Waarom denk een ander voor mij of over mijn?

Regelmatig ervaar ik dat andere mensen voor mij willen denken of iets over mijn denken.

Een voorbeeld. Het is vijf uur in de middag, een ander wilt even bij me langs komen of bellen.
Maar helaas denken ze dat ik aan mijn avond eten zit, terwijl ze niet eens weten of het zo is!

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

omdat in mijn ogen mensen altijd maar voorbarige eigen conclusies trekken, zonder feiten te weten. (het is vijf uur DUS zal ze wel aan het eten zijn) jouw voorbeeld: je kan pas weten of iemand aan het avondeten zit op dat moment als diegene het heeft gezegd, of als je het met eigen ogen ziet. en dat geld eigenlijk voor alles.

Omdat mensen niet onbeleefd willen zijn denken ze vaak hoe jij dat zou vinden terwijl ze het vaak mis hebben..

In het voorbeeld dat jij geeft, is er sprake van een ingebouwd soort beleefdheid, dat we toepassen op algemene ' stramienen' . Tussen 5 en 6 in de regel zit het gros van de mensen aan het avondeten, en tijdens het eten stoor je elkaar niet, dus is het rond die tijd niet beleefd om te bellen. Tussen tien en twaalf gaan de meeste mensen naar bed, dus na tienen bel je ook niet zomaar voor de gezelligheid iemand op ; sterker nog, mensen schrikken zich dood als om half 12 pakweg de telefoon gaat. De meeste mensen staan tussen 7 en 9 uur op, dus 's morgens voor tien uur bellen - tenzij je zeker weet dat iemand naar zijn werk of naar school moet - is ook niet netjes, en voor zevenen denken we weer meteen aan een noodgeval. Het is dus niet zozeer zo dat mensen specifiek 'voor jou' denken, maar dat ze proberen rekening te houden met je eet- en rusttijden als ze daarvan niet precies op de hoogte zijn. Wij eten bijvoorbeeld meestal pas tussen 7 en 8, en gegarandeerd, om de haverklap gaat de telefoon om die tijd. Buitengewoon lastig, maar mensen houden er geen rekening mee dat je zo 'laat' nog zit te eten. En als je uit de nachtdienst komt, is het ook niet fijn als tussen 10 en 2 overdag de bel gaat. Wanneer iemand precies op de hoogte is van je dagindeling / ritme EN het is een beetje vast, voorspelbaar ritme, dan zullen goede bekenden eerder besluiten je te ' storen' op tijden dat je niet eet of slaapt. Zo kun je je zus die altijd pas tegen twaalven naar bed gaart, nog best om tien uur bellen. En de moeder van zes schoolgaande kinderen vind het geen punt als je om half 8 belt, als het maar niet e lang duurt. En half negen is koffietijd, tien uur is alweer tijd voor de boodschappen. Let wel ; gemiddeld. Zo verbaas ik me ook altijd over de mensen die tussen 9 uur 's morgens en zes uur 's avonds voor mijn man bellen ; het zal dan wel een vooroordeel van mijn kant zijn, maar mensen die verondersteld worden te werken bel ik sowieso pas 's avonds of in het weekend. Omdat we echter geen van allen helderziende zijn, gaan we bij dit soort beslissingen uit van algemene aannames. Feitelijk is het een soort etiquette, die ook best per land / cultuur zal verschillen.

Bij een goed onderling contact proberen mensen zich in te leven in jou persoonlijke situatie en passen ze hun gedrag daarbij aan. Ze willen wel contact, maar het moet wel gelegen komen. Soms willen mensen zich niet te veel opdringen en zijn bang het onjuiste moment te kiezen. Soms gebeurd er ook iets anders, men voelt zich boven jou verheven, schatten ook nu jouw situatie in, en laten zich suprieur voelen boven jou, zij willen jou leven invullen . Ze denken dat ze dat beter kunnen dan jij zelf. Dus hun willen bepalen wanneer iets gelegen komt. Dit laatste zal je als heel onaangenaam ervaren. Een mooi voorbeeld: iemand heeft een grote en mooie kast over, maar gooit hem zo weg want het past toch niet in jouw kamer. Zonder het ook maar te vragen, je had de kast misschien wel heel graag willen hebben, maar hun bepalen zonder overleg dat hij niet past.

In jouw voorbeeld willen ze je niet storen. Als ze je vragen hoe laat je meestal eet, moeten ze contact met je zoeken. Ook dit kan aanvoelen als storen. Een ander mens weet niet wat jij denk. Durft dit misschien niet te vragen. Misschien durf jij dat ook niet te vertellen. Hierdoor is er een gewoonte ontstaan om zelf maar in te vullen hoe een ander denkt. Gemakkelijk en er is geen contact bij nodig. Ook gevaarlijk, veel ruzies ontstaan zo.

Meestal doen mensen dit, omdat ze zelf onzeker zijn over hun gedrag naar jou toe: Als ik even bij jou langs wil gaan, maar het is 5 uur dan denk ik: Misschien ben je aan het koken of eten, dus ik wil jou niet storen. Misschien vind je het wel vervelend dat ik op zo'n moment voor je neus sta! Het is dus meestal vanuit de eigen onzekerheid dat mensen proberen in te schatten wat jij wel of niet prettig zal vinden.

Zew praten ook het liefst OVER mensen en niet TEGEN mensen. Kijk maar naar onze regering of jouw baas. Als ze tegen jouw praten willen ze alleen maar terughoren hoe goed ze zijn. Praten tegen is dus niet hetzelfde als luisteren naar. Als je dit goed doordenkt, dan wordt je vanzelf depri.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100