Is een "open " relatie beter ?

"Open " relatie : partners kunnen vrij genieten van anderen , zonder schuldgevoel te hebben.

Voorkomt het de jaloezie , spanning en gevoel van onvrijheid en draagt het bij tot het VOLLE leven ?

Of beperkt het diepgang , opbouwen van familie en samen zijn tot aan het laatste moment ( en op de moeilijke momenten ) ?

Of is het nog anders ?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In mijn omgeving maakte ik diverse open relaties mee. Het bleek voor sommige heel goed te werken, maar werd vaak ingewikkelder als men ouder werd. Als je jong bent en vol van energie en goed voor jezelf kunt zorgen kun je makkelijker zelfstandig leven. Je bent samen met je partner, maar doordat je niet alles samen deelt leef je toch een stukje(letterlijk en figuurlijk) van elkaar vandaan. In tijden van nood, die ook in een relatie voorkomen heb je het nodig dat je een stukje intimiteit naar elkaar toe hebt opgebouwd. Als het er op aan kwam werd het vaak ingewikkeld omdat het gezamenlijke leven niet helemaal was ingericht op alles gezamenlijk, thuis zorgen voor je zieke partner wordt ingewikkeld als er ergens ook nog een partner is waar je ook nog naar toe moet. Vaak nam ik waar dat het op zulk soort momenten vooral als men wat ouder werd moeilijker ging worden. Ik heb er verder geen oordeel over, want ik denk dat het voor sommige relaties een goede oplossing kan zijn. De rusteloze, de zoekende, de gene die van meer mensen tegelijk kunnen houden onder ons, voor hen is het een goed ding. Voor mij zou het onmogelijk zijn, ik wil mijn partner met niemand delen, zou me daar erg ongelukkig over voelen. Vwb het geloofsaspect zoals babyface omschrijft, met alle respect voor zijn standpunten, dit zijn slechts zaken door mensen bedacht. Liefde kun je geven, delen met wie je wilt, maar als je er samen met je partner een afspraak over hebt gemaakt omdat je je daar samen het prettigs bijvoelt, moet je daaraan houden. Daarbij denk ik dat de gemiddelde mens het liefste leeft met een en dezelfde partner.

Goeivraag.! Wat mij betreft is dat schandalig. Ik kan me niet voorstellen dat mijn partnes 's nachts thuis komt van haar vriend. Je weet dat zij met hem naar bed is geweest. En dezelfe zelfde dag gaat die nog ééns met jou naar bed.! NEE absoluut niks voor mij... In mijn geloof bestaad zo iets niet. En weet zeker dat Christendom dit ook niet zal accepteren.!!

Een open relatie is niet inherent beter of slechter dan een monogame relatie. Een open relatie is een kwestie van keuze. De één voelt zich beter thuis in een monogame relatie, de ander in een 'open' relatie in één of andere vorm. Wat jaloezie, spanning en gevoel van onvrijheid voorkomt, is het vinden van een partner die zich thuisvoelt in dezelfde soort relatie.

Als je er mee om kunt gaan, is het een goede oplossing maar voor mij zou het niet werken.

Nee, ik denk niet dat het beter is, ik denk zelfs dat het voor maar heel weinig mensen echt werkt in de praktijk. De menselijke aard is toch wat bezitterig / jaloers van nature, en hoewel er uiteraard mensen zijn die daar heel goed mee om kunnen gaan, sex kunnen loskoppelen van liefde en daarnaast toch een relatie houden, zal het voor maar een hele enkeling weggelegd zijn. Ik ken wel echtparen die al meer dan 50 jaar bij elkaar zijn in een bewust gekozen monogaam huwelijk, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet die al meer dan 20 jaar een 'open relatie' heeft. Hooguit een serie open relaties op een rij. Tja, hoe belangrijk is dan nog het stukje relatie? Voor mensen voor wie één exclusieve sexuele relatie met één partner een onmogelijke keus is, kan het met een gelijkgestemde partner misschien wat jaren rust geven, maar verbondenheid, intimiteit en saamhorigheid voor het leven, kan het mijns inziens niet opleveren. Ik denk wel dat stellen die een gezamelijke sexuele spanning zoeken en dat vormgeven door bezoeken aan parenclubs of bevriende gelijkgestemde stellen dat heel lang kunnen volhouden, maar dat is toch iets anders dan een open huwelijk.

Voor sommige wel en voor sommige totaal niet. Je zou het met partner moeten bespreken of dat het beste voor jullie is of niet.

JA, zeker en gewis. Ik heb 43 jaar een open relatie, waar jaloezie geen rol speelt. We zijn bijna aan het einde, en wij vrezen ieder voor zich de achterblijvende partner te zijn. Als je een open relatie nastreeft dan worden er wel eisen gesteld aan je functioneren. B.t.w. vanwege de leeftijd praten wij (veel) meer over een uitspatting dan wij in de gelegenheid zijn, maar ook veel en veel meer dan wij zouden willen. Externe contacten waren gedurende on 40-ger jaren. Wij bleven nooit 's nachts weg, en geen van ons sliep in de bank in de huiskamer. Dat zijn fantasieën van anderen.

Een goede relatie is belangrijk, niet of die open is of niet... Een goede relatie is al open, want anders maakt de ene een gevangenis voor de ander en omgekeerd, dat is dus geen goede relatie... Een goede relatie is open... Totaal open, maar de een gaat nooit vreemd, want dat kan namelijk niet in een goede relatie, hoe zou dat toch kunnen als het goed is? ONMOGELIJK... Het ligt anders, totaal anders als je vraag gesteld is... Een relatie is goed als hij open is maar geen enkele behoefte voor een derde is...

Een kleine toevoeging aan het voorgaande. Een open relatie vergroot de kans op SOA nogal. Als je kijkt naar het voortbestaan van de mensheid lijkt het me dus niet beter, voor de rest is het een kwestie van keuze wat bij je past

Ik denk niet dat het beter of slechter is, het kan alleen maar als beide mensen er volledig achterstaan. Ik ben niet jaloers aangelegd, maar zou zo'n relatie toch niet trekken.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100