Ouders & Kinderen

Het zit zo:
Sinds kort ken ik een jongen die bij me op school zit, genaamd V. Ik sprak weleens oppervlakkig met hem, maar afgelopen vrijdag hebben we een serieus en diep gesprek gehad, waarbij het voelde alsof we elkaar jaren kenden. We konden goed met elkaar praten over onze individuele problemen. Die maandag daarna zou ik hem op school zien, waar ik erg naar uit keek. Ik zag hem en mijn dag kon niet meer stuk. Vanaf maandagmiddag ben ik me rot gaan voelen (misselijk, hoofdpijn), en sinds dinsdag is daar nervositeit bijgekomen. Dinsdagochtend was ik erg zenuwachtig, en heb ik me vrijwel meteen ziekgemeld omdat ik me echt beroerd voelde.
Ik veronderstel dat dit gevoel alles te maken heeft met V., waarmee ik nu goed bevriend ben. Ik weet zeker dat ik niks voor hem voel, wel heb ik het gevoel dag we een soort zielsverwanten zijn. Maar een uur voordat ik naar school ga denk ik "de kans is groot dat ik hem zie/tegenkom" en dan wordt mijn buik één grote knoop, heb ik geen trek meer en ben ik vrijwel lusteloos. Zodra ik hem zie zijn die zenuwen weg.
Ik word zo langzamerhand gek van mezelf en van deze zenuwachtigheid, wat ik al heb geprobeerd te verhelpen met ademhalingsoefeneningen en rustgevende muziek. Het helpt niet. Ik wil niet iedere dag strak van de zenuwen en misselijkheid naar school gaan; ik wil blij zijn dat ik naar school ga en mijn vrienden weer zie.
Wie kan me helpen?

Toegevoegd na 4 dagen:
Geen beste antwoord; allemaal even nuttig.

Ik heb zelf tot mijn 15e snachts geduimd, 5 beugels gehad en mijn broertje tot zijn 20e.
Je snapt wel dat ik liever heb dat mijn dochter (1maand) niet gaat duimen en de zuigbehoefte uit de speen haalt.
Ik heb verschillende speentjes geprobeerd en Ze heeft er nu een waar ze tevreden mee is. Maar valt die uit dan sabbelt ze op haar handje. Is dat erfelijk?
We doen wel trouw die speen er elke keer in. Maar je kunt niet elke keer voorkomen dat hij uitvalt.

ik ben een jongen van 17 jaar , en heb tot 5 maanden geleden ongeveer, een relatie gehad. die heeft 14 maanden geduurd.. vrijwel al die tijd had ik moeite met dat meisje los te laten.. als zij ergens heen ging zonder mij dan gingen er dingen in mijn hoofd spoken die wellicht zouden kunnen gebeuren.. nu heb ik een nieuwe relatie maar ik zie aan mezelf dat de problemen er nog steeds zijn.. ik heb moeite met andere personen te vertrouwen, en wat ik ook doe.. uiteindelijk denk ik stomme dingen die er gebeurt zouden kunnen zijn.. 9 van de 10 keer is dit vreemdgaan e.d.. mijn vriendin merkt aan me dat ik gespannen en onzeker over kom als ik met haar over bijv. de kermis loop , of als we ergens staan met ze 2-en en er komt een groepje jongens langs.. ik ben heel erg bang dat ik mijn relatie ermee verpest.. ik denk soms in me hoofd dat ik liever geen jeugd meer heb en gewoon ouder ben , met haar samenwonend... terwijl je van je jeugd moet genieten... ik ben gewoon nu al toe aan een vaste relatie en ik wil geen gebroken hart.. maar het voelt soms alsof mijn onzekerheid en gedachtegang mijn relatie verpest..

Onveilig gevreen op de 21e dag van mijn cyclus, normaal gesproken valt mijn menstruatie rond de26e dag, 3 dagen hierna verloor ik wel bloed, maar eerder donker en rose kleurig, heel anders dan normaal gesproken. Ik ben nu onderhand 2 weken verder, en 2 testen uitgevoerd negatief. Maar ik ken mijn lichaam en het voelt allemaal niet normaal, hoelang kan ik het beste wachten om weer een test uit te voeren? Ik heb nu ook opeens veel last van duizeligheid en ongekende hoofdpijn, gepaart met diaree en en rare eetlust. Het kan zijn dat ik mezelf gek maak maar het is wel allemaal raar. Wat hebben jullie voor tips? thnx!

Toegevoegd na 1 minuut:
En net in deze "moeilijke" perioden vraagd iedereen opeens wanneer we met kids gaan beginnen en of ik niet toevallig zwanger wanneer ik zeg dat ik misselijk ben, terwijl normaal gesproken mensen er ook niet van uitgaan dat ik in verwachting zou zijn. Een beetje allemaal te toevallig