Natuur- en scheikunde

None

Polaire moleculen, zoals water, trekken elkaar aan. De negatieve kanten van het molecuul trekken aan de positieve kant van een ander water molecuul... Dit verklaard waarom water goed mengt met zichzelf en andere polaire stoffen.

Maar, nu de vraag, Hoe verklaar ik dat apolaire moleculen goed met elkaar mengen? Gaan die ook interacties aan?

Voor het bewerken van een product ben ik hier naar op zoek. Het gaat om een groot voorwerp van ongeveer 100x30x50 cm. (niet massief maar hol) Is dit te doen met minder dan 300 euro materiaalkosten?

Over moleculen als bezeen bestaat nog altijd de discussie of de inwendige structuur te representeren valt met behulp van electron delocalisatie of spin koppeling.
In het licht van de recente productie-ontwikkelingen op het gebied van enkelwandige hexagonale koolstofallotropen (koolstof nanobuisjes en grafeen bijvoorbeeld) lijkt het mij dat de oplossing van de discussie te destilleren valt uit de bestudering van deze allotropen.
Immers, voor grafeen of een (n,m)-nanobuisje is het mogelijk electrische eigenschappen te bepalen door meting. Door dit te vergelijken met de uitkomsten van een theoretisch model van de electronentoestand of electromigratie kunnen we inzicht krijgen in de bijdrages uit resonante structuren (e-delocalisatie) en spin koppeling.
Niet alleen zou ik graag willen weten of hiervoor reeds theoretische modellen bestaan, maar daarnaast vraag ik mij af of een dergelijk onderzoek reeds is uitgevoerd of dat er gerelateerde relevante resultaten over deze materie bekend zijn.

Ik heb gisteravond een emmer vol water aan een lang touw gebonden. De emmer heb ik rechts in de tuin gezet, onder het balkon. Daarna ben ik op het balkon gaan staan.

Ik heb toen met behulp van het touw de emmer redelijk snel een halve meter omhoog getild. Direct daarna heb ik geprobeerd de emmer zo snel mogelijk naar links te verplaatsen door, met het touw in de hand, over het balkon te lopen. Aan de linkerkant van het balkon aangekomen heb ik de emmer weer op de grond laten zakken.

Gevolg: de emmer begon zwaar te slingeren aan het touw. Het was best moeilijk om hem "netjes" (dat wil zeggen: vertikaal naar beneden, zonder slingeren) op de grond te zetten.

Dit was eigenlijk wel het verwachte resultaat.

Toch zie ik hier in Utrecht, bij het Centraal Station, hijskranen van tientallen meters hoog. Die hijsen een zware last recht omhoog, waarna ze de last een heel stuk horizontaal verplaatsen om hem daarna netjes recht omlaag te laten zakken.

Dit alles gebeurt zonder slingeren!

En dat ondanks de wind. Terwijl het hier om tientallen meters hijskabel gaat, terwijl mijn emmer maar aan een paar meter touw hing.

Hierbij voert de hijskraan ook nog eens twee bewegingen tegelijk uit: hij draait om zijn as, en het "wagentje" (het ding dat onder de horizontale mast van de hijskraan hangt, en waar de hijskabel aan hangt) rolt van voor naar achter.

Hoe wordt de last van een hijskraan slingervrij verplaatst? Kunde van de hijskraanmachinist, of speciale regelalgorithmen?