Psyche

Zijn placebo's misschien bij uitstek (of zelfs uitsluitend) geschikt voor imaginaire klachten?

Ik hoor al sinds drie maanden een vreselijk irritant laag brommend geluid. Het klinkt als resonantie geluid omdat ik het door heel mijn huis hoor. Het geluid is er niet constant. Omdat de buren aan het verbouwen zijn dacht ik dat het geluid daar vandaan kwam. Mijn man, kinderen en buren horen het niet. Ik hoor het alleen in huis en bij mijn buren die een uitbouw hebben hoor ik het nog beter. et klinkt zoals ieder ander met deze klachten het omschrijft als een diesel die voor je huis stationair staat te draaien.

Ik word er snacht wakker van. Het verschilt ook kwa tijden. Als ik mijn rechter oor dicht houdt is het geluid niet hoorbaar. Gehoor is iets slechter aan die kant en ik hoor daar geen hoge tonen mee.

Ik heb zelf het idee dat het van buiten komt maar nu het volgende. Als ik het hoor en ik beweeg mijn hoofd is het geluid weg. komt wel weer terug direct daarna. Als ik mijn tanden hoorbaar op elkaar laat vallen is het geluid ook weg. Als ik aan het typen ben hoor ik het wel. Bij oordoppen ervaar ik het geluid wel als trillen. Soms hoor ik het in de auto ook.

Om het medische uit te sluiten ben ik naar de huisarts geweest. Mijn oren zagen er goed uit. Zijn verklaring is dat het mogelijk kan zijn dat er een gebied lam ligt waardoor mijn hersens bij een bepaald geluid (lage toon) geprikkeld wordt en dan door blijft zoemen. Dus het geluid is weg maar het zit tussen mijn oren. Ik kan aan de rechterkant mijn oor ook niet klaren.

Sinds kort krijg ik in de klas na enige tijd het gevoel dat ik mijn broek heb geplast of gepoept, ik voel ook daadwerkelijk de urine langs mijn been lopen maar eens ik met mijn hand voel is het droog, ik weet van mezelf dat het tussen mijn oren zit ook op het moment zelf maar toch krijg ik een paniekaanval, na enkele minuten krijg ik mezelf zover recht te staan en naar het toilet te gaan om zeker te zijn dat er niets is maar eens ik terug in de klas ben begint na een tijdje alles opnieuw, dit gaat al bijna 2 weken door en heb jammer genoeg enkele lessen niet geweest puur door dit voorval. het beinvloed mijn leven.

ik ben 19 jaar en zit op de hogeschool.
Ik schaam me om het tegen mijn ouders te vertellen en krijg de moed niet bijeen naar een psycholoog of dokter te gaan.

Hallo, ik ben een meisje van 20 en voel me al ruim een half jaar steeds depressiever worden.
2 jaar terug ben ik een paar leerbaar een natuurgeneeskunde gegaan, dat was omdat ik heel last had van prikkelbaar darm syndroom. Door de voetreflex werd ik ook heel rustig in mijn hoofd.
Ik zou dat weer willen doen maar het word niet vergoed dus kan het niet.

Steeds vaker zit ik te denken om maar is een keer naar de huisarts te gaan.. Maar ik durf niet.
Me moeder is zelf ook al heel lang aan de medicijnen voor een zware depressie, het zit echt in de familie. Toch schaam ik mij ervoor om naar de huisarts te gaan. Ik kan echt niet meer..
Kan het ook aan niemand kwijt. Ben heel benieuwd of naar de huisarts gaan dus ook echt veel verschil maakt? En hoe kan ik het beste het aan mijn moeder vertellen?

Sorry voor het lange verhaal.

Het klinkt misschien raar, maar elke keer als ik geld uitgeef doet het pijn, en dat bedoel ik serieus. Ik heb genoeg geld maar ik wordt altijd erg verdrietig als ik zie dat ik minder heb als eerst, ook al gaat het om 5 euro. Sinds dat ik mijn bijbaan heb verdien ik 300 euro meer dan dat ik eigenlijk had per maand en alsnog kan ik het niet uitgeven. Ik ben ook iemand die een halfjaar lang bijna geen geld uit kan geven. Als ik iets koop is het altijd het goedkoopste wat er is. Het grootste probleem vind ik dat het mij heel erg stoort, ik wil gewoon leuke dingen doen en kopen voor mezelf maar op de een of andere manier kan ik dat niet. Ik heb geld zat, maar om de een of andere reden kan ik dit gewoon niet. Is er misschien iemand die hier een verklaring voor heeft, want ik begrijp er niets meer van.