Samenleving

In de 60er jaren ontstond een ware ommekeer. Anti-autoritaire opvoeding was er een van. De kinderen toen zijn dus opgevoed zonder onze normen en waarden. Omdat opvoeden zoiets als voortleven is (want wij voeden onze kinderen zo op als we het zelf hebben meegemaakt door onze ouders),hebben deze kinderen geen gevoel met autoriteit of respect voor ouderen. Zo zijn ze nu eenmaal opgevoed en zullen hun kinderen ook weer zo opvoeden. Je hoeft hier in de randstad niet gek op te kijken, als er een bejaarde in een volle bus stapt en iemand tegen een kind zegt;"sta jij eens op,zodat die mevrouw/meneer even kan zitten" en het kind zegt:" sta zelf maar op, ik heb ook betaald voor een zitplaats". Mijn zoon zou direct opstaan omdat wij hem dat zo geleerd hebben, maar er zijn nog maar weinigen. Het lijkt soms wel of dat alles nog maar om het kind draait, de ouders grijpen vaak ook niet in en geven hun kind in alles hun zin omdat er anders geen houden aan is. Vandaar mijn vraag.
Ook ben ik benieuwd of er nog mensen zijn die hun kind van onder de 16 laten stappen `s nachts zonder tijdslimiet.

Toegevoegd na 2 minuten:
Dit omdat er`s nachts zoveel erg jonge kinderen rondlopen en vaak stomdronken.

Er zijn dingen die heel toevallig lijken, maar dat niet zijn. Bijvoorbeeld dat in een schoolklas twee kinderen op dezelfde dag jarig zijn. Dat lijkt heel toevallig, maar als je het gaat narekenen blijkt dat die kans al meer dan 50% is als er minstens 25 kinderen in de klas zitten (of zoiets, ik weet het precieze aantal niet meer uit m'n hoofd).

Analoog hieraan: er is een kans dat je in het normale leven een mede-GV-er tegenkomt, zonder dat je dat weet. Ik heb het dan alleen over de "actieve" GV-ers.

Hoe groot is nu de kans dat ik onbewust een andere GV-er ken? Dat bijvoorbeeld XiniX mijn overbuurman blijkt te zijn, of dat Antwoordman bij mijn kaasboer werkt, of dat Rotaluclac mijn kaartje knipt in de trein, of dat Marleen mijn tandartsassistente is, of dat eddijst de systeembeheerder van mijn werk blijkt te zijn?

(Dit lijkt een chatvraag, maar is het naar mijn mening niet.)

belooft maakt schuld
kan wel uit spreekwoorden boek gehad worden
want niemand weet wat woord belooft beteken
daar door zit ik nu al 10 maanden in ziektewet
omdat ik telk de verkeer de mensen tegen kom
ik druf helaas het huis niet meer uit bang dat ik te veel
mensen tegen kom dat heb zin een ander halve maand
behoorelijk last van ik vind het al moeljik om 3dag vroljik
te doen

Bij het versmallen van bijvoorbeeld 4 naar 6 stroken is de doorstroming veel beter. De gemiddelde snelheid zal beduidend lager zijn doordat men eenvoudig niet sneller kan door ruimtegebrek. Hierdoor wellicht ook minder heftige ongevallen. Evengoed per saldo eerder thuis omdat je niet meer stilstaat. (Eventueel een aparte bredere strook voor onze vrachtwagenbroeders?)

Ik vind dit toch een soort van min of meer intieme handeling. Je gaat toch ook je teennagels niet knippen in de trein? Wat bezielt deze mensen? Is er geen gene meer?

Warum, warum, warum!