Wat te doen met afstandelijke en stille vriend?

Mijn vriend vertelt me nooit wat hij over me voelt of hoe hij over mij denkt. Ik weet inmiddels wel dat hij me sexy en aantrekkelijk vindt, maar hoe zit het met zijn gevoelens? Ik heb al enkele keren met hem gepraat hierover maar hij zegt het moeilijk te vinden. Dat terwijl gevoelens juist mijn probleem zijn in de relatie! Toen ik hem met Valentijnsdag een leuke kaart gaf met een liefdevolle tekst erop hoe ik van hem hield zei hij helemaal niets. Ik was er dagen kapot van. Van hem heb ik helemaal niets gehad behalve een roos die hij van de PvdA had gekregen op straat. Lekker...
We hebben nu al iets langer dan een jaar een relatie. Het valt mij steeds meer op dat wanneer ik ongesteld ben en meer behoefte heb aan zijn lichamelijke aandacht (knuffels, kusjes etc) hij juist afstandelijker wordt. Hij wijst me dan af door moeilijk te kijken en te zeggen dat ik "altijd knuffels wil". Ik heb geprobeerd mijn behoeften dan iets te verminderen maar nog steeds wil hij dan niet met me knuffelen. Het doet me heel erg zeer. Ook hierover heb ik al meerdere keren met hem gepraat. Een van mijn problemen is dat ik niet meteen zeg wat ik voel maar er eerst dagen mee rondloop. Dat moet ik verbeteren, maar ligt het echt allemaal aan mij?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

ik hebt vermoeden dat hij echt een diepe denker is Maar dat kan nogal eens doorslaan naar nogal depressieve gedachtes en waarschijnlijk ook de drempel steeds hoger om zelf een actie te ondernemen zoals een spontane knuffel. hem er mee confronteren helpt niet hij zal zich uiteindelijk helemaal terug trekken. Niet omdat hij niet van je houdt maar omdat hij maar zit te broeden en te broeden om de perfecte handeling of actie maar het moet wel perfect zijn en daar loopt het spaak. niets is goed genoeg voor je,.. in zijn ogen. die pvda roos is een paniek handeling omdat hij toch wat terug moest doen voor dat kaartje ? Ik hoop niet dat de paniek zodanig heeft toegeslagen dat hij helemaal is vast gelopen. Maar ga niet naar de grote gevoelens vragen, zeker niet als de spanning bij hem daar heel hoog is. ja en dat knuffelige tja ik zou zeggen behandel hem maar als een knuffelbeer leuke is dat hij dan nix hoeft te doen of te zeggen. en dus niet zijn best hoeft te doen. maar maak hem wel duidelijk dat hij hieraan moet voldoen. hij hoeft en moet verder nix doen. maar niet terug trekken Leg desnoods zijn armen om je heen alsof hij dat zelf niet kan en vraag nix maar doe maar net alsof hij een echte knuffel is nix zeggen niets vragen gewoon knuffelen. tenslotte een gewone knuffel kan ook nix terug zeggen ik wed dan na een tijde hij het ook erg ontspannen zal vinden en dat zal de spanning weg nemen en ik vermoed dat dan opeens de knuffel wel spontaan komt. en later ook wel de gesprekken. Maar voorlopig stil zijn ik vermoed dat dan past de emoties en gevoelens gaan borrelen. bij hem en dat is misschien niet prettig voor hem in het begin en zul je weerstand voelen maar als je het vaak genoeg herhaald zal hij een eerste stapje kunnen zetten. Schrik niet als de eerst keer heel heftig kan zijn. succes

Ten eerste ligt het niet aan jou, maar ook niet aan hem JIj bent nu eenmaal knufferig en hij niet. Je krijgt een roos van hem die hij van de PvdA heeft gekregen, ok ik zou ook zoiets hebben van...lekker speciaal, maar goed dat is misschien vrouweigen ofzo. Als ik jou was zou ik mezelf eens goed achter me oren krabben en me afvragen of dit is wat je wilt. Nee dus........hij kan het je niet geven wat jij zoekt, ook in de toekomst gaat hij het je niet geven. Misschien is hij niet de man bij wie jij je lekker voelt en of jij nu wel of niet sexy en aantrekkelijk bent, dat staat er los van is mijn mening.

Helemaal met mijn voorganger eens. Ga eens goed bij je zelf te raden, houd je zoveel van hem, dat je dit voor lief neemt? en kan je hiemee 80 jaar worden of gaat het tegen staan (dat denk ik n.l.). Sorry, niet door ploeteren, zet er een punt achter, er zijn zeker wel jongens (mannen) die op een zelfde manier gaard zijn als jij.

Herkenbaar. Ik hoorde laatst een uitspraak; 'je moet het niet zoeken waar je het niet vindt' en dat helpt mij erg om het te accepteren dat je behoeftes niet allemaal kwijt kan bij iemand en dat hij geen prater is. En dat je met andere vriendinnen je ei kwijt kan of lekker kan praten of filosoferen. Dit tot zover, kan nog uren typen over je andere issues. Misschien is het handig om voor jezelf of misschien hier in 1 zin te zeggen waar je zoveel moeite mee hebt. Als het niet zou veranderen zou je dan ermee doorgaan?

Ook ik sluit me aan bij mijn voorgangers. Soms kan je praten als Brugman en zelf duidelijk laten zien wat je behoeften zijn, maar verandert er niets. En eigenlijk moet je iemand ook niet (willen) veranderen, maar gewoon goed bij elkaar passen. Op zich niets mis met 2 hele verschillende karakters, maar wat jij beschrijft is wel totaal het tegenovergestelde. Ik ga je niet zeggen wat je zou moeten doen en kan je weinig advies geven, maar bedenk goed dat je nu na een jaar hier al zo tegenaan loopt...hoe zie je de toekomst. Waarschijnlijk ben je er zelf al wel een beetje uit... Veel succes in ieder geval.

Een introverte inslag is bijna niet te veranderen. Het is een karakter eigenschap. De vraag is passen die karakters bij elkaar

Jullie hebben allebei je eigen manier en behoeften om met je gevoelens om te gaan. Over het algemeen zijn mannen niet van die praters over gevoel en is het best zoeken naar iemand die precies het juiste zegt, op het juiste moment, op de juiste toon, met de juiste inhoud, het juiste bloemetje etc. Let eens op de dingen die hij WEL doet. Dat is namelijk zijn manier van zijn liefde tonen. Je weet dat hij je sexy en aantrekkelijk vindt. Jij wilt graag weten wat zijn gevoelens zijn naar jou. Hij kan misschien helemaal geen woorden geven aan wat hij voelt of denkt over jouw mooie liefdevol geschreven kaart. Het kan zijn dat hij dat nooit heeft geleerd. Soms komen mensen waarvan je (voor hun gevoel) te veel van verwacht, pas als je die verwachting loslaat en toch liefdevol jezelf blijft. Krop je frustraties niet op want dan wordt het alleen maar groter en komt het er erg emotioneel uit als je er wel over praat. Praat daar (eerst) over met een vriendin of je moeder of iemand anders waarmee je dat kunt bespreken. Dan is de ergste emotie er al af en kun je het van een iets grotere afstand bekijken. Kijk vooral naar wat hij wel en wees daar dankbaar voor. Als je hem de ruimte niet kunt bieden om dit te leren of gewoon genoeg te zijn zoals hij is dan moet je voor jezelf onderzoeken of deze relatie gezond is voor jou. Hij moet zich niet in bochten hoeven wringen en jij ook niet. Jullie zijn beiden goed zoals je bent alleen misschien niet een goede combinatie. Ik ben er van overtuigd dat je elkaar tegenkomt, omdat je iets van elkaar kunt leren. Wat kun jij van deze "afstandelijke" vriend leren? Liefs, Yvonne

Ga eerst bij jezelf na of je niet teveel eisend bent...of het echt allemaal klopt wat je denkt en voelt. Ten tweede probeer hem niet te veranderen dat zal je nooit lukken. Iemand wil veranderen of niet...dat is iets wat je zelf moet willen en aan moet willen werken. Ten derde ga je na of je met deze relatie oud wil worden, je een toekomst ziet met hem. Ten vierde hou jezelf en hem niet voor de gek, hak de knoop door als dat nodig is. Elkaar pijn doen doe je toch , of je nou bij elkaar blijft of uit elkaar ga... Ten laatste een relatie is hard werken zowel voor jou als voor hem, allebei zullen jullie water bij de wijn moeten doen ... en nogmaals als het niet is wat je zoekt aarzel dan niet langer en laat hem los... Verder kan je je afvragen wat je in hem heb gezien toen je hem ontmoette, verliefdheid heeft vaak schelpen voor de ogen ... :) Als je weet waarom je van hem houdt zonder al die dingen waar hij niet aan voldoet , kan je afwegen blijven of laten gaan, of gewoonweg gaan...Groetjes FoXZuni

Bronnen:
eigen mening (ben vrouw)

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100