Psyche

Ik ben 20 jaar, volg een opleiding en ga over naar leerjaar 2. Maar op het nippertje en met voorwaarden. Ik heb een sociale fobie, PTSS en ben hoog sensitief. Hiervoor ben ik op mijn 17e in therapie geweest. Helaas heb ik nog steeds dagelijks last van mijn sociale fobie en word ik op mijn werk/stage erg belemmerd. Op de stage ging het eerst heel goed en daarna ging het bergafwaarts. Ik werd om de week ziek en was erg vermoeid doordat het energie zoog (je moet steeds jezelf over drempels tillen). Ik ben naar de huisarts geweest, hij verklaarde mij overspannen. Ik ben toen halve dagen gaan draaien maar nog voelde ik mij steeds achteruit gaan. Nu heb ik vakantie, waar ik niet van kan genieten. Ik denk niet dat ik in staat ben om komend jaar naar school te gaan, ik hang ondertussen tegen een depressie aan. Om deze reden wil ik opnieuw in therapie. Ik heb voor de vakantie een huis toegewezen gekregen, ik en mijn vriend zijn nog in afwachting van de sleutel (asbest gevonden). Mijn vriend werkt als oproepkracht en heeft geen vast contract. Hij kan straks van het geld alleen zichzelf onderhouden. Hij denkt eraan komend jaar weer te gaan studeren maar dit staat nog niet vast. Nu vraag ik mij af of ik een uitkering krijg als ik in therapie ga. Ik had het anders kunnen betalen van mijn studiefinanciering maar dit valt straks weg. Alle hulp is hartstikke welkom!

Ik ben volwassen heb een klein kindje, maar mijn leven is nog steeds niet op orde. Ik heb 8 jaar gedaan over een studie die ik niet afgemaakt heb. Ik kan niet goed plannen en plan heel vaak dubbele afspraken. Ik vergeet mensen terug te bellen en dan durf ik niet meer waardoor ik nooit meer bel. Ik ben met veel dingen tegelijk bezig, verschillende baantjes. Voor de baan die ik echt wil maak ik geen tijd. Ik lig thuis veel in bed, want ik ben moe. Van mijn vriendin krijg ik vaak te horen dat ik nooit initiatief toon.. en ze heeft gelijk. Ik overzie het niet, kan maar 1 ding tegelijk en dan is er altijd iets waar ik niet aan denk of wat ik vergeet. Het lijkt alsof de maatschappij te snel voor mij gaat. Ik heb schulden gemaakt, mijn vriendin helpt me met afbetalen en heeft overzicht, maar ik snap er niet veel van.. Ik weet nog steeds niet wat er binnenkomt en wat onze lasten zijn.

In films zie je vaak dat een man bijvoorbeeld geobsedeerd is door een vrouw, maar bestaat die term ook werkelijk in het echt? Er is een vrouw waar ik heel veel van houd, maar ik heb haar al een jaar niet gesproken of gezien en ik zal haar nooit meer zien of spreken, dat is gewoonweg onmogelijk. Maar nog steeds, ookal is het een jaar, denk ik heel de dag door aan haar. Ik droom meerdere malen per week over haar, ik bedenk me constant wat ze nu aan het doen zou kunnen zijn, ik staar iedere dag naar haar foto's en luister geluidsopnames die op mijn computer staan waarin ze spreekt(ze weet van die opnames, is volledig legaal gedaan). Ik krijg haar niet uit mijn hoofd, ik zoek afleiding maar het helpt niet. Ze heeft mijn geest overgenomen, ik leef enkel door aan haar te denken en ik mis haar afschuwelijk, het eet mij werkelijk op.

Ik heb hier echt heel dringend nood aan en mijn neuropsychiater gaat op mijn vragen hiernaar helaas niet in of zegt dat ik het maar aan iemand anders moet vragen.