Wat doen met een zoon van 19?

geen opleiding afgemaakt, wil niet leren/werken, blouwt, weggelopen van huis, wil niets met ouders te maken hebben behalve materiele zaken, geeft ouders schuld voor alles, wij weten niet waar hij nu is

Weet jij het antwoord?

/2500

Als ouder zijnde stoom je je kind klaar voor een leven in onze maatschappij. Een liefdevol leven, wellicht met kinderen, een fijne baan, inkomsten, een huis, vrienden. Maar er zijn mensen, kinderen, die dat anders zien. Die andere keuzes maken, bewust of onbewust. Als dat jouw kind is, is dat moeilijk om te zien. Je wilt zo graag dat jouw kind gelukkig is en je kunt je moeilijk voorstellen dat hij dat is, nu hij heeft gekozen voor een heel ander leven. Zeker omdat hij ook laat merken dat hij feitelijk ongelukkig is. Ik denk dat dit een fase is. Hoe lang die fase zal duren, hangt van het uithoudingsvermogen af van jullie zoon maar zeker ook van jullie. Mocht hij ooit weer voor jullie deur staan en om hulp vragen, dan zullen jullie weer keuzes moeten maken. En ook dat zal weer niet gemakkelijk zijn. Maar op dit moment zijn jullie nog niet op dat punt. Dan kan je alleen nog maar een gebed doen voor hem en verder proberen te leven. Sterkte

Het is heel zwaar, wat je omschrijft. Als ouder wil je het beste voor je kind en als je ziet dat hij/zij in zijn eigen wereldje leeft en je geen contact meer hebt, is dat verschrikkelijk. Het enige wat je kunt doen is 'loslaten'. Daarmee bedoel ik écht helemaal niet meer zorgen maken en hem laten. Pas wanneer je iemand loslaat, zal hij voelen dat hij op zichzelf aangewezen is. Dan pas zien ze wat ze doen en dat ze verkeerd bezig zijn. Nu leunt hij nog steeds op jullie, al is het maar op materieel gebied. Hij weet dat hij altijd kan terugvallen op jullie en daar maakt hij een beetje misbruik van. Er zijn dingen die hij zelf moet oplossen, daar kunnen ouders niet meer bij helpen. Hij is nu volwassen en zal zelf zijn problemen onder ogen moeten zien. Pas als dat is opgelost kan er weer een goede band opgebouwd worden, maar voor die tijd, loslaten! Hoe moeilijk dat ook is.

Wat een ellende... maar het beste voor zowel ouders als zoon is de verantwoordelijkheid helemaal bij hem leggen. Hij wil niet naar adviezen luisteren, en vindt de aanpak van zijn ouders niet goed... wil op eigen benen staan... prima, dat moet hij ook leren, maar dan ook echt helemaal... dus ook niet meer financieel ondersteunen! Het lijkt nu misschien hard, maar op den duur is het vriendelijker dan dit zo door laten gaan. Hij zal toch eens moeten leren op eigen benen te staan... en als hij zich niet laat adviserenmaar zich allen laat sponsoren, verandert er nooit iets. Hij hoeft dan immers zelf niks op te lossen... er is dus geen reden om zelf de verantwoordelijkheid te nemen... Laat hem maar ondervinden dat de wereld niet op hem zit te wachten, en dat niet alles vanzelf gaat...Dit is wat hij gekozen heeft...Nu beoordeelt hij zijn ouders naar het nut wat hij van hen heeft, en reageert zijn onvrede over alles wat niet naar zijn zin gaat op hen af... het is beter als hij dat niet meer kan doen, en alleen zichzelf iets te verwijten heeft als er niets van hem terechtkomt... Blowen doen veel jongeren, en daarvan komen er een heleboel toch goed terecht. Maak je daarover niet teveel zorgen... En als hij het voor elkaar krijgt om zijn leven zelf op de rails te krijgen, zal hij ook vast wat genuanceerder over zijn ouders denken...en hebben de ouders ook weer reden om vertrouwen in hem te hebben.

Jullie zullen toch professionele hulp niet alleen voor hem, maar vooral ook voor jullie moeten zoeken.Want hoe ga je hier zelf mee om dat is belangrijk waarschijnlijk zul je dan ook een deskundig advies kunnen krijgen hoe je hem in de toekomst tegemoet moet komen, als ouder is het moeilijk in een relationele sfeer te moeten en kunnen denken het is toch nog altijd jullie zoon, het is geen voorwerp wat je zomaar wegzet in een kast en als je zin hebt weer gebruikt. Dit alles heeft toch een oorzaak die je als ouder niet zo gauw zult zien.

Auw, zeer lastige situatie. De hersencellen zijn teveel ge THC 't. Helaas kun je alleen wat doen als de knaap genoeg zijn hoofd gestoten heeft om wel raad en dicipline te accepteren. Als ouders is dit een van de ergste nachtmerries die je kan overkomen, zo had je het nooit gewild. Toch MOET je pogen je zoon los te laten, hij moet zijn eigen weg vinden. Zonder vroom te willen doen, is er de vergelijking van de verloren zoon. De vader(ouders) hadden veel verdriet om handel en wandel van hun ontaarde zoon. Zij gingen echter niet achter hem aan of met hem mee, wel keken ze dagelijks naar hem uit. Toen de zoon ZELF tot inkeer kwam en besefte wat hij aangericht had was daar5 vergeving en ontferming. De zoon zal dus eerst ZELF tot inzicht moeten komen. Door je er als ouders mee te bemoeien kun je het proces wat leidt tot het vormen van inzicht bij je zoon vertragen. Je loopt dan ahw. de leerschool voor de voeten. Dit klinkt als harde taal maar komt uit een bewogen hart. Laat je jezelf door deze situatie kapotmaken, dan kun je geen opvang geven wanneer het moment om dat te doen , gekomen is. De timing, hoe koud dit ook klinkt, is zeer belangrijk. Heel veel sterkte gewenst.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100