Hoe ga je om met iemand die altijd je mening onderuit haalt en kritiek heeft op alles wat je zegt of doet?

Hoe kijk je nu weer? Hoe ben je nu wéér bezig? Heb je jezelf al eens bezig gehoord? Als je een menig hebt over iets zegt die persoon: hmz..zou kunnen en luistert verder ongeinteresseerd.Het kan gaan over kleur verf die je mooi vind, zegt persoon ik vind het niet mooi want.. bla bla.
Je wil ergens een plant zetten,zegt persoon:dat zou ik niet doen want...Zo kan ik wel 101 dingen opnoemen.
Hoe moet je je daar tegen trachten af te schermen want het is zooo vermoeiend op den duur. Persoon uit de weg gaan of mijden is geen optie. Graag goede raad en tips aub.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het klinkt alsof jullie in een soort standaard vraag-antwoordspelletje verzand zijn. Wat is jouw standaard-reactie hierop? Probeer eens iets heel anders te doen. Als je normaal gesproken altijd stilletjes wordt, ga je er eens met de botte bijl in (dank je wel voor je diepzinnige inzichten in mijn functioneren, maar ik kan het eigenlijk best goed vinden met mezelf dus doe ik er maar eens even niks mee). Of als je er normaal gesproken met de botte bijl in gaat, geef je die persoon nu eens een keer helemaal gelijk (Vind je dat echt? Wat fijn dat je me zulke goede terugkoppeling geeft, ik zal er rekening mee houden!). Of schuif de verantwoordelijkheid naar hem/haar toe (plant hier niet mooi? Alsjeblieft, hier is de plant, zet hem maar neer op de beste plek). Of meld wat minder tegen die persoon, vraag wat minder bevestiging en doe gewoon wat jou goeddunkt. Schep dus zelf wat meer afstand.

lakoniek zijn, de praat voor kennisgeving aannemen, en vervolgens je eigen zin doen. laat je niet verleiden tot discussie. als je dit vol weet te houden, is er voor de ander al snel geen lol meer aan.

Deze andere persoon lijkt me iemand die gefrustreerd is en zich eigenlijk minderwaardig voelt t.o.v. jou. En in plaats van zichzelf op te trekken is het voor hem/haar blijkbaar veel makkelijker om jouw persoon constant onderuit te halen, zodat hij/zij zich beter en slimmer voelt. Zulke mensen hebben niet dikwijls altijd de hoogste noot gevoerd, zonder gecorrigeerd geweest te zijn door anderen. Op de duur gaan deze mensen er dus vanuit dat ze ALTIJD en met ALLES gelijk hebben. Hoe je daarmee moet omgaan ? Tja, ik weet niet over wie het gaat, je moeder, je beste vriendin, je partner ? Je kan de persoon dan missschien niet mijden, maar de nooit aflatende kritiek kan je wél van je laten afglijden als water van een eend. Doe gewoon je zin zoals jij het verkiest. Lààt je niet intimideren...

Ik ken ook van die mensen en ik vond het ook erg vervelend. Wat ik altijd doe als iemand zegt dat rood lelijk is, en ik vind het mooi: Ja joh, je hebt he-le-maal gelijk! En diegene hield er meteen mee op :)

Je zegt dan (afhankelijk van de persoon) op een 'bepaalde toon' iets als: "Mijn hartelijke dank voor dit ongevraagde advies (maar ik stel toch voor dat ik m'n eigen inzicht volg)." "Iedereen zou zo'n gratis adviseur moeten hebben als jij, dan werd het leven een stuk gemakkelijker." "Fijn dat je zo met me meedenkt, eigenlijk zou iedereen zo iemand moeten hebben." "Ken je de uitdrukking 'de beste stuurlui staan aan de wal'? Ik vind het fijn dat jij die taak steeds op je neemt." Als het goed is, hoort de toegesprokene de 'onderliggende toon' en gaat hij/zij het afleren. Maar dit kan lang duren.

In plaats van geirriteerd en gefrustreerd te raken(wat eigelijk hun doel is), doe alsof je hun mening respecteerd. En dan wil je het graag weten waarom zij dat denken en wat zouden zij in dit geval doen, steeds de bal terug hooien en desnoods je laat hun daadwerklijk het klus afhandelen. Jij zult merken dat hun lol al lang over is en zij zullen snel vluchten en jou met rust laten. Succes

Bronnen:
.

Zo iemand is erg negatief. Dat kan knap frustrerend zijn. Je kunt het in sommige gevallen omzeilen (jij wilt de plant links, dus zet je 'm rechts, die ander gaat mekkeren dat ie daar niet goed staat en dan zeg je: prima, zet ik 'm links neer), maar dat is natuurlijk niet praktisch. Een optie zou kunnen zijn om samen naar iemand te gaan die jullie kan helpen beter te communiceren, elkaar echt te horen en die ander ook andere manieren aan te geven waarop z/hij zich kan uiten - tenslotte wil diegene toch ook gehoord worden, en dat zal z/hij nu niet bereiken. (Misschien moet je dan even vasls spelen door diegene te vertellen dat JIJ aan je communicatie wilt werken, want anders kan het zijn dat er gezegd wordt: 'Dat heb ik niet nodig'...) Lukt dat allemaal niet, dan is het beste om er niet teveel van te verwachten en dingen die je wilt delen vooral met vrienden te delen. Soms zijn dingen niet te veranderen :/

Een soortgelijke persoon heb ik ook in mijn familie. Ik heb er ooit voor gekozen om er een punt achter te zetten, maar dat is voor jou dus wellicht geen optie, wat ik uiteraard wel begrijp. Nu ik er op terugkijk is volgens mij de beste methode dat je die ander niet altijd serieus neemt, zeker als je het gevoel krijgt dat je met opzet wordt tegengewerkt. Dat laatste kun je vaak niet bewijzen, maar is dan meer een gevoel dat jij ervaart (en dat ik dus ook maar al te goed ken). Die ander zal vast ontkennen als je zegt dat je dus opzet vermoedt. Soms kun je zo'n ongewenste mening welke je wordt opgedrongen ook negeren, maar je kunt ook aangeven dat het ongewenst is en dat degene zich niet altijd overal mee hoeft te bemoeien. Dit heeft allemaal veel te maken met assertiviteit en vooral jou zelfvertrouwen, iets dat jij zeer waarschijnlijk minder hebt dan degene die jij bedoelt. Dit soort mensen voeren vaak ook machtsspelletjes, ze zijn er op gebrand om een ander steeds (bij) te sturen en dus hun mening al dan niet ongewenst op te dringen. Ik wens je veel moed en zelfvertrouwen toe. Als je je sterk weet te houden is hier zeker iets aan te doen!

het lijkt mij bijzonder vermoeiend om niet te zeggen gek-makend als iemand continue zó op jou reageert... het zou interessant zijn om te horen van je, hoe jij zelf hierop reageert, of waarom je in deze extra uitleg diegene benoemt als "persoon" zodat niet duidelijk wordt voor ons in welke relatie jij tot deze persoon staat...! [voordat die relatie duidelijk is kan ik hier geen chocola van] [maken/geen conclusies uit trekken of adviezen op baseren!] als het je bejaarde moeder/vader is, kan ik je adviseren om af en toe iemand te vragen je af te lossen als 'oppas' zodat je een paar uurtjes de deur uit kan . iemand die zo stug/eigengereid/bot/star/egocentrisch of egoïstisch reageert, kan je het beste niet tegenspreken. een beetje mee praten is veel verstandiger/minder vermoeiend. als zo iemand zijn/haar mening luid en duidelijk verkondigt over iets wat zo zal gebeuren, dan vrolijk mee praten en aan het eind indien noodzakelijk -als er dus naar gevraagd wordt- en niet eerder kun je altijd nog zeggen : ja ma of pa, ik heb gehoord hoe jij er over denkt, maar we gaan het zus of zo doen; en dan niet in discussie gaan, want dat zijn we gewend, ook daar op antwoorden : ik ga nu niet in discussie, we gaan dit .... of dat.... doen, of we gaan straks zus of zo doen. als je een tijdje zo reageert en je eigen humeur goed weet te houden, dus je laat je niet beïnvloeden door al het gehakketak, zal de andere 'persoon' zich ook minder laten gaan... probeer het maar, zeker als weggaan geen optie is ! zo'n situatie is slopend, ik wens je succes !

Dat zijn de typische "Ja, maar...." reacties. Natuurlijk is het goed als iemand een andere mening heeft of een andere keuze maakt, daarvoor zijn wij ( gelukkig) allemaal verschillend in ons mens-zijn. Anders wordt het als het ons gaat beperken in wie we zijn, mogen zijn of willen zijn. Dat gaat verder dan "Gelijk hebben"of "gelijk willen hebben". Beperking in ons doen en laten geeft een "marionetgevoel", iemand anders trekt aan de touwtjes en bepaald wat we moeten doen. Dat voelt heel vervelend, want we raken de regie over onszelf kwijt, we mogen niet meer onszelf zijn. Dat geeft weerstand, irritatie, doet een aanslag op onze eigenheid en persoonlijkheid. Dat constante spanningsveld kan behoorlijk verstorend gaan werken op ons hele functioneren. Het gevoel altijd op onze woorden te moeten passen, versterking van onzekerheid, aantasten van ons zelfbeeld, constant het gevoel om de wapens op te pakken. Leven in een gewapende vrede. Dat vreet energie en maakt het leven heel moeilijk. De natuurlijke balans in onszelf wordt compleet ondermijnd en aan het wankelen gebracht. Dit gaat verder dan gelijk hebben of gelijk krijgen. Dit is een constante concurrentiestrijd tussen twee personen. De oorzaak kan al jaren geleden er onzichtbaar ingeslopen zijn. Gevoel van onbegrepen worden, niet gewaardeerd, behandeld als een klein kind en daar is destijds niets mee gedaan. Er is geen weerwoord of reactie op gegeven. Angst voor de confrontatie, angst voor een conflict. Nu het echt begint te irriteren en te verstoren is het een hele klus om daar een wending aan te geven. Daarvoor moeten al die zandkorrels eens goed uit de handdoek moeten worden geschud, wil je weer lekker kunnen liggen zonder irritatie door de korrels. Schudden jullie zelf die handdoek uit of vraag je daarbij de ondersteuning in van iemand die jullie beiden goed kennen en als buitenstaander kan "meeluisteren". Succes.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100