Welke regels zijn er in de Nederlandse taal voor de klemtoonlegging van een woord?

In de Finse taal legt men de klemtoon steeds op de eerste lettergreep. Voorbeeld: Helsinki. De klemtoon ligt op "Hel" en dus niet op "sin" en ook niet op "ki". Veel Nederlanders zijn geneigd om de klemtoon te leggen op "sin". Ik denk, dat in de Nederlandse taal verschillend is. Toch moeten daar regels voor zijn.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De Nederlandse klemtoon lijkt op het eerste gezicht ingewikkeld. De klemtoon kan soms op de laatste lettergreep (encyclopedie), soms op de één na laatste lettergreep (koning) en soms op de voorvoorlaatste lettergreep (kakelen) vallen. Het is zeer moeilijk vast te stellen waarom de klemtoon in een gegeven woord op een bepaalde lettergreep ligt. Er wordt wel gezegd dat het Latijn in de vroege middeleeuwen invloed gehad moet hebben. Inderdaad lijkt het klemtoonsysteem dat we nu hebben in een aantal opzichten vrij sterk op dat van het Latijn. Ook in die taal ligt de klemtoon altijd op een van de laatste drie lettergrepen. Het Nederlandse systeem is sindsdien lange tijd redelijk stabiel gebleven. Volgens sommige geleerden is er zelfs al zevenhonderd jaar niets veranderd. De hoofdklemtoon ligt in Nederlandse woorden achteraan: in de meeste gevallen op de voorlaatste, in alle andere gevallen op de laatste of de voorvoorlaatste lettergreep. In samenstellingen is de plaatsing van de hoofdklemtoon afhankelijk van de woordsoort van het rechterdeel. Is het rechterdeel een zelfstandig naamwoord of een werkwoord dan ligt de hoofdklemtoon op het linkerdeel. Is het rechterdeel een bijvoeglijk naamwoord of een voorzetsel, dan draagt het rechterdeel de hoofdklemtoon.

Bronnen:
http://neon.niederlandistik.fu-berlin.de/n...
http://www.onzetaal.nl/dossier/tongval/t18.php

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100