Samenleving

Ik betrapte mijn puberzoon erop dat hij op heel vele momenten het stopwoordje 'juiiiisst'zegt, de 'ui' lang uitsprekend. Op mijn vraag waarom hij dat steeds doet, zei hij dat hij de hele dag op school niets anders hoort en het automatisch overneemt. Net als het woordje 'oké'.
Overal hoor je dit woordje na elke opmerking. Ik weet dat je het niet letterlijk moet nemen als iemand 'oké' zegt op de opmerking; " mijn hond is gestorven," want dit is niet oké natuurlijk, maar het wordt dan gezegd als; " Ik heb je begrepen".
Laatst had ik een gesprek met een manager en ja hoor, ik hoorde van hem wel 8 keer in een half uurtje; " juiiiiiissst" daarbij net zoals mijn zoon de 'ui' lang uithalend.
Ik denk zelf dat het vanuit het management komt maar wéét het niet echt. Wie weet het wel?
Ik weet wel dat ik het vanzelf ook ga doen en betrap me er steeds weer op. Ook oké wordt door vrijwel iedereen als stopwoordje gebruikt. Waar komt het vandaan?

Zodra het begint de vriezen krijg veel Nederlander de kriebels. De schaatswinkels draaien overuren, de landelijke media besteden er veel aandacht aan. Kinder op scholen krijgen ijsvrij. Heel Nederland staat op zijn kop als er dreigen een Elfstedentocht te komen. Wij Nederlanders zijn er ook erg bedreven in, kijk alleen al naar de schaatssport. Wat Oostenrijkers met skieen hebben, hebben wij met schaatsen. Waar is deze traditie uit ontstaan?

Ik dacht namelijk dat dit vorig jaar afgeschaft was, toen de anti-kraak wet werd ingevoerd. Klopt dit?

Net terug van een buurtvergadering. In het 1ste stuk mochten de bewoners hun problemen naar voor brengen. We keken dan naar een individuele oplossing.
In het 2de stuk werd een overzicht gegeven van de meest voorkomende problemen om dan naar een collectieve oplossing te zoeken.
Het valt me telkens op dat de overgang van fase 1 (individueel probleem en een individuele oplossing) naar fase 2 (samenvatten en naar een collectieve aanpak kijken) niet zo makkelijk loopt.
Mensen blijven telkens opnieuw hun eigen probleem herhalen, ook al hebben we al een mogelijke oplossingspiste aangereikt. Het punt is dat problemen meestal niet op 1 2 3 opgelost geraken, dus ze moeten even geduld hebben en enkele stappen doorlopen. We kunnen hen onmogelijk diezelfde avond nog van alle problemen afhelpen, tenzij het bv. enkel over info gaat.
Tijdens het collectieve deel van de vergadering gaat het zo wat van "als ik even mijn eigen situatie als voorbeeld mag nemen (....) " en dan begint de hele uitleg opnieuw en opnieuw en opnieuw. Ik moet dan heel directief worden want anders duurt die buurtvergadering natuurlijk 24 uren. Maar dan worden ze soms boos.
Wat drijft mensen ertoe om telkens weer hetzelfde probleem te herhalen, ook al hebben ze perspectief op een oplossing? En hoe kan je aan dit soort mensen duidelijk maken dat hun probleem wel gehoord werd maar dat het er nu op aankomt om samen te kijken naar de collectiviteit, de veel voorkomende buurtproblemen, en daar samen iets aan te doen?

Toegevoegd na 49 minuten:
ik probeerde de wessel van eylllaan in borculo te zien maar dat kreeg ik dus niet te zien, alleen platte grond, de weg is goed begaan baar voor auto`s..
denk dan dat de auto er nog niet is geweest,
of zou van wege privecy redenen een deel van de wessel van eyllaan niet mogen worden weer gegeven ivm internaat dat gevestigt is aan de weg ofzo?