneer is dit probleem.

Ik ben een moeder van 3 geweldige kindjes van 9, 5 en 3 jaar. Door omstandigheden is mijn financiele situatie echt slecht geworden. Mijn gevoel dat ik nog goed voor de kindjes kan zorgen en hen kan geven wat ze nodig hebben is helemaal weg. Nieuwe kleding kopen is moeilijk zelfs 2de hands is eigenlijk al te duur.
De enige oplossing die ik eigenlijk nog zie is de biologische vaders vragen of zij de zorg van de kinderen overnemen. Aan de andere kant voelt het voor mij als opgeven van de kindjes. Ik heb alleen het gevoel dat als ik zo doorga met de kindjes dat ze samen met mij ten onder gaan en dat is iets wat ik wil voorkomen. Zijn er mensen die hiermee ervaring hebben? Moeders die dus hun kinderen opgeofferd hebben omdat ze het niet meer bol konden werken? Het is voor mij echt een dillema. En kom er gewoon niet uit. Het liefst zou ik 2 banen nemen om er financieel weer bovenop te komen, maar dan ben ik er niet voor de kindjes. Ik weet het echt niet meer!

Toegevoegd na 1 uur:
Even voor de duidelijkheid, het gaat om 2 vaders de oudste heeft een andere vader dan de jongste 2.

Toegevoegd na 2 dagen:
Hoe het contact met de vaders is? Met een ben ik op non speaking terms. Hij neemt het me kwalijk dat ik weggegaan ben en niet meer van hem hou. Hij heeft een eigen bedrijf en had financieel toch niets te klagen. Om deze redenen bij hem blijven was geen optie.
De andere vader kan ik mee praten maar niet over gevoelskwesties en financiele kwesties niet.

doe je dat dan samen(als ouders),wacht je ermee tot ze op school het gaan uitleggen?doe je dat vanuit een boek?of gewoon recht door zee alles over de bloemetjes en bijtjes vertellen?

Toegevoegd na 6 uur:
mijn kinderen zijn 5 en 10 jaar die van 10 hebben we het inmiddels uitgelegt,maar die van 5 is nu al veel meer bij de tijd al,en ik vind dat dus echt nog te jong.tegen de oudste heb ik ook al die jaren gezegt kom maar terug als je 10 ben ofzo,en ja hoor op de dag dat hij 10 werd nou mama zeg het maar,en tja toen moest ik wel.

Mijn dochter is enigs kinds en de laatste tijd merk ik dat ze af en toe een brutale opmerking maakt. Ook is ze wel erg makkelijk aangelegd en vindt ze het prima als dingen voor haar gedaan worden. Zelf doen is zo vermoeiend als je 5 bent.
Volgens mij is dit een voorbode van een verwend nest, en als ik ergens een hekel aan heb... Hoe voorkom ik dat dit lieve meisje uitgroeid tot een verwend nest?