Kun je levensmoe zijn zonder mensenmoe?

vroeg het me gewoon af,het eerste heb ik nooit last van,het tweede soms

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Zowel het leven als de mensen om je heen kunnen zeer teleurstellen.Het leven komt in pieken en dalen en je zou niet weten dar er pieken bestaan als je nooit in het dal hebt gezeten.Mensen echter,kunnen je een klap toedienen,die je maar moeilijk te boven komt.Je vertrouwen is geschaad en je voelt je vertrapt.Dat is moeilijk te verwerken.Levensmoe zijn zonder dat mensen daar medeschuldig aan zijn kan zeker wel.Je kunt teveel hooi op je schouders laden of gewoon ziek worden.Ook kun je zelf de oorzaak zijn van je gevoel het leven''zat''te zijn.Je kunt teveel drinken of drugs gebruiken waardoor je je gezondheid op het spel zet.Dan heb je weinig energie meer en kun je ''levensmoe''worden.Of gewoon jezelf verwaarlozen.Wees je eigen "beste vriend''.Hou van jezelf en van je dierbaren,dan kan het leven heel mooi zijn ondanks tegenslagen.

Tuurlijk is dat mogelijk, je kan van iedereen houden, maar door een slopende ziekte er toch uit willen stappen. Noemen we euthanasie. Vorm van levensmoe zijn.

Bij levensmoeheid kan er een verlangen naar de dood zijn. Bij mensenmoeheid is er slechts een verlangen naar eenzame rust.

Ja, dat kan. En dat maakt het ook heel ingewikkeld. Iemand die oud en de dagen moe is ( lichamelijk ook echt op..) doch nog erg gehecht is aan dierbaren (kinderen, kleinkinderen enzovoort) heeft het bijzonder moeilijk. Eigenlijk zou men het liefst stoppen met eten en/of drinken, maar laat dit vanwege die geliefden. Ik heb het zelf meegemaakt.Het betrof een vrouw die zeer veel kinderen in liefde had grootgebracht en op haar 87e volkomen versleten was. Het liefst lag ze de hele dag in bed. Ze had geen bepaalde ziekte, maar is onopvallend zo'n beetje gestopt met eten. Maar een paar keer per dag vroeg ze de verzorging toch om wat vocht, want dan realiseerde ze zich dat ze haar vele kinderen en kleinkinderen anders snel zou moeten missen. Dit heeft een paar maanden geduurd. Het was echt een hartverscheurende worsteling. ze vond het heerlijk dat de kinderen de laatste weken onafgebroken (in afwisseling) bij haar waren, maar leed tegelijk aan het leven. Ze was zo intens moe.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100