Waar ligt de grens tussen "normaal" en geestelijk ziek?

Is het niet dweilen met de kraan open wanneer blijkt dat je je karaktertrekje probeert te veranderen ipv je symtoom? Wanneer heb je last van je karakter en wanneer van een symtoom van je ziekte?

Toegevoegd na 8 minuten:
Ik ben geen gevaar voor mezelf of anderen (probleem zit meer in mn hoofd zeg maar) maar heb toch een stempel. Cursussen en therapieren hier en daar maar heb niet echt de indruk dat het helpt. Misschien omdat ik mn karakter probeer te veranderen? Dat lukt toch nooit?

Toegevoegd na 28 minuten:
Wat ik van therapeuten en internet begrijp, is dat de ziekte niet meer overgaat, dat het een kwestie is van mee leren omgaan.. Net zoals met je karakter. Dus dan weer de vraag: Ben je een borderliner of ben je een persoon met borderliner? Want dat is de grens die ik graag wil weten...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De grens is afhankelijk van welke normen je gebruikt om de geestelijke gezondheid te meten. In andere tijden was er bijvoorbeeld de norm dat homofilie als ziekte gezien moest worden. Tegenwoordig gebruiken psychiaters het handboek DSM-IV-TR als norm.

Wanneer je een gevaar bent voor jezelf of de samenleving, dan ben je overduidelijk geestelijk ziek. Toegevoegd na 1 minuut: Verder zijn er natuurlijk nog legio redenen te bedenken om je te behandelen die niet per se onder geestelijk ziek vallen, bijvoorbeeld relatieproblemen.

Die grens kan soms niet te trekken zijn voor hen die erin doorgeleerd hebben... Asymptomatische zaken zijn zeer lastig aan te pakken, dan doen ze maar wat en kijken naar het resultaat, net zoals je mastermind zou spelen... Doe ik dit, wordt het dan beter of slechter... zo doen ze dat dan... met jou als proefkonijn... Heel lastig, leer zelf op een mastermind-manier naar jezelf (of die ander) te kijken... Maar het is zeer lastig inderdaad...

De meerderheid van de mensen is geestelijk ziek, dat zie je aan de resultaten van hun handelen, hoe de wereld er uit komt te zien. En dat noemen ze normaal. Probeer er maar mee om te gaan.

Van een ziekte kun je genezen, van je karakter niet. Daar kun je hooguit mee (leren) omgaan/leven. Als je weet hoe je in bepaalde situaties of prikkels reageert, kun je wel deze prikkels (leren te) omzeilen of jezelf leren er anders of juist op te reageren, maar dit is geen garantie dat dit trekje weer de kop opsteekt. Dan is het goed als iemand je af en toe hier op wijst, zodat je jezelf kunt corrigeren en controleren.

Ja je zou zeggen wat is normaal. Maar normaal wordt je zeer zeker niet van therapie en anders leren denken. Sterker nog, je wordt hierdoor nog verder in een hokje gestopt dan nodig is. Kijk naar je goede kwaliteiten, en wees daar trots op. Leer omgaan met je mindere kant. Leer er mee leven, misschien met een beetje zelfspot. Ook in de diepste put staat een ladder !

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100