Hoe ga ik om met mijn bekvechtende ouders..?

Ze zijn 75 en 73 jaar oud en beide heftige personen..we zijn niet anders gewend dan dat de deuren er af en toe bijna uit vlogen bij ons thuis..maar inmiddels zijn ze een stuk ouder en het wordt steeds minder bekvechten maar echt gemeen doen tegen elkaar.. veel sneren en elkaar vernederen.. niet meer lachen maar steeds maar strijd voeren.. Het gekke is dat we ook weten dat ze elkaar eigenlijk niet kunnen missen, of we moeten ons wel heel erg vergissen, dus het kwetst vooral mij heel erg om mijn ouders zo te zien en horen.. Al tientallen keren hebben we het onderwerp aangesneden maar ze willen ons niet aanhoren.. en het doet me zo'n verdriet.. wie weet hoe lang ze nog maar leven en om ze dan hun laatste jaren zo mee te maken.. Ik weet er niet meer mee om te gaan eigenlijk.. wie herkent dit en heeft een tip over hoe dit aan te pakken?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In Duitsland zeggen ze:"was sich liebt,dass neckt sich",dat betekent dat je ruziet als je van elkaar houdt.Als ze dit niet meer zouden doen,dan zullen ze toch iets missen in hun relatie,vooral als ze dit altijd al hebben gedaan.Je weet zelf dat ze niet zonder elkaar kunnen.Misschien houdt dit hun relatie wel in stand.Ik kan me voorstellen dat dit vooral voor de omgeving vreselijk is,maar dit is nu eenmaal hun manier van communiceren.Zeker op deze leeftijd kun je ze niet meer"opvoeden".Sterker nog, ik denk dat wanneer een van hen in het ziekenhuis zou liggen,de ander op bezoek komt en zegt:"heb je nou je zin?Dat heb je vast expres gedaan om mij te pesten",of iets in die zin.Ze kennen elkaar het beste,dus voelen hoe het bedoelt wordt.Als jij zou dreigen met weg te gaan,heb je jezelf er misschien nog het meeste mee,want ze zullen echt niet veranderen.Het is iets waar je nooit aan zult wennen maar zij zijn er zo aan gewend.Denk maar zo:ze zijn er nog en nog steeds samen.

Haal eerst een week de één en dan een week de ander in huis, verwen ze, praat dan alleen met ze, laat ze ook merken dat het anders kan en als ze mekaar twee weken uit de haren zijn en zelf ook een week alleen zijn geweest komt ongetwijfeld de hunker naar elkaar ook weer terug.. Kijk, geen garanties, maar baat het niet schaat het zeker niet.

Door hen beiden als zodanig te respecteren, zou je een omgeving kunnen nscheppen voor hen om dat ook te doen... En meer kun je niet doen in mij optiek... Maar het begint om beiden totaal te respecteren... Zo pak je dat aan als kind, en wees alert dat je dat als kind toch niet gaat echoën...

Wat dacht je ervan om gewoon duidelijk aan te geven dat je het verschrikkelijk vind dat ze als kat en hond met elkaar om gaan ?

Misschien kan je laten weten, als ze bekvechten waar jij bij bent dat je dan vertrekt. Dat je komt voor de gezelligheid en niet om te horen hoe ze elkaar al bekvechtend naar het leven staan. Laat nogmaals blijken dat je het vreselijk vind om dat aan te moeten horen

het gaat om jouw genzen niet de hunne, als je indd aangeeft niet tussen ruzie te willen zitten en te vertrekken als ze jou daar aan blootstellen is dat geen chantage maar het stellen van je eigen grens. je moet gewoon eerlijk zijn, en zeggen dat het je oprecht kwetst dat 2 mensen waarvan je houd elkaar lelijk behandelen. soms moeten dingen heel expliciet worden uitgesproken voor dat mensen begrijpen wat je bedoeld. maar nogmaals als je je eigen grenzen aangeeft doe je alles wat in je macht ligt en hoef je je niet schuldig te voelen over gedrag van anderen. maar ik snap dat dat moeilijk is als het mensen zijn die zo dicht bij je staan.

Vervelend voor jouw dat je ouders hebt, waarbij jij je onzichtbaar hebt moeten maken om niet een slachtoffer te worden. Ik kan me voorstellen dat jij achter de kast vluchtte wanneer die twee er weer eens tegenaan gingen. Achter de kast, bang, maar ook machteloos tegen die sterkere personen. Je geeft ook aan dat je het onderwerp niet mag aansnijden. Je hebt nooit jouw emoties mogen uiten bij je ouders. Ook dat lijkt me heel moeilijk. Weet dat vechten (dus ook bekvechten) een oergedrag is. Hij ontstaat wanneer er in een gezin geen ruimte is om over emoties te kunnen praten. Vechten is de onmacht om te communiceren. Je ouders hebben nooit geleerd hoe zij kunnen praten over emoties. Dit komt omdat hun ouders dat nooit gekund hebben (dus geen voorbeeld). Of als het niet mocht om over emoties te praten. Net zoals ook bij jouw. Hoe aan te pakken. Weet dat je je ouders al je hele leven hebt willen veranderen. Dit is tot nu toe nog niet gelukt, toch. Die methode werkt niet. Je kan je ouders niet veranderen. Ze kunnen zichzelf wel veranderen. Ik zou vragen: Waarom zijn jullie nog bij elkaar? Laat ze eens denken over de goede dingen. Vraag dan daarna: Waarom maken jullie dit kapot dan? Er zijn momenteel twee soortgelijke vragen die je ook kunnen helpen... http://www.goeievraag.nl/vraag/overerven-overgroot-ouders.24092 http://www.goeievraag.nl/vraag/agressie-gemeen-aangeboren-aangeleerd-gedrag.24090

Je ouders zitten veel bij elkaar omdat ze niet meer werken en bijna niks te doen hebben. Als ze een hobby hebben kan ik alleen maar aanraden om dit los van elkaar te beoefenen. Zo zitten ze niet elke dag op elkaars lip en hebben elkaar ook nog wat te vertellen. Het is logisch, de kinderen het huis uit en alleen elkaar. En inderdaad: als de liefde weg is praten/bekken ze helemaal niet meer.. Dus is er in mijn ogen nog wel liefde aanwezig.

Ik ben bang dat je daar niets meer aan kunt veranderen! Na zoveel jaar elkaar steeds in de haren te hebben gezeten,lijkt het me erg moeilijk om ze liefdevoller met elkaar te leren omgaan. Ze hebben natuurlijkook niemand anders tegen wie ze hun ongenoegen kunnen uiten,dan elkaar. Je kunt natuurlijk dreigen om niet meer thuis te komen als ze zo doorgaan en misschien helpt dat,maar wat gebeurt er dan zodra je weg bent? Ik wens je veel sterkte!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100