Hoe maak ik de mensen om me heen duidelijk dat ik ondanks gezondheidsbeperkingen nog een heleboel kan en dat ik uitstekend mijn grenzen ken?

Ik zit al jaren in de WAO.
De eerste jaren kon ik niet veel meer dan in bed liggen.
Maar ik heb me een weg terug gevochten en kan nu weer heel veel ondanks dat er beperkingen blijven.
Alleen krijg ik de kans niet.
Mensen blijven me dingen uit de handen trekken en me tegen houden.
Mensen die me kenden in de tijd dat het erg slecht met me ging, accepteren mijn vooruitgang niet.
Mensen die me niet kennen vullen gelijk vanalles in zodra ze horen dat ik in de WAO zit.

Vrijwilligerswerk met enige inhoud vinden is een ramp.
Vaak kom ik niet eens binnen omdat men bang is mij te belasten.
En als ik wel binnenkom zijn ze zo overbezorgd dat ik totaal vleugellam gemaakt wordt.
Alsof ik niet in staat zou zijn om mijn eigen grenzen te bewaken.
Mijn beperking is niet zichtbaar en heeft ook geen duidelijk etiketje.
Maar ik weet er prima mee om te gaan.
En na al het harde werken om dit te bereiken wil ik ook graag een zinvol bestaan.
Maar hoe overtuig ik mijn omgeving dat ik in staat ben tot meer, als ik niet de kans krijg om dat te laten zien?

Toegevoegd na 1 dag:
Even een aanvulling om misverstanden te voorkomen.
Het hebben van gezondheidsbeperkingen maakt me niet automatisch hulpbehoevend.
Er hoeft niets voor me aangepast te worden.
En niemand hoeft iets voor mij te doen.
Ik kan volledig zelfstandig fuctioneren.
Alleen geen uren achter elkaar.
Ben minder stressbestendig.
En ik moet een omgeving met scherpe geluiden mijden.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ja, dat is lastig, mensen willen voor je zorgen omdat ze om je geven. Je moet ze duidelijk maken dat je zoveel mogelijk zelf wil doen en wel om hulp vraagt als je dat denkt nodig te hebben. Leg ze uit dat je alleen door dingen zelf te proberen, dingen bijleert en vooruitgang boekt. Vertel hen dat je liever een keer op je bek gaat, dan dat je het niet zelf geprobeerd hebt. Zorg voor een noodknop, zodat zij weten dat je iemand kan bereiken op momenten dat het even niet lukt, dat kan hen de rust geven het aan te durven je zelfstandig te laten zijn. Zeg nee, als ze je ongevraagd helpen. Vertel ze dat hun hulp je vaak belemmerd zelf in beweging te komen en dat je dat juist zo graag wil. Ze moeten leren je los te laten en erop vertrouwen dat je op tijd hulp vraagt. Doe desnoods eens iets onverwachts, waarvan zij denken dat jij dat niet kunt, bewijs dat je zelfstandig dingen kunt waarvan zij denken dat dat jou niet lukt. Laat zien dat je wil en dat je er sterk genoeg voor bent. Maar zorg zelf wel voor een noodknop (dat kan bijvoorbeeld op een telefoon zijn), zodat je altijd iemand kunt bereiken, mocht het toch mis gaan. Misschien helpt het als je je gevoelens eens in een brief aan hen schrijft, waarin je ook schrijft hoe je hen laat weten dat je hulp nodig hebt. Een noodknop geeft meestal wel rust aan je omgeving, om je te leren los te laten en bij te staan op momenten dat je dat nodig hebt. Je hebt gelijk dat je zoveel mogelijk zelf wil doen, dingen over laten aan anderen is te makkelijk, het maakt je lui en daardoor verlies je je zelfstandigheid. Je moet zelf de strijd aangaan zelfstandig te zijn en te blijven, zij mogen je hierbij soms een stukje op weg helpen, maar zij moeten het niet voor jou doen. In de bron een voorbeeld van zo'n noodknop, deze is bedoeld voor senioren, maar ook prima te gebruiken voor mensen met een beperking. Laat je niet weerhouden door de naam van een product, denk aan je eigen veiligheid en de rust die het je kan geven.

Bronnen:
https://www.seniorenalarm.eu/tags/senioren...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100