Heeft mijn vriendin autisme?

Ik ga nu bijna 2 jaar met mijn vriendin om. Het 1e jaar was een jaar van verkenning, daar zij met 46 en ik met 49 elkaar nooit eerder hadden gezien. Hoewel ik haar thuissituatie rommelig vond en haar zoon van 21 een erg teruggetrokken leven leidde zonder sociale kontakten vermoedde ik nog niet dat dit met autisme te maken kon hebben.

Begin dit jaar, na een heel fijn 1e jaar, gaf ik aan met haar mijn leven te willen delen door te "trouwen". Niet echt, want dat doen we niet, maar om haar rust te geven, daar ze wel snel gespannen was en laag zelfbeeld had.
Vanaf dat moment bekoelde onze relatie zodanig, dat we nu op het punt staan ermee te kappen, vooral ik dan, want ik trek dit niet meer.

Sinds begin dit jaar, is ze 'niet aanwezig' meer, heeft geen zin in sex, praat niet of nauwelijks, kletst des te meer (maar over niemendalletjes) en kan ik geen contact maken.

Vorige week stortte ze in, iets wat haar ook overkwam in 1e huwelijk, alleen toen zakte ze zeer diep weg met zelfmoordneigingen als gevolg. Ik ben bang dat het autisme (diagnose onbekend voor haar) hier voor zorgt en als ze niet oppast, zelfs in een gesloten afdeling van ziekenhuis terechtkomt, iets wat nog niet is gebeurd vanwege de ondersteuning van haar ouders destijds...en nu opnieuw.

Help, ze is nu onder behandeling bij psycholoog, maar vermoed dat autisme (nog) niet herkend wordt bij haar.

Zijn dit echt verschijnselen van autisme en hoe ga ik hiermee om? Relatie afkappen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik vermoed dat je een vriendelijk en sociaal mens bent. Dat maak ik op uit je zin: ***Begin dit jaar, na een heel fijn 1e jaar, gaf ik aan met haar mijn leven te willen delen door te "trouwen". Niet echt, want dat doen we niet, maar om haar rust te geven, daar ze wel snel gespannen was en laag zelfbeeld had.*** Heel lief van je, maar trouwen doe je m.i. omdat je van elkaar houdt, in voor en tegenspoed, niet zozeer om haar rust te geven. Je kan een ander haar zelfbeeld hooguit tijdelijk opwaarderen maar in wezen zal zij er zélf veel aan "moeten" doen om waardering voor haarzelf te krijgen. Oftewel: JIJ kan het niet voor haar doen, hooguit ondersteunen. Of ze autistisch is kan ik niet beantwoorden natuurlijk, en jij eigenlijk ook niet. Je hoeft het ook niet uit te dokteren, maar je kan wel haar psychiater eens vragen wat hij ervan denkt omdat jij almaar het idee hebt dat zij autistisch zou kunnen zijn. Dan heb jij je vermoeden geuit en de arts kan er wel of niet iets mee doen. Wat wel duidelijk is, is dat je vriendin iets mankeert en dat zij daarbij geholpen moet worden. Wat ook gebeurt gelukkig. Nu is aan jou de vraag wat JIJ nodig hebt in een relatie om tot ontplooiing te komen, jezelf te kunnen zijn. Ben je in staat, en wil je dolgraag bij deze vrouw blijven omdat je zoveel van haar houdt dat je de relatie ook in de tegenspoed (wat je met het trouwen belooft) wilt doorzetten? Als je zóveel liefde voor haar voelt dat je hóe dan ook bij haar wil zijn, dan is het goed om te blijven, dan heeft zij een geliefde voor het leven. Maar wat ik zo hoor, in alle eerlijkheid, denk ik van niet. Je twijfelt aan alle kanten, je wilt graag een relatie die voor beide voedend is, dus ook voor jóu. Voel je daar niet schuldig onder, het is juist goed om dat te erkennen voor jezelf. Om eerlijk te zijn. Het is net zo goed om jezelf een volwaardige relatie te gunnen, als om bij haar te blijven terwijl zij je niet alles kan geven wat voor jou belangrijk is. Wees daarin heel oprecht tegen jezelf. Maar wil dat zeggen dat je het contact moet kappen? Dat is aan jou. Mogelijk is dat nodig om los te komen van deze relatie en je verwachtingen daarvan. Mogelijk ook kunnen je liefdesgevoelens later omgebogen worden naar vriendschap. Want dat is iets wat voor mij zeker is; deze vrouw heeft hele goede en fijne vrienden nodig.

Het klinkt voor mij eerder als hechtingsproblematiek dan als autisme. Dat je geen zin hebt in seks en afwezig reageert is niet per definitie een autisme kenmerk. Het feit dat zij wanneer je jezelf met haar wilt binden zich terugtrekt heeft m.i. met hechting te maken. Echter kan een psycholoog hier uitsluitsel over geven. De relatie afkappen zou ik niet doen, eerder zeg je nog met haar te willen trouwen. Maak bespreekbaar wat je dwars zit, probeer er samen uit te komen. Lukt dit niet stel dan voor dat ze eens met een psycholoog gaat praten. Wil ze dit niet, kun je eventueel relatietherapie voorstellen. Heb je voor jouw gevoel alles gedaan om jullie relatie te '''redden'' dan pas zou ik de beslissing nemen om eventueel te stoppen. Succes met je beslissing.

Dit zijn niet specifiek autistische kenmerken. Ze zouden, in combinatie met vele vele andere, tot zo'n diagnose kunnen leiden maaarrrrrrrrr.....: een diagnose kan alleen gegeven worden door een psychiater (geen psycholoog) na vele onderzoeken en testen. Dus om als leek (ik neem niet aan dat jij een psychiater bent?) zomaar zoiets te zeggen is gevaarlijk. Dat drukt misschien wel een totaal verkeerd en onterecht stempel op je partner. Dus je vraag "heeft mijn vriendin autisme" is door niemand hier op GV noch positief, noch negatief te beantwoorden (in de zin van ja of nee). Dan je vraag: "hoe ga ik hiermee om? Relatie afkappen"? Tsja, dat is natuurlijk helemaal aan jou. Wat zijn je gevoelens voor haar op dit moment, wil je een diagnose afwachten, ben je bereid om haar te helpen, kunnen jullie erover praten, ben je bereid met haar psycholoog (samen) te praten als zij daarachter staat etcetc.... Voor jullie beiden dus een zeer moeilijke situatie, waar GV-ers m.i. geen ècht zinnig en helpend woord over kunnen zeggen... Heel veel sterkte!

Autisme blijkt voor mij eigenlijk nergens uit, maar deze vrouw heeft duidelijk een hele volle rugzak vol problemen die ze eerst op zal moeten zien te lossen voor ze aan een volwaardige, vaste relatie toe is. Behalve steunen en stiumeleren heb jij daar eigenlijk weinig invloed op. Wat je vooral niet moet willen, is dat ze (emotioneel en praktisch) volledig afhankelijk wordt van jou. Dat is een zorg-relatie of hulvrager/hulpverlener-relatie, en dat moet je niet willen. Een goede, volwaardige relatie moet je energie géven en niet (alleen maar) kosten. Wat jij moet doen is natuurlijk je eigen keus; ga je wachten tot ze haar leven op een rijtje heeft - wat wel even kan duren, zelfs als ze zich er 100 % voor inzet (wat dan weer niet heel duidelijk blijkt uit je verhaal), of ga je verder met je leven en stop je je energie en liefde in iemand die dat waardeert en ook iets terug kan geven. Als ze onder behandeling is bij een psycholoog en deze heeft het nog nooit over autisme gehad, dan is de kans groot dat het dat ook niet is. Eerder lijkt ze iemand met een laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen, veel negatieve ervaringen en hechtingsproblematiek (hetzij als gevolg daarvan, hetzij al in een eerder stadium) . Haar verleden doet eerder iets van borderline vermoeden - een soms zeer zwaar psychisch ziektebeeld om mee te leven (voor een partner), en je moet goed weten waar je aan begint. Een paar gesprekken met haar psycholoog in jou aanwezigheid zijn wellicht ook geen overbodige luxe. Het is heel nobel en edel van je dat je bereid bent jezelf opzij te zetten om haar kans te geven om te groeien, maar in de praktijk wordt dat - als de eerste verliefdheid er af is en het dagelijks leven geleefd moet worden - een zware dobber. Vooral omdat verbetering vooral van háár moet komen, en jij weinig anders kunt doen dan aan de zijlijn blijven wachten en er zijn. Met niet zelden het resultaat dat ze na genezing je in no time inruilt voor een ander type partner, omdat ze jou dan niet meer nodig heeft. Ook dat is iets om rekening mee te houden. Je bent 49, dus een relatie staat wellicht hoog op je 'verlanglijstje' , maar vraag je echt af of het 'beter deze relatie dan geen relatie' is, en of dat verstandig is. Ik wens je alle sterkte.

bij iemand met een autismespectrumstoornis gaat het niet alleen over een onaangepast sociaal contact, maar is het wel zo dat zo iemand slecht tegen veranderingen kan. Voor personen met autisme is structuur heel belangrijk en dat ze op voorhand goed weten wat hun te wachten staat. Ik zou de behandeling van de psycholoog afwachten of als dit niet volstaat met haar naar een psychiater gaan.

Ik heb zelf ook een vorm van autisme ( PDDnos ADD en nog iets... ) Ik herken een paar dingen uit je verhaal, die ook in mijn leven voor komen. Je moet niet de relatie afkappen, Dan worden de problemen in haar hoofd nog erger, ( denk ik ) ik heb een zootje in mijn hoofd af en toe, als je beste vriend/in het niet meer ziet zitten met jou, word alles door de war gebracht. hoe je er mee om moet gaan: Simpel, kinderen/volwassenen met PDDnos ADD of andere stoornissen, hebben heel veel aandacht nodig, Vraag een keer mee te gaan naar de psycholoog, of neem zelf contact op, misschien dat de mensen bij ( bijv. Acare ) Je kunnen helpen leren om te gaan met die persoon. Ik durf te wedden dat het beter gaat. Xxx Rose

Bronnen:
http://www.accare.eu/qontex/online/

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100