Ouders & Kinderen

Ik ben benieuwd wat voor kenmerken er bij verlatingsangst horen, zowel het gedrag dat er bij past en de lichamelijke klachten die erbij passen.

Deze zomer ontmoette ik een jongen, we werden verliefd en waren twee weken samen. Hij woonde in een ander land, maar is wel nederlands en ookal hadden we toen nog wel dagelijks contact via sms, het liep stuk. Het kwam er eigenlijk op neer dat we elkaar zo leuk vonden dat sms'en niet meer genoeg was, en we wouden elkaar dagelijks kunnen zien en anders helemaal gen contact meer zodat we elkaar niet te erg zouden missen, we kozen voor dat laatste. Sindsdien, nu ongeveer 4 maanden, denk ik nog dagelijks aan hem. Ik lees soms onze sms'jes opnieuw en bezoek heel vaak zijn Facebook pagina. Ik weet dat dit heel dom is om te doen want zo kan ik hem niet vergeten maar ik kan het niet laten. Heeft iemand tips?

Een beetje een moeilijke en genante vraag, maar ik weet echt niet meer hoe ik nog moet reageren. Mijn vriend houdt - zoals vele mannen allicht - van vrouwenborsten. Hij was er in het begin bijna door geobsedeerd, raakte me bv. nooit "gewoon" aan, maar altijd daar. Stilaan heb ik hem toch zover gekregen dat hij dat achterwege laat. Al voelt hij het niet echt zelf aan, hij doet het niet meer constant omdat ik het niet leuk vindt.
Maar toch "probeert" hij af en toe om toch die borsten aan te raken. Bv. me vastnemen aan de zijkant, zodat zijn hand half op een borst komt. Een grote favoriet: vlak voordat hij vertrekt even snel mijn borst aanraken en zijn hand op de zijkant houden. Ik kan dan niets meer zeggen maar ben op zijn zachtst gezegd razend omdat hij dan geen rekening houdt met me. Hij wéét zeer goed dat ik dat lullig vindt!
Hij vindt dit preuts, zegt "ik mag nu nooit eens ergens aankomen". Terwijl het voor mij daar niet over gaat. Liefde en lichamelijkheid gebeurt toch in functie van het uitdrukken van liefde, toch niet omdat je een bepaald favoriet soort lichaamsdeel wil aanraken?
Ik ben al kwaad geworden, heb het al rustig uitgelegd, heb het al opgeschreven, maar het gebeurt nog steeds. Het is raar maar ik voel me nadien half verkracht.
Natuurlijk kan ik het wel hebben als hij me aanraakt als het in de context past (bv. tijdens het vrijen) maar ook niet als hij met mijn borsten ligt te vrijen ipv met mij.
Ben ik nu echt zo preuts of moet hij hier veranderen?

Ik heb nu bijna 2 jaar een relatie met mijn vriend. Het is even 4 maanden uit geweest en in tijd heb ik gezoend met een vriend van mij, toen kregen we 'iets' maar ik vond het niet een goed idee en miste mijn vriend ook teveel. Toen heb ik hem een jaar lang niet gezien, en miste hem ook totaal niet. Had tenslotte alweer met mijn huidige vriend. Dit jaar zit hij opeens weer bij mij in de klas.. Ik voel me ontzettend zenuwachtig en raak in paniek en ik wil op dat moment aan mijn vriend denken. Maarja dat is natuurlijk onmogelijk om iemand aan te kijken om vervolgens aan iemand anders te denken. Maar dan raak ik nog meer in paniek en blijf ik de hele dag zenuwachtig. Nu als ik op school loop ben ik bang om hem tegen te komen en als ik hem tegen kom is de zenuwachtigheid echt vreselijk. Ik weet zeker dat ik hem niet leuk vind, tenminste niet leuker dan mijn vriend. Alleen dit gaat ten koste van mijn relatie. Nu heb ik vaak de neiging om het uit te maken gewoon omdat ik aan iemand denk en dat is niet goed volgens mij gevoel, en dat zenuwachtige gevoel zie ik vaak als verliefdheid. Terwijl ik weet dat ik niet verliefd ben. Want het is geen blij gevoel. Kan iemand mij hier alsjeblieft mee helpen? ik zit er al bijna 4 maanden mee, en hou het niet lang meer vol om op deze manier door te leven.