Waarom is het 'deo volente', en niet 'deus volente'?

'God' in het Latijn is 'deus', maar toch zeg je 'deo volente'. Betreft het hier een naamval, en zo ja, wat is de reden voor het gebruik van deze naamval? Of betreft het hier een andere stam? Of is er een andere reden?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het is geen hoofdzin maar een ablabs. Een ablativus absolutus. Dat is een bijzondere constructie, een beetje vergelijkbaar met 'God willing' in het engels. "Hij wordt gebruikt voor een speciale, vaak voorkomende constructie in de ablatief en verwijst naar een beknopte bijzin waarbij het "onderwerp" in de ablatief staat en het "werkwoord" een predicatief participium is dat congrueert met het onderwerp (en dus ook in de ablatief staat). Zie verder: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ablativus_absolutus

deO is hier de datief, oftewel meewerkend voorwerp. Vrij vertaald: het is AAN god of het gebeurt --als God het wil--. Vaak ook afgekort als: D.V.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100