Ik ben verwikkeld in een,door mij opgezette, grote leugen nu word het me te veel. Wat moet ik nu doen?

Ik heb,ten gunste van mijzelf,een leugen verteld. Om deze leugen in stand te houden heb ik er meer verhalen omheen verzonnen. Nu ben ik verwikkeld in een grote leugen en dit word mij nu te veel.,ik ben bang dat de waarheid snel naar boven komt met alle gevolgen van dien. Het ergste is dat ik mensen (dierbaren) hierin betrokken heb zonder hun weten. Ik zit hier erg mee,maar ben ook bang om zelf deze leugen op te biechten. Ik begrijp zelf erg goed dat ik het beste deze leugen op kan biechten. Wat ik ook kan doen is wachten en hier niet meer over door gaan en hopen dat het verwatert. Ik zit erg met mijzelf in de knoop momenteel,en ik kan hier verder bij niemand terecht. Wie van jullie kan mij tips,hulp of handvatten voor geven om hier het beste mee om te gaan?

Toegevoegd na 2 minuten:
Ik kan natuurlijk vertellen dat het allemaal goed is gekomen en dat de situatie waarover ik de leugen heb verteld gunstiger is uitgevallen dan het op eerste oog eruit zag?

Toegevoegd na 15 minuten:
Ik heb op mijn werk verteld dat mijn vader kanker heeft en dat deze vorm familiair is. Mijn vader is echt hierop getest omdat hij klachten had (röntgen foto,en het is ook familiair. Maar de diagnose is voor hem wel gunstig uitgepakt en het is geen kanker in welke vorm dan ook. Ik heb deze leugen verteld omdat mijn functioneren op het werk werd verstoord met het gegeven dat ik erg bang was dat het slecht nieuws zou zijn. Nu ben ik bang dat mensen hem tegen komen en vragen gaan stellen over de biopt die nooit is afgenomen.

Weet jij het antwoord?

/2500

Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. En : al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald haar wel. Cliché, en lullig , maar het is niet anders. Je bent zelf willens en wetens in deze leugen gestapt, vermoedelijk om er op korte termijn beter van te worden, zonder na te denken over de consequenties., Nu die duidelijk worden, zit er maar één ding op, en dat is - volwassen - je eigen verantwoordelijkheid nemen en erkennen, de leugen opbiechten, en hopen dat het vertrouwen in jou niet een zodanige deuk heeft opgelopen dat het erg lang duurt om dat te herstellen. Wachten en hopen dat het verwaterd is een zwaktebod, met een grote kans dat het alsnog uitkomt ZONDER dat jij je verantwoordelijkheid genomen hebt, en twee keer zo hard wordt afgerekend. Een dergelijke vertrouwensbreuk is veel moeilijker te herstellen. Wellicht helpt het te weten dat mensen over het algemeen toleranter, begripvoller en vergevingsgezinder zijn dan je in eerste instantie denkt, en dat een deel van je angst ongegrond zal zijn. Let wel : zolang je zelf opbiecht en uitlegt. We zijn tenslotte allemaal maar mensen, en doen allemaal wel eens ondoordacht iets waarvan we de consequenties in eerste instantie niet kunnen overzien. Gewoon de stoute schoenen aan en met de billen bloot dus ; zolang je mensen geen concreet schade hebt berokkend, valt de schade meestal nog wel te overzien. En vooruit, nog één cliché dan : de mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest.

Er zit maar één ding op: de waarheid vertellen! Ga naar de persoon aan wie jij als eerste de leugen vertelde, en biecht het eerlijk op. Het zal zich daarna vanzelf verder verspreiden. Alle andere pogingen die je zult ondernemen om de leugen in stand te houden gaan stranden, en je zult er uiteindelijk alleen maar nóg slechter vanaf komen. Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt die wel. Dat is en blijft zo.

Ik zou met mijn vader praten en het uitleggen.waarom zou jij je baan op het spel zetten.het waait vanzelf wel over. Je hebt je lesje geleerd en wie nog nooit gelogen heeft mag de eerste steen gooien.

Ik denk dat het beter is je leugen op te biechten voor hij op een andere manier aan het licht komt. En als de leugen niet aan het licht komt dan zul je er waarschijnlijk zelf toch nog heel lang last van hebben. En wie weet werkt het feit dat je de moed hebt gehad de leugen op te biechten nog weleens in je voordeel want er is echt moed voor nodig dit op te biechten en er wordt waarschijnlijk wel erg gewaardeerd dát je die moed hebt gehad.

hoi Dikswien, je moet even afwegen hoe de sfeer bij jullie op het werk is. Hoe tolerant zijn je collega's? Ik vind jouw leugen op het werk niet zo erg hoor. Je collega's zoek je niet zelf uit, je hebt niet gefraudeerd in je werk, je hebt alleen je persoonlijke omstandigheden anders voorgedaan dan ze waren. Stom, maar begrijpelijk. Want: vind je dan dat mensen die iets belangrijks, bijvoorbeeld een terminale ziekte van hun vader NIET vertellen, ook oneerlijk? Of mensen die liegen over hun relatie ("het gaat goed", terwijl ze op scheiden staan)... Je moet WEL eerlijk zijn tegen je vader, hij is belangrijk voor je, want je was bang dat het slecht nieuws zou zijn en daardoor functioneerde je niet zo goed. (alleen maar daardoor? Je moet WEL eerlijk zijn tegen je zelf!). Als je hem en jezelf weer onder ogen kunt komen moet dat genoeg zijn. Kleine leugentjes zijn nou eenmaal de smeerolie in de organisatie. Maak er verder niet zo'n punt van. In het vervolg niet meer doen, that's all. groetjes Diny

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100