Samenleving

Sinds mijn vader is overleden ga ik met mijn moeder (78) mee naar b.v. winkels of als ze ergens naartoe moet om iets te regelen. Ze loopt niet zo goed en heeft geen rijbewijs. Verder is ze helemaal bij de tijd, leeft 100% zelfstandig.
Nu valt het mij op dat ze vaak op een erg kinderlijke manier wordt aangesproken. Ook gebeurt het vaak dat ze haar niet eens aanspreken maar mij! Ik zeg dan meestal maar "dat moet je tegen haar zeggen, ik bemoei me er niet mee".

Waar komt dit toch vandaan? Niet alle ouderen/bejaarden zijn aan het dementeren o.i.d.
Natuurlijk merk ik wel dat ze wat vergeetachtiger is dan vroeger maar ze is prima in staat haar eigen boontjes te doppen en haar eigen mening te geven en beslissingen te nemen.

Wie zou eigenlijk het laatste woord moeten hebben als hier een discussie over zou zijn tussen de persoon zelf en de nabestaanden?

Toegevoegd na 9 minuten:
Stel je voor:
De persoon zegt later gecremeerd te willen worden. De nabestaanden (echtgenoot en kinderen) willen heel graag een graf om te bezoeken. Zíj zeggen diegenen te zijn die het langst last zullen hebben van het feit dat er geen graf is om naar toe te gaan.

Ik zie met enige regelmaat dat Turkse jongemannen gearmd over straat lopen. In Nederland zou je al snel denken dat het homo's zijn (die wat mij betreft daarin geheel vrij zijn).

Betekent dit in Turkije ook dat ze een relatie hebben? Of betekent het dat het heel goede vrienden zijn? Of betekent het helemaal niets?

Overigens zag ik dit in Kayseri wat vaker dan hier in Istanbul - maar misschien ben ik nog niet lang genoeg in Istanbul om dit te kunnen beoordelen.

ik ben net in kontact met een vroegere collega
die woont al 30 jaar in een engelssprekend land
hoe is het mogelijk dat iemand 21 jaar nederlands heeft gespoken dat nauwelijks nog kan?
de gene heeft ook aan een universiteit in het engels gestudeerd ,maar je moedertaal vergeet je toch nooit van ze langzalzeleven?

Toegevoegd na 1 minuut:
gespoken=gesproken
degene is nu 52 jaar oud