Ouders & Kinderen

Het is misschien een vreemd verhaal, maar 100% waarheid, dus Graag alleen serieus antwoord! Ik ben in mijn jeugd verwaarloosd en geestelijk mishandeld door mijn moeder.Ik heb haar financieel onderhouden, heb van mijn 13e af aan altijd alles in huis moeten doen, yes, een rotjeugd. Als gevolg hiervan ben ik jaren bang geweest, veel te naief en kwam ik nooit voor mezelf op, bang voor de gevolgen. Mijn moeder kwam ook altijd aanzetten met zelfmoordpogingen wanneer ik voor mezelf opkwam, dusja.. Niet niks.. Nu heb ik al 3 jaar een eigen leven, ben er aardig bovenop gekomen, en over me heen laten lopen doe ik al jaren niet meer! Maar wat ik niet uit kan staan, is dat ondanks alles wat mijn moeder me heeft aangedaan en wat ik voor haar heb gedaan.. dat ze me vandaag de dag nog steeds zwart maak door te liegen over me (ik ben een hoer, ik heb een gespleten persoonlijkheid, borderliner, een junk..etc etc,dit alles om mijn gelijk te ontkrachten over mijn moeder) En ik word met de dag bozer omdat ik het niet normaal vind dat een moeder dit haar (altijd lieve, rustige, behulpzame)dochter aandoet! Wat mij nog altijd niet lukt is het boos worden op haar! Ik wil haar zo graag laten voelen wat voor mens ze is, en wat voor moeder.. Maar mijn moeder is een mens van steen en negeert gewoon alles wat men zegt, en vind zichzelf een geweldige moeder!Hoe kan ik nou eens tegenover haar staan, en haar duidelijk maken waar ze mee bezig is, wat voor moeder ze is, en haar ook eens laten voelen?

Een goede vriend van mij heeft mij laatst verteld dat hij bindingsangst heeft. Ik wil hem daar graag overheen helpen, want hij maakt zichzelf er op den duur alleen maar ongelukkig mee. Nu is mijn vraag, zijn er tips of tricks waarmee je bindingsangst kunt kwijt raken of kan "verlichten"?

Ik zal proberen de situatie zo goed mogelijk uit te leggen:

Mijn vriendin begint steeds meer te voelen voor een andere jongen.
Ze weet hoe hij echt is, maar hij heeft zulke gladde praatjes dat ze er elke keer weer intrapt..
Ze wil zelf ook dat het ophoudt, maar ze zegt dat hij 'iets' heeft waardoor hij een soort aantrekkingkracht heeft (ze vindt hem niet eens heel knap), maar dat ze echt alleen mij wil.
Ze doet het dus zelf niet expres, en wil ook dat het ophoudt.
Ik ben sowieso aardig jaloers aangelegd, maar hierdoor begin ik steeds meer aan mezelf te twijfelen (als ik goed genoeg was geweest, had ze niet iets voor een ander gaan voelen?)
Hopelijk heeft iemand tips hoe ik (en mijn vriendin) hiermee om kunnen gaan, en/of het op te lossen!
Alvast bedankt.

Toegevoegd na 15 minuten:
NB: We hebben bijna 2 jaar een serieuze relatie

laatst werd ik gezoend door een jongen maar ik wou het eigenlijk niet. ik zat toen met hem in zijn tent (het was op kamp) en kon niet echt snel weg ofzo. daarna maakte ik me zo snel mogelijk uit de voeten. ik weet het ik had hem moeten tegenhouden maar dat durfde ik gewoon niet. mensen zeggen dat je eerste zoen ontgroening noemt. maar telt dat ook als je zelf niet echt mee deed en überhaupt wou?