Wat te doen bij mensen zoals maatschappelijk werkers, begeleiders, dokters, leraren enz. die je moeten helpen, maar inplaats daarvan je kleineren?

Ze vinden dat je achterlijk en dom bent, terwijl dat niet is.
Wat is assertief, wat kan je doen, zonder in de problemen te komen? Hoe kan je het gedrag stoppen? Doen ze dat kleineren uit eigen onzekerheid, of kunnen ze je helpen. Die mensen kleineren mij terwijl ik steeds gezonder, zelfstandiger, wijzer wordt.

Toegevoegd na 17 minuten:
Ze zeggen kleinerende dingen, is dat niet te moeilijk, snap je dat eigenlijk wel, mag je dat wel(tegen een volwassene), steeds als stopwoordje: begrijp je wel, snap je wel??

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als je echt het gevoel / de ervaring hebt dat ALLE mensen die je - al dan niet beroepsmatig - moeten helpen je kleineren, vermoed ik toch dat er iets daarvan in je eigen perceptie zit (en de hulp dus zeker niet overbodig is), want dat is zeker niet de gebruikelijk gang van zaken. Je schrijft : terwijl je steeds gezonder, verstandiger en wijzer wordt'. Dan kan het natuurlijk ook een beetje een patroon zijn dat al langere tijd geleden is ontstaan en doorsleept, en inmiddels door jouw als kleinerend wordt ervaren. Concrete voorbeelden daarvan zouden denk ik meer duidelijkheid geven (want ik maak me sterk dat ze je letterlijk afkatten / de grond in trappen). Assertiviteit is voor jezelf opkomen uit zelfverzekerdheid. 'Dit ben ik, dit kan ik, en als je daar iets over te zeggen hebt, verdedig ik mezelf'. Het zou natuurlijk ook kunnen dat je nog lang niet zo gezond, zelfstandig en wijs bent als je zelf op dit moment denkt / ervaart. Daarvoor is het ook relevant te weten voor welk ziektebeeld / welke aandoening je behandeld wordt, en hoe lang al (want het is me nogal een leger ; Maatschappelijk werkers, dokters, begeleiders....voor ze zoveel deskundologen op één persoon zetten, moet er wel daadwerkelijk iets heftigs aan de hand zijn). In dat geval zit het 'kleineren' meer in je perceptie dan in de boodschap wellicht. Hulpverleners vinden (en zeggen !) zelfs van de meest achterlijke domme mensen niet (hardop) dat ze achterlijk en dom zijn, dus dat lijkt me echt een wat overtrokken reactie die in jouw perceptie vorm heeft gekregen. Daarover zou je natuurlijk zeker met ze moeten kunnen praten. Op en rustige, volwassen en beheerste, overtuigende manier natuurlijk. Want als je dat als een pruilend kind probeert, garandéér ik je dat het niet gaat werken, maar dan ben je ook nog lang niet op het punt waar je zelf wellicht denkt dat je bent. Toegevoegd na 15 minuten: Na je toevoeging : Ah, dat is het zogenaamde 'hulpverlenerstoontje'. Op de een of andere manier hebben mensen (vrouwen) in die beroepsgroep daar een beetje chronisch last van. Ik merk het zelf al als ik met iemand uit de 'zachte sector' praat. Alsof jij -met name op hun vakgebied- werkelijk van toeten noch blazen weet. Als je op je rug ligt of in een stoel zit, is het nog veeel erger. Onderwijzers hebben er ook een handje van. Het is in feite feedback vragen, maar op een manier alsof je niet helemaal 100 bent. Ik erger me er persoonlijk dood aan, maar het hoort een beetje bij het type beroep ; dat 'betuttelende'.

Deze mensen vinden jou niet dom .alleen hun manier van praten geeft jou dat idee. Waarom ze steeds vragen of je het el snapt is omdat ze er zeker van willen zijn dat wat ze vertellen wel duidelijk overkomt bij je, niet omdat ze denken: dat snapt ze vast niet. Dus ze kleineren jou niet, maar jij voelt dat zo. Wat hulpverleners ook nog wel eens doen is je vragen om in je eigen woorden na te vertellen wat ze gezegd hebben, dit is ook alleen om te controleren of wat ze verteld hebben op de goede manier over gekomen is. Je zou het eens kunnen testen, door voordat ze gaan vragen of je het wel snapt zelf te zeggen: ' als ik het goed begrijp, bedoel je....'

Ik ben het met je eens. Het beleid deugt ook niet. Ik zit al heel wat jaar in hetzelfde schuitje en het is veel erger dan je denkt. Dus als het even kan zou ik iemand anders om hulp vragen. Ik heb chronisch last van mijn ademhaling gekregen om ongeveer hetzelfde, het niet begrepen zijn/voor vol aangezien worden. Ondanks dat ik een bovengemiddeld IQ heb behandelen ze mij ook alsof ik achterlijk ben. Ik vraag mij af wie allemaal toegang heeft tot zo'n dossier want mijn leven is verpest.

Ik heb een werkbegeleidster die mij steeds kleineert, tenminste dat voelt zo, je bent maar 2 de jaars MBO student, en wat denk je eigenlijk wel dat je bent. Ik vind het erg kwetsend, ga er deze week hoe moeilijk ik het ook vind iets van zeggen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100