Hoe kan ik dit het best oplossen? (zie toelichting)

Mijn tante van mijn moeder is gisteren overleden. Ze heeft 1 zoon en die red het niet allemaal alleen dus moeten wij (ik en mijn zussen) hem helpen. Ik heb al 4 jaar geen contact met mijn vader. Dat geld ook voor mijn zussen. Laten we het er maar op houden dat hij niet zo aardig is en er veel is gebeurd. Nu wil hij ook op de crematie komen maar dat brengt veel spanningen met zich mee. Mijn zus heeft hartproblemen en die heeft nu al veel te veel stress. Zij vind toch dat hij het recht heeft om te komen. Dus heeft hij toch een rouwkaart gekregen. Hoe moet ik om gaan met het feit dat hij straks weer daar voor onze neus staat?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

misschien kan iemand hem duidelijk maken dat hij op gepaste afstand blijft. hij weet toch zelf ook wat er gebeurt is, en kan daar redelijkerwijs toch met respect naar handelen? wij hebben dit zelf ook eens meegemaakt en ik moet bekennen dat het jammer genoeg invloed heeft op de crematie omdat iedereen zich bewust is van de situatie.en iedereen op gaat letten of het wel goed gaat. als iedereen zich maar netjes blijft gedragen en geen scenes schopt.. succes en veel sterkte!!

Gecondoleerd. Die ene zoon heeft inderdaad recht om naar de crematie van zijn moeder. Het is zijn moeder, tenslotte. Ik vind (met deze geringe info) dat jullie een klein stapje terug moeten doen om hem de kans te geven afscheid te nemen. En stress is heel vervelend, maar het hoort er ook bij, een verdrietige dag is het sowieso. Doe heel vriendelijk en neutraal tegen hem, dat lijkt mij de beste manier om met hem om te gaan. Betrek hem bij zaken, voor zover nog mogelijk. Simpelweg omdat het zijn moeder is en niet de jouwe. Hij staat er het dichtst bij. Sterkte.

Je vader komt, want hij heeft dat recht. Op dit moment, zou je zus alleen maar meer stressen als hij niet komt. Dat maakt het voor jou natuurlijk niet makkelijk. Bedenk, dat hij alleen is, en wat er ook is gebeurd, je bent daar nu samen, met de rest van de familie, en hij kan je niks doen. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten, mijn pap heeft woede-controle problemen, en hij heeft mij nooit aangeraakt ofzo, maar hij heeft me wel getraumatiseerd, en daarna heb ik hem ruim een half jaar niet gezien. Toen mijn pap kwam op de condoleance voor mijn opa, gaf dat op een vreemde manier meer steun dan alle andere mensen die er waren bij elkaar.Ik had hem al zo lang niet gezien, en ik was veilig, mam stond naast me, er waren genoeg mensen, en het voelde goed dat hij er was. Bedenk dat het zo ook kan gaan. Dat kun je natuurlijk niet weten tot het zover is. Bovendien, meestal praat de familie niet veel op een crematie of begrafenis, de kans dat je dus écht met hem moet praten over dingen waar je het niet over wilt hebben is dus vrij klein. Sterkte, en gecondoleert van mij.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100