Ouders & Kinderen

Ik heb een relatie van 4 jaar, en gewoon serieus, ik ben 26 jaar. In het begin was het allemaal op en top, alleen de laatste tijd is het bijna een sleur, en is die vonk er niet meer.

Wat het echter nog moeilijker maakt is dat ik een ander meisje ben tegen gekomen, en ik heb zo n affectie naar haar toe, dat ik gewoon nu met zo n zwaar gevoel in mijn maag zit. Als ik met haar praat voel ik me goed en lijkt het toch dat ze mij iets biedt wat ik mis. Alleen wil me niet gek laten maken, maar toch gaat mijn gedachte veelal naar haar toe. Ik vind dit niet fijn voor mijn vriendin want ik belazer haar niet, en heb ook met het andere meisje over gehad dat het misschien niet slim is omdat we niet weten waar het op uitkomt, beetje alsware uit voorzorg.

Ik wil ook niet vreemd gaan en dat doe ik ook niet, maar weet ook niet of dit iets tijdelijks is, maar het gevoel daarentegen is wel echt sterk wat ik niet vaak heb.. Maar hoe maak ik nu voor mezelf de beste keuze, en zou het niet weten hoe ik dit gevoel van mij aan mijn vriendin duidelijk kan maken zonder ruzie te krijgen, terwijl ik wel eerlijk wil zijn.

Hij heeft enkel pijn bij het dragen van schoenen. Bij duwen of aanraken van voet, voelt hij niets. Er is geen zwelling of verkleuring.

Gisteravond had ik een feestje van twee vrienden van me. Een goede vriendin van me (ik ben een jongen) ging daar ook heen en stuurde me in de ochtend al een smsje daarover.

In de middag kwam ze langs op het werk en vroeg aan mij of er nog mensen nodig waren, omdat ze zin had om met mij te werken. Tot nu toe niks vreemds, want als je het goed met elkaar kan vinden is dit logisch.

Op het feestje hebben wij de hele avond naast elkaar gezeten en veel met elkaar gepraat. Soms had ik het idee dat ze dichter naar me toe kwam zitten, heb daar verder niks van gezegd. Op een gegeven moment was het zelfs zo dat ze met haar rug tegen mijn zij aan ging zitten, zodat ze goed bij de heater kon zitten.

Uiteindelijk gingen er een paar mensen Wordfeud spelen, waaronder ik ook. Zij wilde meekijken en meespelen, geen probleem. Telkens als ik mijn mobiel wilde geven, pakte ze m zo aan dat ze mn hand aanraakte. Toen ik iets tegen haar zij later, keek ze mij heel diep in mijn ogen aan. Dit voelde voor mij ongemakkelijk en heb weggekeken.

Probleem van dit alles is dat zij een vriend heeft en ik absoluut daar niet tussen wil komen te staan, omdat ik weet hoe gelukkig zij met hem is... Wat kan ik doen om het gevoel kwijt te raken dat ik tussen hen in kom te staan, want ze zal vast niks voor mij voelen ofzo...

Omdat ik helemaal gek ben van de Duitse taal en er ook heel goed in ben.Spreek ik graag Duits.Schrijf dit heel erg graag en met mijn Duitslerares van school ben ik goed bevriend.Ik ben de beste uit de klas,heb alleen maar negens en tienen. Thuis oefen ik soms ook,maar mijn moeder kwam weer met haar stomme chantage gedrag.(1 van de thuisproblemen)Ze zei:jij mag geen woord Duits meer spreken of je krijgt alleen maar avondeten,of ik haal je vader erbij,ze had de telefoon in haar handen(hij is echt een engerd en kan goed boos worden,soms ben ik bang voor hem)Dit gebeurt elke dag als ik maar het woordje ich of anders uitspreek, gelijk chanteren.Maar sinds toen heb ik niet meer gesproken,ik weet niet wat ik nu moet doen.Geef ik hun hun zin en geef ik mijn alleerleukste ding op?Of blijf ik mijn favoriete ding voort zetten en mijn vader op mijn dak?Mijn moeder heeft denk ik een hekel aan Duits vanwege de docente.Mijn moeder en de Duitsdocente hebben een beetje een aanvaring met elkaar gehad.Ze kunnen elkaar niet uitstaan.Terwijl de Duitsdocente en ik wel heel goed overweg met elkaar kunnen.Ze weet van mijn thuissituatie af,zij is de soort van vertrouwenspersoon waar ik over sprak in vorige vragen.

Ja nu is mijn vraag:
Mag mijn moeder mij verbieden om Duits te spreken?
Mag dit chanteren?
Wat kan ik erop terug zeggen?
Wat kan ik nou doen? Ik ben gek op Duits.

Toegevoegd na 7 minuten:
Duitsdocente moeten we het heel vaak oefenen.
Ook kan ik niet alleen op een kamer(heb ik niet), familie veraard me wel.