Waar komt het gebruik vandaan om over jezelf in 2e persoon enkelvoud te spreken in bijv. interviews?

Tegenwoordig valt het mij steeds vaker op dat mensen in interviews over zichzelf praten in 2e persoon enkelvoud, en dan dus "je" zeggen.
Als er een uitleg gegeven wordt is dat logisch: "Eerst moet je de spijker in het hout doen, dan moet je de hamer pakken".
Maar ook in interviews met sporters of mensen aan tafel bij een programma zoals DWDD begint dit steeds meer gebruik te worden.
Zo zag ik bijvoorbeeld afgelopen weekend een kort interview met Ireen Wüst over haar gewonnen race. Zij had het over haar voorbereiding en haar manier van schaatsen in 2e persoon enkelvoud.
In radiogesprekken hoor je het ook vaak. Hoe meer ik erop let hoe vaker het lijkt voor te komen, en af en toe stoort het mij omdat het niet klopt, en afstand lijkt te scheppen tussen het antwoord/onderwerp en de persoon waar het over gaat.
Dus ik vraag me af waarom dit steeds vaker voorkomt?

Weet jij het antwoord?

/2500

Gootje , 'n hele goeie vraag ! Het taalgebruik op radio en TV is enorm slecht.Ik heb al eerdere malen contact opgenomen met omroepen ,maar ze gaan vrolijk verder .Op elk antwoord antwoord de interviewer met ok .OK betekent oorspronkelijk " in orde " . Als iemand op de radio vertelt dat z'n kind verongelukt is , antwoord de interviewer met ok . Tros nieuwsshow en sinds Felix Meurders weg is , Vara -kassa zijn de kampioenen.De presentatrice van de tros-nieuwsshow is notabene 'n Neerlandica. Dat beweert ze tenminste. Ook het woord gewoon gebruikt men voor en na de komma . De weermannen ,vooral van RTL4 , maar ook van de NOS zijn de "gewoon" kampioenen. "'n weerman van rtl4 heb ik persoonlijk daarop aangesproken .Hij gaf het toe , zei dat het er was ingeslopen in de loop van de tijd. Het ging eventjes goed , maar al snel vlogen de "gewoonen" je weer om de oren . Het gebruik van de 2e persoon is er ook ingeslopen in NL .Ieder mens heeft de neiging om te gaan spreken zoals "de ander" . En omdat de radio een enorme invloed heeft op het taalgebruik grijpt het snel om zich heen. In Amsterdam , waar ik geboren ben , zegt men "gaan we jagen ? " als iemand je tot spoed maant . Dat heeft iets geestigs . Ik vrees Gootje dat het gebruik van straattaal alleen maar toe zal nemen . Kijk 'ns naar het woordgebruik op deze site . Het is natuurlijk ook zo , dat als je de 2e persoon gebruikt , je er wat afstand van neemt .

Je kunt het ook zien als een soort beleefdheidsvorm. Trainers onder wie Van Basten was daarin heel extreem. Hij sprak altijd over de wij-vorm. Niet zijn beslissing, maar van het hele team. Dat hij daarin de eindverantwoordelijk was was van ondergeschikt belang. Maar draai het eens om en zet alles in de eerst persoon enkelvoud. Dan draait het enkel en alleen om die ene persoon en zou je (on)bewust anderen tekort kunnen doen. Vaak heeft het ook te maken met een stukje verantwoordelijkheidsgevoel die ze niet willen nemen. Kijk maar eens naar Radar, daar zal een bankadviseur nooit spreken over zijn beleid en beslissingen.

Misschien komt het voort uit het in de laatste jaren nogal toegenomen egocentrisme. Het steeds meer voorkomende "ikke, ikke, ikke - laat de rest maar stikken". Je leest het ook op Goeie Vraag: waarom iemand zich iets van een ander aan zou trekken, dat hij gewoon dit en dat wil en het daarom dus doet. Dat je zodoende voorzichtig bent geworden om het over jezelf als "ik " te hebben, en daarom liever in de tweede persoon spreekt. In de hoop dat meer mensen dat gaan doen, en dat de samenleving op den duur toch weer altruïstischer kan gaan worden.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100