Ouders & Kinderen

Ik heb er erg veel moeite mee als iemand bij me weggaat of als ik bij iemand weg ga. Ik ben bijvoorbeeld elk weekend samen met mijn vriend maar elke zondagavond scheiden onze wegen weer tot aan het volgende weekend. Op het moment dat ik de deur achter hem dicht doe krijg ik een enorm wee gevoel in mijn lichaam. Ik word zelfs wat misselijk en kan de tranen eigenlijk niet tegenhouden. Mijn ouders zijn gescheiden en als ik naar de andere ouder ga heb ik hier ook veel problemen mee omdat ik de ene ouder dan twee weken niet zie. Ik ben bijna 21 en wil van dit gevoel en gehuil af. Wat kan ik doen om hierbij wat sterker in mijn schoenen te staan? En is het uberhaupt wel normaal dat ik dit heb?

Graag een bron erbij!!

Ik had een vriendengroep waarbij ik niet veel zei. Daardoor ging ik na een tijdje niet meer met hun om, ook niet in de pauzes. en ben ik heel alleen. Ik weet niet hoe ik weer in contact kom met hun. Want het is erg raar om er opeens weer bij te staan alsof er niks gebeurt is.
Het liefst zou ik helemaal opnieuw bij ze willen beginnen :(

Ik ga nu bijna 2 jaar met mijn vriendin om. Het 1e jaar was een jaar van verkenning, daar zij met 46 en ik met 49 elkaar nooit eerder hadden gezien. Hoewel ik haar thuissituatie rommelig vond en haar zoon van 21 een erg teruggetrokken leven leidde zonder sociale kontakten vermoedde ik nog niet dat dit met autisme te maken kon hebben.

Begin dit jaar, na een heel fijn 1e jaar, gaf ik aan met haar mijn leven te willen delen door te "trouwen". Niet echt, want dat doen we niet, maar om haar rust te geven, daar ze wel snel gespannen was en laag zelfbeeld had.
Vanaf dat moment bekoelde onze relatie zodanig, dat we nu op het punt staan ermee te kappen, vooral ik dan, want ik trek dit niet meer.

Sinds begin dit jaar, is ze 'niet aanwezig' meer, heeft geen zin in sex, praat niet of nauwelijks, kletst des te meer (maar over niemendalletjes) en kan ik geen contact maken.

Vorige week stortte ze in, iets wat haar ook overkwam in 1e huwelijk, alleen toen zakte ze zeer diep weg met zelfmoordneigingen als gevolg. Ik ben bang dat het autisme (diagnose onbekend voor haar) hier voor zorgt en als ze niet oppast, zelfs in een gesloten afdeling van ziekenhuis terechtkomt, iets wat nog niet is gebeurd vanwege de ondersteuning van haar ouders destijds...en nu opnieuw.

Help, ze is nu onder behandeling bij psycholoog, maar vermoed dat autisme (nog) niet herkend wordt bij haar.

Zijn dit echt verschijnselen van autisme en hoe ga ik hiermee om? Relatie afkappen?