waarom reagereen sommigen mensen kortaf?

terwijl soms gebeuren stiltmoment, als je met je vrienden zijn of wat dan ook , probeer ik er alsnog altijd tegen de anderen wat te zeggen ,maar je ziett het nauwlijk dat ze wat terug zeggen , of wat er hun mening zijn, en daardoor voel ik ero zo onzeker vann, en het lijkt alsof ik voor muur staa te pratenn, ze geven antwoorden zokortaf, of ze laatje gewoon doorbabelen , of doen ze hun eigen ding om je te negren of dat ze weg willen gaan dat makkt me nog kwaader ,opgevenmoment wordt ik er zelf ook moe en dan denk fockit miscchien, spreek ik niet over belangrijker dingen, maar je kun toch watt terug zeggen , voeld me dat ik niet serieus wordt genomen en ik ga ook nooit er van zeggen van wrm praatje ook niettt , dat maaktje nog onzerkerder .weet er iemand ennig idee waar vandaan dat komt?en hoe je hier kunt omgaan ben best aardig persoon en

Weet jij het antwoord?

/2500

Geloof mij ik weet precies waar je het over hebt en ik dacht daar eerst ook over na. Maar weet je wat het is het is vaak niet dat ze het niet interesant vinden maar dat ze niet vinden dat je er een antwoord op hoeft te geven.Omdat wat je zegt voor zich zelf spreekt. Of dan heb je die mensen die het stoer vinden om ongeintreseerd over te komen. Niet te veel over nadenken ;).

Als je net zo praat als je schrijft - en dat bedoel ik beslist niet beledigend ofzo - denken ze misschien dat jij niet zo goed Nederlands verstaat. Door je woordkeus, je zindsopbouw , en misschien ook je accent / uitspraak. En als je die indruk hebt van iemand, ratel je er geen lange onbegrijpelijke zinnen uit, maar geef je kort en bondig antwoord. Uit beleefdheid, want een echt gesprek wordt dan toch een beetje lastig. Wat ook kan is dat jij de hele tijd praat en praat en praat (heb ik ook wel eens last van) en dat andere mensen de indruk hebben dat ze er toch niet tussen kunnen komen of dat het er niet toe doet wat ze zeggen omdat je zelf vrij stellig in je meningen bent. Ook dan krijg je weinig feedback. Op een concrete vraag zullen ze dan wel kort antwoord geven - uit beleefdheid - maar een echt gesprek wordt dan toch een beetje lastig. Communicatie is een proces tussen zender en ontvanger. Stoornissen daarin kunnen bij de zender liggen, bij de ontvanger of bij het samenspel tussen die twee. Vooral als het aan jezelf (de zender) ligt, is het soms heel moeilijk , pijnlijk ook, er achter te komen waar de schoen wringt. Natuurlijk kan het ook zijn dat je met de 'verkeerde' mensen over het 'verkeerde' onderwerp praat. Voorbeeldje : als ik een meeting heb van een of ander politiek forum waar het discussieniveau normaliter heel hoog ligt, hoef ik geen verhaal over de kinderen af te steken, want dat is vaak hun wereld niet, en ze kunnen zich er eigenlijk weinig bij voorstellen. Als ik daarentegen op de koffieochtend van de creche probeer een zwaar politiek onderwerp aansnijd, wordt de feedback helemaal nihil. Je moet je gesprekken ook afstemmen op het gezelschap.

Je hebt cursussen in leren communiceren. Daar leer je hoe je dingen vertelt, hoe zit je erbij, welk taalgebruik heb je. Dan kun je oefenen met andere mensen die ook dat probleem kennen en kom je er achter of het aan jou ligt of aan de ander of misschien aan allebei. Je kunt ook aan je vrienden, klasgenoten, en docent, buurvrouw of familie vragen wat hun mening is over jouw manier van praten en vertellen en vragen stellen. Of vraag hoe het komt dat ze geen antwoord geven of niet reageren. Word dan niet boos als je het commentaar negatief ervaart. En vat het niet op als kritiek , want het gaat je er om om er achter te komen hoe het anders zou kunnen en daar wil je ook wat van leren denk ik.

Gewoon het zelfde doen bij die mensen, jaja zeggen als ze wat te vertellen hebben, houden ze van zelf op.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100