Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

mijn volwassen zoon is zwaar depressief hoe moet ik hier mee omgaan?

de meeste zullen misschien zeggen ,naar de psycholoog sturen .
maar dat werkt niet .ik zal proberen neer te zetten wat er afspeelt ,twee weken geleden kreeg ik snachts een sms van mijn 30jarige zoon dat hij geen zin meer in het leven heb.als moeder zijnde raak je in paniek ik ben gelijk naar hem toe gegaan .hij zeg dit is een bewuste keus van mij ,ik wil niet verder alles zit hem dan ook tegen ban de ene schuld val hij in de andere schuld ,relaties die kapot gaan ,hij is in het bedrijf waar hij werkt niet altijd verzekerd ,dat er genoeg werk is ,soms is hij 3weken thuis en dan heeft hij ook geen inkomen ,beetje vreemd zal je zeggen ,ja is het ook maar zo is het nu eenmaal hij heeft een contract van een uitzendburo en via hun werk hij bij een buitenlands vedrijf beetje moeilijk uit te leggen ,maar het draai er dus om dat hij zonder geld zit dan ,maar de vaste lasten gaan door.hij begon te huilen en ik nog harder de andere dag heb ik hem mee genomen naar de huisartsmaar daar zie hij het nut niet van ,het veranderd toch zijn gedachten niet .de dokter geef geen tabl omdat hij overdoses zou kunnen nemen. als hij wil praten luister ik ,als hij raad wil probeer ik het te geven .ik hoop dat jullie dit serieus nemen sarcastiche opmerkingen heb ik niks aan .ik hou zielsveel van mijn zoon en zie hem verder weg zakken .wat kan ik doen??

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Volgens mij heeft uw zoon hulp nodig op alle fronten. Zorg dat hij hulp krijgt en dat kan alleen maar via de huisarts. Verder kunt u alleen maar moeder zijn, laat de hulp aan de hulpverleners over. Die kunnen hem helpen voor een uitkering, maar ook voor begeleiding. Zij kunnen misschien ook helpen om zijn financiele situatie onder ogen te nemen. Als moeder moet u deze dingen niet doen, wees gewoon moeder, respecteer hem, nodig hem uit om lekker te komen eten. Laat hem vooral op zichzelf blijven wonen. Lijkt me totaal niet leuk, als je al jaren op jezelf woon, weer terug naar je moeder. In mijn ogen knakt er dan een stukje zelfvertrouwen. Succes, iedere ouder ziet de kinderen het liefst gelukkig. Toegevoegd na 1 minuut: Ga niet mee in zijn depressie, wees positief.

Wat vreselijk moeilijk! Ga nog eens naar die huisarts, en bespreek dit. Ik vind zijn argument van geen pillen willen geven vanwege het gevaar van overdoses wel vreemd trouwens. Als ik lees hoe ernstig het nu is met je zoon, hoort hij thuis bij de psychiater en niet bij de huisarts. Maar die heb je wel nodig om bij de psychiater te komen. Probeer die verwijzing te krijgen, en probeer dan je zoon zover te krijgen dat hij daar komt. Zoek eens naar patientenverenigingen van depressieve mensen. Die hebben misschien ook een ouder-afdeling. In ieder geval kunnen zij je tips geven over wat je kunt doen. Zij hebben dit al vaker gezien, moet je rekenen. Veel sterkte, ik kan me voorstellen dat het je erg in beslag neemt.

Dus je huisarts heeft niéts gedaan. Hij geeft geen medicijnen omdat je zoon anders een overdosis zou nemen. Dan had hij hem ook kunnen doorverwijzen voor therapie. Als je zoon nog wil zou ik eens naar een andere arts gaan. Een onbehandelde depressie duurt gemiddeld vier tot zes maanden, maar kan ook langer aanhouden, soms zelfs jaren. Dat is niet nodig, want depressies zijn veelal goed te behandelen. Met gesprekstherapie worden goede resultaten bereikt, evenals met medicijnen (de zogenaamde antidepressiva). Bij meer dan de helft van de patiënten leiden antidepressiva tot vermindering van de depressie. Dit effect is voelbaar vanaf vier tot zes weken na het begin van het gebruik. De omgeving ziet vaak al wel eerder veranderingen. Begrip en een luisterend oor zijn het belangrijkst. Bel regelmatig of ga op bezoek. Ga samen met je zoon iets simpels doen, zoals wandelen of winkelen. Laat desnoods blijken dat je niet weet wat je moet zeggen of doen, maar dat je zoon altijd op jou kan rekenen. Zoek zelf steun als het je teveel wordt.

Bronnen:
http://www.geestelijke-gezondheid.be/zibe3.html

Ik heb zelf ook in een soortgelijke situatie gezeten, behalve dat mijn zoon op dat moment in de puberjaren zat. Veel contact houden, met hem praten, begrip tonen en aangeven dat er altijd een oplossing is en dat er na regen zonneschijn komt. Praten, aanmoedigen en veel contact houden. Stuur dagelijks een smsje met een bemoedigende tekst (hij wordt gek van je..maar jammer dan) en vooral dat hij ondanks alles er nog uit kan komen. Is wel een zware opgave en knokken. Wel mogelijkheden zijn er om ander werk te zoeken, zodat hij ergens een vaste baan kan krijgen? Een goed budget met hem opmaken? Heel veel succes en vecht ervoor!

Ik heb soms ook momenten dat ik het niel meer zie zitten. Ik vond het ook 'aanstellerig' om naar de huisarts te stappen voor een verwijsbrief. Als ik het goed begrijp, wil de huisarts hem niet helpen. Toch is het niet aanstellerig om naar een psycholoog te gaan, het helpt vaak wel. Hoe groot of klein het probleem is, de kans is enorm groot dat je er uiteindelijk beter door word. Probeer bij de huisarts aan te geven dat hij er erg veel baat bij zal hebben. Daarnaast is het belangrijk: 'eerst praten, dan pillen'. Begin nooit direct aan pillen, want die geven veel bijwerkingen waar je last van kan hebben. Probeer sowieso eerst te beginnen met praten. Er zijn ook particuliere psychologen waar je geen verwijsbrief voor nodig bent. Ik kon destijds terecht bij een psycholoog nadat ik in een mail heb proberen te verwoorden waarom ik hulp nodig ben. Stop niet met proberen, hij kan zo niet verder. Als hij beter word van praten met een psycholoog, moet je proberen dat voor elkaar te krijgen. Ook al is hij 30, het is niet raar om naar een psycholoog te gaan. Het gaat erom hoe hij zichzelf voelt, niet om wat anderen zeggen. Hij heeft als het goed is nog een heel leven voor zich en als hij door therapie het leven mooier kan maken, moet hij het doen. Wat is er fijner dan met plezier door het leven te gaan.

Zoek zo snel mogelijk hulp voor uw zoon en desnoods ook voor uzelf. Bv. bij http://www.eleos.nl/Zorgaanbod/Behandeling/GGZ_volwassenen Zij zitten op veel plaatsen door heel Nederland Zij kunnen u verder helpen , zij zijn daar in gespecialiseerd. Houd moed en probeer uw zoon zover te krijgen dat hij hulp wil accepteren, anders kan niemand wat doen. De hulpvrager moet zelf het willen, niemand kan hem dwingen en dat is nu juist het probleem. Probeer uw zoon te bewegen dat hij zich laat behandelen, zijn leven is het waard om er voor te knokken om er weer uit te komen. Ieder mens heeft zoveel te betekenen al zie je dat zelfs soms tijdelijk niet meer zo. Ook de financiele kant zou met een deskundige besproken moeten worden , waarschijnlijk kunnen ze dit ook bij Eleos en kunnen ze je misschien wat wegwijs maken hoe je dit aan moet pakken. Soms heeft een mens echt hulp nodig om weer op het juiste pad te komen en laat men je ook de lichtpuntjes weer zien, die jezelf niet meer zag, terwijl ze wel aanwezig zijn. Ik hoop echt dat u met uw zoon hulp zoekt , het leven is veel te kostbaar om het zomaar weg te laten glijden. Ik wens u en uw zoon heel veel sterkte en zoek aub zo snel mogelijk hulp , desnoods doe het telefonisch want dit gaat veel te ver om er alleen uit te kunnen komen.

Ten eerste; niet nog harder gaan huilen dan hem als moeder. Dan ontkracht je zijn verdriet. Jij bent de moeder. Als hij bij je is er voor hem zijn. En je eigen verdriet/machteloosheid niet naar hem uitten, maar vooral moeder zijn. Iemand met suicidigedachtes komt meestal wel in aanmerking voor dagtherapie. Dus het is vreemd dat de huisarts geen alternatieven heeft geboden ipv medicatie. Nogmaals naar de huisarts voor een meer helder gesprek. Praktisch gezien, als hij in tussenliggende weken geen inkomen heeft krijgt hij aanvulling door een ww uitkering. Die praktische zaken dus in ieder geval oplossen, misschien kun je dit samen met hem doen. dus: 1) met hem zorgen voor aanvraag voor een ww uitkering 2) nogmaals met hem naar de huisarts voor een gesprek waaruit ook stappen worden ondernomen, dagtherapie, gesprekken met therapeut etc. (GGZ) 3) maak een plan om zijn schulden op te lossen, evt met maatschappelijk werk, evt zo nodig schuldsanering.

Tijd voor een nieuwe start. Neem hem weer in huis. Dat onregelmatige bestaan en de daarbij komende zorgen... Werken niet bevoordelijk voor zijn zelfvertrouwen. Ik zou samen met hem een plan maken om alles op de rails te krijgen. Een vaste baan, nieuwe opleiding. Schulden afbetalen. Zorgen dat hij weer regelmaat en vertrouwen in zijn leven krijgt. Daarnaast kan therapie hem helpen zelfvertrouwen te vergroten..,

Schrijven helpt zal psycholoog ook wellicht gezegd hebben. Hij heeft een probleem dat dieper ligt dan schulden enz. Als hij zijn problemen op schrijft voor zich zelf dan krijgt hij inzicht. Of hij heeft misschien wel levens vragen Wat moet ik hier op aarde en wat heeft het voor zin allemaal. Heb ik ook gehad En ook echt wel hele grote problemen gehad (mijn vader heeft zich zelf omgebracht oa) ik was heel boos op god maar nu is hij mij beste vriend. Ga naar Jan Zeilstra in Hoofddorp (gebedsgenezer) het kost je niets.

Probeer hem over te halen om er een week tussen uit te gaan. al is het maar naar een camping 5km verder. Zodra de Angst van geen werk en de sleur van wel werken er niet meer is en hij is in een andere omgeving kan je veel beter communiceren. Vertel hem dat een relatie altijd twee kanten heeft en dat het soms niet gaat meer tussen twee geliefden. En wat ik nu zeg meen ik serious: Laat hem wat alcohol halen en laat hem een beetje aangeschoten worden terwijl je een spelletje of iets met hem doet (geen tv) en dan om een uur of 12 zet je hem bij een kroeg af. Ik heb dit zien werken bij een vriendin van mij die in hetzelfde parket zat en n weer de oude is. Sterkte met Uw zoon

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100