Moeten ouders die gaan scheiden eerst naar een relatietherapeut?

Mijn ouders zijn gescheiden, en mijn mening is een beetje dubbel.. Sommige mensen hebben het probleem dat ze niet genoeg praten, dan is een relatietherapeut wel handig. Maar als je niet meer verliefd bent, of verliefd op een ander, dan heeft een therapeut toch geen zin?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik ben daar ook heel dubbel in. Ik vind verliefdheid namelijk een heel, heel wankele basis voor een levenslange verbintenis ; na de verliefdheid moet er wel iets over zijn dat je bindt. Trouwen is, ondanks wat het oppervlakkig lijkt, heel wat meer dan de bezegeling van een verliefheid of een liefde. Het is een zakelijke overeenkomst waarin mensen nogal wat dingen met elkaar afspreken, waaronder gezamelijke verantwoordelijkheid. En als er IETS liefde-gerelateerds met verantwoordelijkheid te maken heeft, zijn dat wel kinderen. Op het moment dat je daar aan begint, ga je in feite een verbintenis aan voor het leven, of in elk geval de periode dat je kinderen afhankelijk van je zijn. Liefde is geen gegeven maar een werkwoord ; iets waar beide partijen aan moeten werken. Je moet samen groeien en samen ontwikkelen, samen doelen nastreven en samen een toekomst maken. Ik heb de indruk dat het primaire gevoel tegenwoordig veel te veel op de voorgrond staat, eigen belang en eigen genot een te grote rol spelen en mensen veel te weinig bereid zijn water bij de wijn te doen, te nemen EN te geven. Als het effe niet leuk meer is, nemen ze de benen en hollen naar de volgende bevrediging - zoals ze dat met auto's, kleren, schoenen, televisies, vakanties, whatever doen. Maar een partner is geen tijdelijke hobby. Ik vind het prima om te geloven in seriele monogamie en een relatie te verbreken als die effe niet leuk meer is, maar NIET als er kinderen in het spel zijn. Kinderen hebben recht op twee ouders (m/v, m/m of v/v), die elkaar respecteren en waarderen, ook al laten ze mekaar niet meer elke avond alle sterren aan de hemel zien. Een therapeut die mensen echt inzicht kan geven in waar het in de relatie scheef zit en mensen weer echt met elkaar leert communiceren en elkaar leert waarderen kan een heel groot verschil maken. Al is het maar voor die periode dat je kinderen je zo hard nodig hebben. Je eigen belang telt niet meer zo zwaar als je andere mensen op de wereld hebt gezet. Maar dat egoisme krijg je er niet bij iedereen uit. Natuurlijk zijn er situaties waarin en huwelijk zo duurzaam ontwricht is dat het een onhoudbare situatie is (en dan vraag ik me wel eens af waarom men er dan aan begonnen is ; tja, verliefd he ??) maar dat zijn er lang niet zo veel als je op grond van de huidige echtscheidingscijfers zou denken. Ouderwets wellicht, maar zo denk ik er over.

Dat dubbele klopt. Het kan ook allebei waar zijn, spreek ik uit ervaring. Als je het samen eens bent dat een relatietherapeut meer zicht geeft op de situatie en beiden bereid zijn om verder aan de relatie te werken dan is het absoluut goed. Je krijgt meer duidelijkheid en een betere kijk op jezelf en de ander. Dit kan dan ook leiden tot een definieve breuk. Wanneer het overduidelijk dat beiden (of één van tweeën)zondermeer willen stoppen met de relatie, dan heeft het naar mijn mening idd geen zin meer.

Toen mijn ouders gingen scheiden was dat een gigantische opluchting, omdat ik in die periode nog thuis woonde, en hier duidelijk hinder van ondervond. Ze hebben te lang gedaan of hun neuzen bloedden, waardoor er een aantal jaren gewoon een rotsfeer heeft rondgehangen in huis. Sterker nog; mijn psychiater heeft me toentertijd nog voorzichtig "gefeliciteerd" met de scheiding, omdat dit voor mij persoonlijk een hele opluchting was, en ik me hierdoor beter kon concentreren op het oplossen van m'n eigen problemen (al heeft dat laatste weer gezorgd voor frictie met beide ouders, omdat zij het nioet altijd eens waren met mijn manier van oplossen, maar da's een ander verhaal). In dit geval had een relatietherapeut geen verschil meer gemaakt - het huwelijk was al te ver heen. Als je eerder het probleem signaleert zou het misschien wel kunnen helpen, als beide partners het voornemen hebben om er voor te gaan. Zolang beide deelnemers nog heil zien in de relatie kan een therapeut helpen, maar soms ontkom je er gewoon niet aan en is het beter voor alle betrokkenen om de relatie te beëindigen.

Soms wel en soms niet... Soms is er liefde maar stroomt het niet omdat er een schijnbaar onneembare barrière is, dan is een relatie-therapeut een oplossing, maar soms is het klaar, en dan helpt er niets aan... Meestal komt er bij een van de twee snel een andere liefde toevallig omhoog, out of the blue, maar dan is dat zo en wellicht het beste...

In sommige gevallen zal het zeker zin hebben, wanneer beide partijen erachter staan. Als communicatie het probleem is of bijvoorbeeld vertrouwen, zou het zeker zin kunnen hebben. Een liefdesgevoel wat er niet meer is kun je in mijn ogen niet meer terughalen. Dan is het in mijn ogen echt te laat en ik spreek uit ervaring. Dan is uiteindelijk het beste om uit elkaar te gaan, want een relatie zonder liefde heeft geen basis. Zonder fundering valt er niets te bouwen.

Of dat een relatietherapeut moet zijn is de vraag natuurlijk. Belangrijk is: met welke doelstelling start je een relatietherapie? En "niet meer verliefd zijn": is dat een onvermogen tot liefde en 'liefhebben'?! Het leven moet "kicken" zijn en anders maar niet? Zwak. Wat zeer belangrijk is, en wat ik niet in de antwoorden tot nu toe lees, dat is dat het met ingang van 1 maart 2009 wettelijk verplicht is voor scheidende ouders om te komen tot een "Kindplan" of wat heet een "Ouderschapsplan over de kinderen" VOORDAT het kan komen tot een officiele echtscheiding. En als daarvoor relatietherapie noodzakelijk is: vooral doen. Je kunt ook denken aan "mediation" of een fractie daarvan: "omgangsbemiddeling". In ieder geval ben ik persoonlijk erg blij met een Wet die ouders verplicht bij scheiding een plan te moeten maken voor die kinderen waarvoor zij verantwoordelijk zijn. De "aso's" en de "ongeremde ikke-zelf-kanters" is weer een grens aangebracht. Voor anderen buiten die categorie is het ondersteunende logica.

Veel problemen zijn wel op te lossen als je dat graag wilt. Veel relaties gaan kapot aan een gebrek aan communicatie of een gebrek aan inzet of respect. Vooral als er kinderen zijn, is het zeker de moeite waard om te kijken of de relatie gered kan worden. Ook als je niet meer verliefd bent of verliefd op iemand anders kan het nog wel leuk zijn om bij elkaar te blijven. Verliefdheid zal vrijwel nooit de enige basis zijn voor een relatie. De meeste mensen die een relatie hebben voelen elkaar goed aan. Een relatietherapeut/systeemtherapeut zal vanuit de overeenkomsten proberen de geschillen te overwinnen. Vaak lukt dat als mensen zich daarvoor willen inzetten.

Bronnen:
http://www.relatietip.nl/