Ouders & Kinderen

Beste Goeievraag,

Ik ben in het verleden gepest (ong. 5/6 jaar geleden) en hiermee zit ik heden nogsteeds mee te worstelen.
Dit is vooral een oorzaak voor mijn verlegenheid, onzekerheid en weinig zelfvertrouwen - tenminste, dat denk ik.
Ik ben zeer angstig geworden, maar ook erg negatief.
Negatief over alles, voornamelijk m'n uiterlijk/mezelf.

Contact met andere jongens is ook nog vaak lastig voor me, maar met meisjes nog heel wat erger.

Ik zou heel graag contacten willen leggen met meisjes, ook al zijn er in mijn 'kring' (school, straat etc.) niet bepaald veel.
Het enige probleem dat hierbij schuilt, is mijn angst.
Ik vind het contact leggen met meisjes erg moeilijk, moet vaak lachen als antwoord (omdat ik niets anders weet/durf te zeggen) en vertel zelf amper wat of niets, alleen als me wat gevraagd word.

Wanneer ik in contact raak met een meisje (wat zelden gebeurd, meestal word ik alleen uitgelachen, aldus dat denk ik) begin ik aardig te zweten en word ik erg zenuwachtig.

Ik zelf denk dat ik nooit iemand heb leuk gevonden of verliefd ben geweest, al beweert een vriend/kameraad (waarmee ik hier goed over kan praten) dat dit wel degelijk in mijn leven is moet zijn gebeurd.

P.s: Dat ik dit zo makkelijk nu typ, is omdat het praten via computer uiteraard veel makkelijker afgaat dan face-to-face.
Toch blijft het contact met meisjes, dan nogsteeds erg lastig.

Hoe kan ik leren contact te leggen, minder bang te zijn en meer durven in plaats van denken?

Hallo,
Ik heb zo'n 3 jaar een relatie met iemand waarvan ik vermoed dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik ben echt opgebrand. Ik voel me alleen en niet begrepen. En ik heb het idee dat het hem niets kan schelen. Als ik hem ergens op aanspreek over dat ik me nog al klote voel dan zegt hij gewoon weg, ja zo moet je je niet voelen. Ik heb me ook wel eens zo gevoeld maar dat moet je gewoon niet aan denken. Hij gaat er verder niet echt op in of probeert me niet te helpen.

Als ik zeg dat hij iets fout heeft gedaan dan zegt hij ok of draait het zo om dat ik ga denken dat ik de gene was die fout zat.
Vaak maakt hij ook beledigende grapjes. Dan maak ik een foutje en dan zegt hij, ja je ben ook gewoon dom daar kan je ook niks aan doen. Of hij maakt een opmerking over mijn uiterlijk.

Ik ben erg aan mezelf gaan twijfelen of ik niet de gene was die gek was. Ik was erg jaloers. Nu ik er over na heb gedacht ben ik er achter gekomen dat het komt omdat ik zoveel energie steek in de relatie om ook maar een klein beetje respect en aandacht te krijgen. Maar dat niet krijg. Hij is alleen maar bezig met zijn eigen behoeftes en game.
En als ik dan zie dat iemand anders wel aandacht krijg wordt jaloers. Waarom zij wel en ik niet?

Ik durf niet met hem te praten over mijn gevoelens... ik ben bang dat hij het niet zal begrijpen.
Hoe leg ik dit aan hem uit?

Ondanks dit alles voel ik nog steeds veel voor hem.
Zijn er mensen die dit herkennen?

Of is die persoon dan alleen maar uit op flirten?