Ouders & Kinderen

In het begin was het wel leuk maar nu krijg ik dagelijks meerdere meldingen van dat mijn oma op mijn statusupdate heeft gereageerd, hoe kan ik haar subtiel duidelijk maken dat ik dat liever niet heb?

Ik doe erg vaak idioot. Daarmee bedoel ik bijvoorbeld over anderen mensen humoristisch bedoelde dingen te zeggen die hun beledigen, over alles bijdehante opmerkingen maken en bijvoorbeeld alles wat ik zeg met een dom accent. Het vervelende is dat ik sommige dingen hiervan doe zonder erbij na te denken.
Dit komt omdat ik op de basisschool gepest werd en grappig proberen te doen vaak de enige manier was om het te laten stoppen. Op de middelbare school kreeg ik een andere status, ik heb nu heel veel vrienden en ik heb nooit ruzie. Maar omdat ik toen meer macht kreeg begon ik dominant te doen en anderen neer te halen. Als ik iemand zie die iets heel grappigs doet, ga ik dit vaak nadoen zonder dat ik erbij nadenk. Ik gedraag me dus ook heel kinderachtig terwijl ik eigenlijk erg volwassen ben.
Nu heb ik mezelf gelukkig kunnen afleren om vervelende dingen over anderen te zeggen en het is ook een stuk minder nu maar soms heb ik van die momenten dat ik me echt extreem idioot ga gedragen zonder er goed bij na te denken, en als ik eraan denk om niet idioot te doen zit ik daar eigenlijk zonder iets te zeggen omdat ik niet goed ben in normale conversaties en voel ik me ook niet echt goed omdat ik me dan steeds somberder ga voelen als ik met niemand concact heb.
Nu wil ik me gewoon volwassen en als mijzelf gedragen en daar heb ik erg moeite mee. Ik zou het dus erg fijn vinden als iemand mij kan helpen met wat tips!

Mijn langdurige relatie is nu uit omdat het steeds maar niet aan mijn verwachtingen voldeed; het lukte niet uit de sleur te geraken en weer respect en waardering voor elkaar te tonen en leuke activiteiten te ondernemen op een prettige manier zonder ruzie, vaak botsingen, meningsverschillen...Gevolg: twijfel twijfel twijfel, is het t waard om steeds voor te blijven vechten of is het fundamenteel mis?
Maar nu het om die reden uit is voel ik me vreselijk leeg en alleen, alsof m'n steun en toeverlaat verdwenen is (is dus ook zo :() Ook al heb ik in principe genoeg anderen om op terug te vallen, niemand was er altijd zo voor mij als hij. Hoe weet ik of ik de goede beslissing gemaakt heb. Hoe weet je of je moet blijven vechten of dat je beter kunt stoppen? Hoelang moet je je rot voelen om erachter te komen dat je de verkeerde beslissing hebt gemaakt? Zijn mijn eisen te hoog geweest of realistisch? Hoe in godsnaam gaan anderen hier het beste mee om...

voor man en vrouw geld deze vraag, mannen maar 2dagen en vrouwen een aantal weken? terwijl in sommige landen je veel langer verlof krijgt.