Ouders & Kinderen

In 'spannende tijden' gaat mijn zoon tandenknarsen. Bijvoorbeeld de komst van zijn broertje maar ook nu de eerste weken van het nieuwe schooljaar.
We hebben een stabiel en rustig huishouden met veel structuur, dus ik zou niet weten hoe ik thuis meer rust in zou moeten brengen. Die rust is er al genoeg. Toch kan waarschijnlijk mijn zoon zijn onrust overdag niet goed kwijt. Dat is tenminste wat ik lees als ik info op zoek over tandenknarsen.

Nu is mijn vraag, wat kunnen we hier aan doen?
De tandarts doet er verder niks aan, gebit is nog niet volgroeid dus een bitje heeft volgens hem geen zin.
Iemand ervaring hiermee?

Als ik hem zo hoor knarsen, dan kan ik me niet voorstellen dat hij lekker rustig en ontspannen ligt te slapen.

Vroeger hoorde je daar nooit iemand over!

ik ben nu 18 jaar en ben dol op kinderen. de laatste paar maanden denk ik er heel erg aan om een kindje te willen..
ik droom er zelfs over dat ik zwanger ben enzo.

wat zijn de voor en nadelen om nu al een kind te nemen?

(ik heb wel een vast vriend die het ook wilt)

Enorm frustrerend is het om keer op keer te ervaren dat mannen denken/proberen mij het bed in te krijgen. Ik ben erg direct in de communicatie en ik geef ook aan dat ze dat niet hoeven te verwachten. Dan besteden ze dagen, weken, maanden en soms jaren aandacht aan me...tot het moment er is en dan zijn ze verdwenen. Jagerinstinct begrijp ik. Maar ik wil eigenlijk me eens schuldig maken aan zelfreflectie en blijf maar denken hoe ik het anders moet gaan doen en waar wellicht in mijn doen en laten iets moet veranderen. Mijn uiterlijk is een uiterlijk dat niet verkeerd is. Ben ook niet onzeker daarover maar begin erg onzeker te worden over mijn innerlijk. Zakelijk gaat het me altijd goed voor de wind om waarschijnlijk dezelfde eigenschappen als dat ik privé pech op pech heb. Nu heb ik al de gedachte gehad dat ik mijn uiterlijk te veel inzet onbewust en dat dat eigenlijk tegen me werkt. Maar wie kan hier ook eens objectief naar kijken?

Mijn oudste dochter (13) is sinds 4 maanden bij haar vader en zijn gezin gaan wonen. Eerst ging het allemaal wel, maar de laatste paar weken mis ik haar zo ontzettend erg. Ze woont nu zo'n 30 kilometer bij ons vandaan, dus even langskomen is geen optie.
Wat kan ik doen aan dit gemis, ik ben er soms gewoon misselijk van, wat kan ik bij zo'n bui het beste doen? Ik wil haar er niet mee lastig vallen, haar keus was al moeilijk genoeg voor haar........