Ouders & Kinderen

En dan bedoel ik niet het gedrag van de junk ten op zichte van het kind , maar ik wil eigenlijk meer weten of zijn sperma nog eventuele sporen van drugs kan bevatten die dus mee genomen worden het eitje in waar dus een kind word ontwikkeld.( Moeder zelf gebruikt geen drugs drinkt verder niet en rookt ook niet.)

De vraag klinkt misschien een beetje dramatisch, maar het is wel waar het op neerkomt. Mijn thuissituatie is niet bepaald prettig, en lijkt met de week storender te worden (voor mij). Ik ben bang dat als ik uit huis ga, volwassen word en/of later kinderen heb, ik me ga gedragen als mijn vader of dat ik gewoon geestelijk ziek ga worden.
Ik merk de gevolgen van de situatie al op mijn gedrag naar mensen buiten het gezin, zoals dat ik soms heel gemeen kan reageren.

Mijn thuissituatie in het kort; mijn moeder is in januari 2009 overleden. Ik woon nu bij mijn vader met mijn broertje van 13 jaar. Broertje wordt, zoals wel vaker met jongere kinderen, redelijk voorgetrokken. Om de week wisselen we van 'klusje'; de katten verzorgen of de vaatwasser doen en tafel dekken. De wasmachine en droger zijn ook onze verantwoordelijkheid, de bedoeling is dat we dit om de beurt doen. Broertje komt de afspraak vaak niet na, waarop ik aangekeken word.
Mijn vader, van tegen de 60 jaar oud, heeft redelijk last van stemmingswisselingen geloof ik. Hij kan om niets enorm boos worden, en een normaal gesprek voeren is niet mogelijk omdat hij altijd met stemverheffing gaat praten. Uitgescholden worden is ook redelijk normaal.
Een gesprek over de zaken in huis voeren is dus geen optie.

Ik ben bang dat ik hier geestelijk 'iets' aan over ga houden. Wat is de beste manier om hier mee om te gaan?

Toegevoegd na 4 minuten:
Het gevoel dat ik krijg door 'gesprekken' met mijn vader is vaak machteloosheid.

Onlangs heb ik zo'n twee maanden geleden hier de vraag gesteld over de omgang in een nieuwe relatie met een seksueel misbruik verleden. In mijn vraag vraag ik hoe we hier mee om kunnen gaan omdat mijn vriend erg bezorgd is en dit uit de hand begint te lopen. Bij alles wat ik doe moet ik me verantwoorden en hij ziet in alles gevaar. Nu heeft hij gisteren mijn vraag gezien en heeft hier erg heftig en boos op geregeerd. Hij gaf aan dat als mij nog ooit iets overkomt ik hem niet hoef te bellen of om hulp te vragen en dat ik ook maar gewoon moet doen wat ik wil maar niet straks aan moet komen huilen. Hij voelde zich erg beet genomen dat ik zo'n soort vraag stelde en gaf aan dat ik erg ondankbaar ben en gemeen om zo over hem te praten alsof hij nu mijn herstel dwars zit. Ik kan me hier totaal niet in vinden? Ik heb zoiets van jeetje wat doe ik toch fout? Ik ben erg geschrokken van zijn reactie dat ik niet bij hem aan hoef te komen als er iets zou gebeuren en dat ik ondankbaar ben. Ik weet eigenlijk niet wat ik nu moet doen om het goed te maken. Hij vindt dat ik me niet moet gedragen alsof ik nu alweer slachtoffer ben terwijl hij het ook erg vindt wat mij is overkomen. Ik bedoel het allemaal helemaal niet slecht! Ik wil gewoon dat ik verder kan en niet dat die situatie heel mijn leven lang de controle heeft. Ik wil gewoon geluk met mijn vriend en bedoel het niet slecht, hoe leg ik dit toch uit? Hij is ontzettend boos dat ik nu volgens hem, hem als dwarsligger zie voor mijn herstel.