Ouders & Kinderen

Ik zie hier op Goeie Vraag! regelmatig vragen voorbij komen over hoe je het beste een meisje kan versieren.
Ik dacht altijd: "Zo'n vraag ga ik dus echt nooit stellen!".

"helaas" heb ik nu ook zo'n vraag.

Sinds kort begin ik erg verliefd te worden op een collega van me. Als meester op een basisschool ben ik zeer gewend om met vrouwen om te gaan (ik heb een hoop leuke juffen als collega ;-)). Normaal gesproken heb ik dus nooit moeite met de omgang met vrouwen. Ik sta echt niet gauw met m'n mond vol tanden. Maar (zoals meestal als je verliefd bent) ik klap dicht zodra ik haar zie!

Ik vind haar zo ongelofelijk mooi en ik denk dat onze persoonlijkheden goed bij elkaar passen.

Het enige "probleem" (of de enige uitdaging (is misschien positiever)) is dat zij zegt dat ze voorlopig liever geen relatie wil. Ze vind het wel lekker rustig zo.

Wat kan ik hier nu het beste mee doen? Even een tijdje wachten, toch maar gewoon vertellen of eerst maar een beetje lief doen en kijken of ze misschien van gedachte verandert?

Ben vooral wel benieuwd naar de antwoorden van de dames! Hoe zouden jullie zo'n situatie zien?

Liefde is iets moois, maar soms ook lastig :p.

Maar wat als de ouders die jongen/meid nou accepteren.

Bepaald de wet/politie, wie dan ook of 't wel/niet mag?

(Sorry, weet niet precies hoe ik het moet vragen/uitleggen)

Toegevoegd na 22 uur:
Aan de reacties:

Als het allemaal WEL mag, iedereen weet donders goed dat er ook sex bij komt kijken (als zij er zelf mee aankom), we zijn niet achterlijk toch? Het mag wel of niet of de ouders het wel/niet accepteren en de wet etc…. Stel; als je met zo’n jonkie rond loop en ze kennen jou/haar wordt je nog als pedo bestempeld (terwijl het mag) ...... raar toch? Niet dat ik het mee heb gemaakt, ik vind het zelf een ranzig idee maar toch had ik zo van ...stel... (wat mijn vraag is geworden)

Ze kunnen gewoon geen keuzes maken, stelletje kinderen zijn het met welles, nietes gedrag.

ik ondervind van langsom meer dat ik vroeger alles deed wat men mij vroeg, om gewoonweg te "bewijzen" dat ik het toen wel kon.
nu is dat zo een heel klein beetje aan het vervagen.
het kan mij allemaal weinig of niks schelen.
het ziet er in mijn ogen naar uit dat ik de scheiding van mijn ex bijna heb verwerkt. ik ben nu 46.

als ik een lied hoor, of wat zie moet ik zo vaak huilen en denk dan aan een tijd dat ik mijn ouders ga verliezen, mijn vader is een stuk ouder en heb eigenlijk niet zo'n hechte band met hem maar ik moet zo veel en hard huilen als ik eraan moet denken dat ik ze moet missen, gelukkig is het nog niet zo ver en dat moet ook heel lang duren maar hoe kan dat? ben ik gewoon een emotioneel persoon?

ik kan ook moeilijk over gevoelens praten met hem, ik moet altijd huilen en dat wil ik uit de weg gaan.

grtz.