hoe komt het dat 1 kind van 9 geen hulpmiddelen krijgt voor zijn dyslectie zoals een laptop met het programma kurzweil 3000?

Tja, het is lijkt wel mode om dyslectisch te zijn... Ik zag laatst een professor die zei ik kon nauwelijks lezen na de tweede wereldoorlog, maar ik moest me erdoorheen slaan, want dyslexie bestond nog niet...
En als je positief gediagnostiseerd wordt van dyslexie, dan krijg je hulpmiddelen en Kurzweil 3000 is echt heel erg goed... Het leest alles voor als je wil, enz enz...
Iedereen verzuipt in deze maatschappij, zie dat dan.., Je wordt verteld wat mag en wat niet mag, en caarbij de sanctie als je het anders mocht willen gaan doen en verder zoek het maar uit...
MAAR, dat was eigelijk altijd al zo... In de middeleeuwen had je geen hulp, totaal niet, dus toen moest je het ook zelf uitzoeken...
Het is nog steeds een jungle en nog steeds survival of the fittest...
Alleen de middelen groeien met de tijd mee, het blijft struggle for life till you die...

Kinderen zouden altijd hulp moeten hebben. En zeker in onze maatschappij.

Alleen moet je die laptop maar zelf kopen.

Waarom zouden wij, de maatschappij dus, die voor je kind moeten betalen?

Een laptop kost zo'n 400 Euro. Nou, dan stop je met roken, die nieuwe auto maar niet, geen nieuwe leren jas. Verzin er nog maar een paar.

Als mijn kind iets echt nodig heeft dan zorg ik daar zelf voor. En mij maak je niet wijs dat je die laptop niet zelf kunt betalen.

Een kind met dyslexie verzuipt niet in onze maatschappij. De vergoedingen voor kinderen met dyslexie zijn de afgelopen tijd, ondanks alle bezuinigingen, zelfs flink verbeterd. Voor vragen hierover verwijs ik je naar het steunpunt voor dyslexie: http://www.steunpuntdyslexie.nl/sitemanager.asp?pid=1933
Nu snap ik dat je als ouder het beste wilt voor je dyslectische kind. Mijn jongste zoon is ook dyslectisch. Inmiddels is hij ruim 20 jaar en zit op de universiteit. Dit alles heeft hij gedaan zonder hulpmiddelen. Hij is wel getest en heeft op school wel wat extra begeleiding gehad. Ook op examens heeft hij extra leestijd gehad. Omdat hij een vrijwel onleesbaar handschrift had, mocht hij sommige van zijn examens op de laptop maken. Deze laptop hebben wij als ouders zelf moeten kopen (tweedehands) en was geen speciaal aangepaste laptop. In plaats van te roepen: Hij kan dit niet, want hij is dyslectisch hebben we onze zoon altijd voorgehouden dat hij zijn dyslexie niet mocht gebruiken om zich achter te verschuilen, maar het als een handicap moest zien die hij kon overwinnen. Hij moest alleen voor sommige dingen wat meer moeite doen dan anderen. Als ouders hebben wij hem uiteraard gesteund en geholpen waar nodig en zo lang hij dat wilde. Het leren lezen was aanvankelijk een drama. Alle woorden liepen bij hem door elkaar. Ook leren schrijven ging veel moeilijker dan bij andere kinderen. Het was voor hem heel frustrerend dat als hij iets met pijn en moeite op papier had gekregen er werd gevraagd: "wat staat er eigenlijk?". Maar hij had de motivatie en het doorzettingsvermogen om zowel het lezen als het schrijven onder de knie te krijgen. Lezen doet hij langzamer dan een ander; ook maakt hij meer spelfouten dan de gemiddelde student, maar wat hij op papier zet is inmiddels goed te lezen en heeft vooral een goede inhoud.

Hiermee wil ik niet zeggen dat kinderen met dyslexie geen extra hulp nodig hebben, maar wel dat het zeker niet voor ieder kind nodig is om zijn hele wereld aan te passen en bij alles te roepen: "Het dat niet kan niet, want hij is dyslectisch". Veel dyslectische mensen hebben zich ook zonder computer met een speciaal programma waar kunnen maken en die kunnen wat mij betreft met trots zeggen: "Ik kan het wel, ook al ben ik dyslectisch!".

Ik lees iets van frustratie in je woorden....
probeer met alles wat in je is om te doen wat kan en wat mogelijk is.

Het externaliseren (buiten jezelf leggen) van de schuld is soms terecht en soms niet helemaal. Wat je dan wel zeker weet, als je dat doet, is dat je de controle over de oplossing kwijt bent... je moet afwachten of het gebeurt. En zo niet, dan kun je 'schande' roepen, maar niet meer.

Pak het heft in handen en doe wat er mogelijk is. En geniet daar dan ook van, van alle successen die je haalt!
Je zal zien dat je met die instelling MEER hulp zal krijgen van de buitenwereld dan nu.

Wat betreft de laptop: hebben kinderen tegenwoordig niet sowieso al jong een computer nodig voor school? Dat moeten andere ouders ook zelf betalen. In jouw geval een kwestie van een laptop kopen in plaats van een desktop, tegenwoordig zijn die niet zo heel veel duurder, zolang je niet een speciale gamerlaptop koopt.

Wat betreft de software: wist je dat die volledig aftrekbaar is van de belastingen?